4214 resultaten.
Ik ben altijd daar
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.868 bij haar ben
Liefje, kijk 's om je heen
ik ben het zonlicht in je gezicht
je bent nooit alleen
doe je oogjes maar 's dicht
Ik ben jouw maanlicht bij nacht
ik ben de droom die jij beleeft
ik geef je eeuwig mijn liefde en aandacht
omdat je die ook aan mij geeft
Ik ben de wind die waait door je haar
ik ben de schaduw op de grond…
Herfst
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
960 De winter komt
Je gaat het merken
Het blad raakt stilaan weer de grond
Kortere dagen om te werken
Straks weer dampen uit mijn mond
Kan er steeds minder goed tegen
Bruin kleurt treurig heel het bos
Jas tevoorschijn, volop regen
Het maakt de gekte in me los
Ieder jaar als bladeren sterven
Regen geselt regenjas
Mijn humeur weer gaat bederven…
Moeder
netgedicht
3.2 met 24 stemmen
5.209 Van alle vrouwen in mijn leven
Is er slechts één mij trouw gebleven
Zij droeg mij toen ik nog niet kon staan
En liet mij nimmer ten gronden gaan
De ware liefde heb ik van haar geleerd
Wat in haar ogen goed was en verkeerd
Bij zware tijden in mijn donker huis
Hielp zij mij bij het dragen van mijn kruis
Ofschoon er zovelen mijn hart…
Ierse klaver
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
977 verder
in het bekken van de rust
Vreemde kabouter
gniffelt onbezorgd over
zijn terracotta kluis ziet
grijnzend onweer verschijnen
Ongrijpbare cupido
voor geldwolven
springt energiek recht
uit zijn klaveren bedje
voelt de eerste druppels al
en vlucht naar binnen
Donderwolk vomeert goude druppels
in het bekken van uitgedroogde grond…
het voorjaar van mijn dromen
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
662 ik kartel wolken
met een scherpe blik
snijd gaten in het grijs
om zon in blauw
te laten schijnen
op mijn witte huid
maar winter sluit
geen compromissen
laat hagel springend
sissen op bevroren grond
ons naar lente gissen hoewel
het licht al langzaam eerder komt
ik hoor vogels fluiten in
de sneeuw die valt, hun liedjes
zijn niet…
De Vlieger
gedicht
3.2 met 54 stemmen
28.450 Zijn zilveren staart sleept over de grond:
een gewonde vlinderrog. Boven het water-
oppervlak trekt een visser hem moeizaam op.
Het touw rukt aan de snede in mijn hand.
Om de illusie te beamen, springt hij nu
en dan in de lucht, leunt op een onzichtbaar kussen
dat ik betoveren wil en keert terug
naar zijn eigen striemen in het zand.…
een doorschoten schaduw
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
688 het was wel zo
dacht ik even
toen de hal
die ik betrad,
gerand door
schaduw en
zonlicht schreeuwend
door een vierkant venster,
mij overmeesterde
ik stapte
in een wereld
anders dan buiten
niet wetend wat ook
te verwachten
een stenen gebogen hemeldak
en plavuis
in Jugendstill
als grond
van een gevulde leegte
het stilteorgel…
verre uilen
netgedicht
4.1 met 13 stemmen
880 jij droomt nu
in mijn open veld
van bomen en struiken
zo heb je mij verteld
en ogen geopend als luiken
naar het verlichte donker
waar de grond nog voelt
als draagbaar van gras
het laat je voelen
zo de mens is bedoeld
daar waar rust doet zwijgen
en stiltes naar je neigen
bind ik de ruimte
aan sterrenpaden;
een brug naar jouw gedachten…
het salland van de ijssel
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
853 de fundamenten waren goed
geheid met houten palen
in een bodem die massief
verweven was met bijna
legendarische verhalen
de familie voette al
in grond van middeleeuwen
eenvoudige komaf maar heeft
toch een gezel en zelfs
een meester voortgebracht
de franse revolutie bracht
geen zekerheid de generaties
werden niet benijd maar
overleefden…
de filosoof
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
745 hij plantte een zaadje
van verlangen
in vruchtbare grond
koesterde het
voor droogte en kou
zorgzaam beschut
het groeide voorzichtig
doorstond de sei- en andere zoenen
werd trotse jonge boom
de kruin vol sappen
bruisende belofte
van schaduw en oogst
lente verraste met bloesemkroon
en zomer bracht licht
het najaar een korf vol ideeën…
zoals zwart op wit
netgedicht
4.1 met 19 stemmen
956 kom en volg me
zeg niet dat je blijft waar ieder het hoofd afwendt
van eigen onvruchtbaarheid
het vals gefluister
kruipt immers over barre grond
om de zwakste wind te vertrappen
beneden, waar ramen uit het licht gezogen worden
en alle manen verdwijnen rond het najaar
kom en laat je ontroeren
door het stilzwijgende of door witte…
En je blijft
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
649 En je blijft het bij hem houden
stuurt zomerse buien
over stapels liefdesbrieven
je vraagt een aap
de grond te kussen
geeft een giraffe
drinken uit jouw hand
is als spelen in het zand
en onze jurken trillen
worden doorzichtig
in de optrekkende geilheid
verliezen we het zicht
op een omhelzende werkelijkheid
en zweven samen zachtjes…
Sinds de geliefde stierf
gedicht
2.0 met 100 stemmen
24.059 Verlaten ligt de binnentuin: om niet alleen
te zijn schudt zij de mouwen leeg en houdt
de duiven haast als voetvolk aan de grond.
---------------------------------------------
uit: 'De droefheid is in handbereik', 1981.…
Hyperventilatie
hartenkreet
4.6 met 14 stemmen
1.581 Gedachten die vertroebelen
werkelijkheid en realiteit
Als een waas uit het niets
bezweet pupillen verwijd
Overvallen door pure angst
het moment van ademnood
Trillend vol verwarde emoties
bang als de dood voor de dood
Vervloekte dichtgeknepen keel
zomaar in het nauw gedreven
Zowel lichaam als geest bekneld
grond zoeken tijdens het zweven…
Het dagboek
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
1.757 Nu lig ik eenzaam onder de grond
Alleen gelaten en vergeten
Gekend door een heleboel mensen
Vergeten door iedereen.
De dood gaf mij alle antwoorden
Ik zag mijn hele leven.
En ik zag het boek, met alle vragen.
Het boek dat mijn dood betekende.…
Zonnebloemen
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
2.174 Zonnebloemen
groot en geel
staan hier in overvloed te bloeien
met hun armen in de wind
op oude grond
in nieuwe jas
als jij hier was
zou jij ze zien
zag jij ze tot de hemel groeien
met jouw ogen in de zon
en zomerschoenen in het gras
Maar jij verschraalde
en verdween
met tranen die ik hier zou vloeien
van mijn hart dat om jou schreeuwde…
Allerzielen
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
681 Als een uitspansel ontvouwen wordt
grond klei is die kneedbaar is
de bedding van de rivier droog staat
iets nog getrimd mag groeien
toon jij ooit de kleur
ook van mijn hand en mijn wangen
alles gaat goed we hadden nog veel tegoed.…
ochtendzicht
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
756 Verborgen in een verhaal
het wordt langzaam ochtend
de straten beginnen te leven
wij spelen het spel
van een dagelijs leven
door moeten wij
zijn nog niet opgegeten
de tijd in vrijheid komt
de morgen lonkt
als de geest nog eenmaal
los mag komen
boven grond en daken
boven daden en graven
loze beloftes en koffiepauzes
tussen muren van gezichten…
Heb jij dat ook wel eens?
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
769 Je komt op een receptie,
van de gasten ken je er geen,
je vindt uiteindelijk een plek
aan een tafeltje van steen,
drinkt je koffie,
eet je taart
en denkt
dat ieder naar je staart,
je frunnikt
aan je jasje,
rommelt
in je tasje,
links een rug,
gejast tot op de grond,
rechts een plant
tot het plafond.…
Terrorist op de lijn
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
735 “Fuck Bin Laden, I love Holland,” riep hij berouwvol op het perron,
en stak vriendelijk zijn hand uit, maar ging toch neer op de grond.
uw volgende stop is een stuiptrekkend multi-mediair front.
Onze maatschappij krijgt een verrekte korte lont…
DE PAUS
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
620 Het wijd habijt
verbergt de stanken
van bekrompenheid
zijn oordeel is geducht
menigeen, die hierdoor zucht
kortzichtig buiten het leven staan
nooit met de mens begaan
zo werd hij priester
kardinaal en paus
reist vaak de wereld rond
kust waar hij komt de grond
vergeet de mens, die er op loopt
vliegt weg, al weer een land gesloopt…
toekomst
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
540 het wemelt van kabels in mijn kop
en
onder de grond is het niet anders
hij wil / los van kabels
terug naar toevalligheid
ongebreideld weg
van wolken en wind
openhartige omhelzing
van kijken en staan
vluchtige flair
van ruiken en gaan
op zoek dus
naar spaarzaam besef
van / dit gaat niet stuk
op zoek dus
naar de tedere kus…
onweersbui in huis.
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
617 de ochtendjas is vandaag geel,
beweegt traag over de grond,
zwiept het stof weg.
twee vogels komen thuis
in haar gezicht.
ze pikken van het putje zomer
geuren naar honing warmte,
halen een prille glans op,
armen sluiten een regenboog
om haar tenger middel.…
Van paars tot lila en wit
netgedicht
3.9 met 29 stemmen
629 verzand in diepere lagen
verloor ik allengs grip op dagen
liet wind en regen lang begaan
ontblote wortels bleven nog reiken
naar houvast in dit woelige bestaan
en moeizaam vaste grond hervonden
vertakten zij naar zomerend licht
sterke seringen kwamen in zicht
vragend om voeding voor groei
vanuit een eigen drang tot bloei
voorbij de groene…
Onder de zoden
gedicht
2.9 met 21 stemmen
6.879 ik rolper ik stolper
ga kop over kol
ik boor mij de grond in,
word mensenmol.
---------------------------------------------
uit: 'Mijn duizendbladig boek', 2005.…
Decemberoffensief
gedicht
2.5 met 28 stemmen
11.637 Rug tegen kale muur, van voor
de vijand, voeten op bevroren
grond, de wind een zweep.
--------------------------------
uit: 'Soldatenliederen', 1991.…
de som van vragen
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
801 waarheid, het wachten op
en nog eens opnieuw
als dat niet wordt gevoeld
of zal ik verder blijven dromen
zoals een maan in volle dracht
wanneer jij
uit steeds meer ramen
mij in iedere naam vergeet
zal je me ooit verstaan
het afgeknotte en de steile heuvels
waarrond papieren vogels
de bladeren ophopen
nog donkerder dan
de wolken
aan de grond…
overwonnen hart
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
488 De wankele poorten vallen met geraas naar
de grond, als een dier dat door zijn poten zakt
en zich gewonnen geeft, en in het stof bijt.
Stof cirkelt de kale lucht in, het is gedaan.…
Duurzaamheid
gedicht
3.2 met 18 stemmen
7.593 Zijn het de wolken
die loom en zwaar boven de grond hangen
het gras nog jong en sappig
van net gevallen regen
de zon die kortelings vrij spel had met schaduwen
van bomen, hagen?…
GEBROKEN LEVENSDRAAD
hartenkreet
2.8 met 12 stemmen
1.727 Kraaien bij het ochtendgloren
‘t laat mij, mij eenzaam voelen
Tranen lieten vele diepe sporen
die mij nog altijd overspoelen
Tranen al bij de morgenstond
om die gegaan is, te betreuren
Haar lichaam zakte in de grond
onder bloemen die teer geuren
Stilte beheerste de nieuwe dag
’t hanenkraaien klonk zo schril
De dag die zij niet beleven…