4766 resultaten.
Momenten van vergetelheid
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
540 ze kent nog de namen
van bloemen
herinnert zich veel
van de glans
van de dag
van toen
maar op het vuur
staan de eieren te ontploffen
is de rijst vaak
zwart geblakerd
in de pan
het doet haar pijn
de momenten van
pas nog kwijt te raken
een stille traan
als ze zich weer eens vergist
of vergeet
dan kan zelfs
de wind niet meer…
pyromaan.
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
1.292 vuur dichtbij
warmt het raam op.
auto’s ploffen
als kastanjes.
onmacht dirigeert
de flatbewoners
geluiden keren
in nachtgewaad
langzaam tot rust
elk vuurtong krimpt,
sist een groot risico uit.
bijvoorbeeld ik in rolstoel…
voor A en alle anderen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
659 we keken vanaf de duintop naar je uit
schip op ruwe golven
even verscheen je
om opnieuw te verdwijnen
we zagen je dansen op de vulkaan
het vuur stuwde je naar ongekende hoogten
even was je er
totdat een krater je verslond
we zien je roerloos liggen
hart en hoofd in rust
nooit meer verdwijnen
voor altijd ben je…
Voorbij de bodem
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
514 zoek al zo lang
jouw waarheid in
sluiers en draperieën
naar het echte van
woorden en zinnen
vol passie en vuur
brand ogen en vingers
aan de verblindende
kleur op je doek
pas in glas
heb ik je ziel voorbij
de bodem gevonden
jouw flonkerend kristal
scherfde na vrije val
dwars door mijn hart…
Zomertypes
netgedicht
0.0 met 1 stemmen
517 Ga met me mij altijd
Volg me van Leeuwarden naar Steenwijk
Mijn ogen stralen, op mijn lippen brandt het vuur
Ik ben van de zon, ik ben puur.…
In de val van torenhoog
netgedicht
1.5 met 6 stemmen
657 wij zijn vergaan
tot stof
opgelost is ons bestaan
in vuur en chaos
onherkenbaar
zelfs de naam is gissen
pas uit dierbare
herinneringen weten ze
de wegen die we gingen
waar we waren
tot ontbinden
in de val van torenhoog
nu rest het monument
dat tranen vloeit langs onze namen
die geen afscheid hebben gekend…
De herder kerft zijn staf
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
1.142 het zacht geklingel
van de schapenbellen
luidt de avond in
warm vindt
wol elkaar en
blaat een welterusten
de herder
kerft zijn staf voordat
hij ook gaat slapen
hij weet zich deel
van het kerstavondritueel
een mooie nacht vol sterren wacht
tot een helder licht verschijnt
ruimteschroot dat nu
in vuur en vlam verdwijnt…
verbeelding
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
585 ze zetten het leven
dik in de verf
kleuren zwarte woorden
en vangen echo's
ze bevriezen vuur
laten geesten los
en maken wolken
ze dompelen donkere dagen
in glinsterend licht
openen onwillige deuren
en zetten dichte denkramen open
ze zijn hoeders
hoeders van onze verbeelding…
Plaatsvervangend (plv.)
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
475 breukvlakken ter ziele
het zilte vuur uit de ruimte,
waaier van herwonnen puin
achtergelaten in geboorte,
dichtgegroeid na verloop
de geopende muren
van huisraad op straat
een uitgetreden naaktheid
ten toon
- zij schaamden ons…
hunkering van het hart
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
546 voel ik mezelf
meer dichter dan in
mijn dromen
is dit mijn weg
die zich ontspant in een wolkenlicht
gebaar
'n gebaar van heerlijke, warme waanzin
waarin ik namen vind
als een zelfde beweging
van horizon tot hunker
voel ik mezelf
meer dichter bij jou en jou
nog voor we zinnen breken in het vuur
en als dat zo is, voel jij het dan…
Nieuw gras
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
609 Onstuimig ongeduld
Plette het onderliggend gras,
Sprieten bogen voor zoveel
Passie deemoedig het hoofd -
Nu het vuur gedoofd is
En jij verdwenen bent,
In zijn rook bent opgegaan,
Groeit nieuw gras op de plaats
Waar onze hartstocht tot bloei kwam,
Liefde die haar eigen plaats niet meer kent…
Vrouwen in Marokko
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
642 Ze wandelen avond in
de schemer van 'n bladzij
bijna omgeslagen
licht schuw rond dit uur
Nog brandt
het dagelijks vuur
dooft sissend
in zee, als samengebald
ze slenteren avond in
alleen, met twee
met drieën gegroeid
tot silhouet
Herhalen met verve
hun schimmenspel
tot nacht -onhoorbaar-
in het slot valt.…
vuurvogel
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
623 assepoester veegt en veegt
alle as veegt ze bij elkaar
hier en daar ligt een donzig veertje
uit een ver verleden
zacht
wit
kwetsbaar
vermengd met zwarte as
zachte as
witte aarde
kwetsbaar wordt kracht
nu het vuur gedoofd is
kan de vogel herrijzen
deze keer geen struisvogel
maar een adelaar
die vliegen kan…
het berusten
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
546 er stroomde veel water
heel veel water
dat de scherpe randjes
behoorlijk heeft afgevlakt
te lange winters
temperde het felle vuur
in mijn bloed
berusting zette zich
vast in mijn aderen
de krachtige hopen van weleer
waarmee ik dikwijls
de zorgen als rotte vruchten
van mij afwierp
zijn geworden tot keiharde
keutels die mij soms…
Lachspiegel
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
581 de schaduwen zien er
niet anders uit dan toen, alleen het
licht valt anders op de muren
de zon steekt achter twee gesloten
vensters genadeloos: om haar heen
heeft zich het vuur
van de verstikking vastgezet
zo droef en moe neergezeten
alleen de kat ontspant en spint
het is een
kunst de lachspiegel van de tijd
de dag, de dagen…
De smidse van emoties
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
443 zij dwaalde
in herkennen
koesterde de tijd
die was geweest
raakte aan
herinnering voor
een begin van
samen dieper voelen
in de lach en
warme hand lagen
harten nog te wachten
op oorzakelijk verband
die eenheid
werd gesmeed in de
smidse van emoties
maar het vuur was uit
nog is er de huid waar
jaren van verbondenheid
hun…
de twaalfde dode
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
455 die vroege ochtend werd zilvergrijs als geheugen
de ladderwagen had te dicht bij het vuur gestaan
geschroeid door de hitte, flashover, kansloos
de centralist van de Eindhovense brandweer
zou te laat alarm hebben geslagen
hij benam zich later van het leven
een dag na zijn vervroegd pensioen
wat rijmt op twaalf
en wat op dood
wie verstikte…
Geus
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
611 De Geus
Een reus
Geen keus
Maar hardcore
Hoolie
Veel gevoelens
Komen
Los
Vaak de gebeten hond
De klos
Maar schijt aan alles
Een piraat puur
Het leven is leven
Bier
Vol vuur
Voetbal
En vrouwen
We gaan je eren
Jij Geus
Er is geen later
Is geen keus
Rust zacht maatje…
Hartstochtelijk bewegen
netgedicht
5.0 met 71 stemmen
728 ik heb je
zien kappeh
en hakkeh
met lijf en
ledematen
strak bonken
alle spanning en
agressie op het
laaiend vuur van
hartstochtelijk
bewegen gelegd
wilde haren
wapperden
ogen blonken met
mda gestimuleerd
en haalde zo de
ochtendwake om
dan snel bij te
slapen voor het
finale festijn
de stilte daarna
is orgastisch fijn…
Duurzaam
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
553 ik hoor de
kreten van
verwrongen
schroot het
snerpend gillen
in de dood van
resten metaal
die nu branden
in het vuur waaruit
zij ooit hun vormen
hebben gehad
om weer die
processen te starten
is energie tarten
het geeft de mens
geen pas want
duurzaamheid kan
de mens de tweede
wereld geven die ons
was beloofd en
hemel zal gaan…
Een pittig rapritme
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
473 er werden
kleurige noten
gekraakt op een
pittig rap ritme
waarbij handen
het vuur dat van
binnen loeide
ruimte gaf aan
een verschroeiend
dwaze fan gekte
uit de tijd dat
deze alles opving
van de peuter en
kleuter affiniteit
tot de opkomende
generatie zichzelf
en hun schaduwen
in de spiegel konden
feliciteren met wat
er zoal…
stromen in vijf zeven vijf
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
370 tussen de woorden
zweeft een onbeschreven tijd
in ruimtelijkheid
zwanen op het meer
poëzie zonder dichter
een statig zwijgen
vastgevroren leed
op ijsvelden van de dood
lege antwoorden
een oplaaiend vuur
de lucht likt haar hitte op
de horizon slinkt
het dansend water
wast het grijze basalt rein
een schoon ritueel…
DE GROTSTROOM
poëzie
3.1 met 13 stemmen
2.872 Het breed gewelf, door rosse gloed beschenen
Is ruig van stugge pegels, grauw en goor,
Die wenen, wenen, duizend eeuwen door
En tot het eind van duizend eeuwen wenen.
En 't kromt zich over warrelrotsen henen
Waar elke traan, die viel, een traan verkoor
Om tot albast te worden en te schoor
Aan nieuwe smart, die kegels wordt en stenen.…
Avond
netgedicht
2.8 met 13 stemmen
1.347 Zachte gloed nog net
door het openstaande raam,
waar het gordijn
golft in een vroege
herfstbries.
Een groene vlieg,
van het soort
waar ik een hekel
aan heb, vliegt
telkens opnieuw tegen
het raam.
Maar zijn vervelend
gezoem houdt op,
als hij recht in het
spinnenweb vliegt, dat
ik gisteren vergat
te vegen.…
Kringlicht in de nacht
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
2.701 een boek een kaars een wijnglas
de duisternis slaat toe
een zuchtje oceaanwind
niet moe
ik reis door de ruimte
trotseer alle gevaar
mijn kleine zachte kustlicht
brand maar
kringlicht in de nacht
krekel zing maar voor
haal me door de nacht heen
zo verglijden uren
cirkel warme gloed
is ‘t de wind die bomen ruisen doet
kringlicht…
Golfstroom
poëzie
3.6 met 16 stemmen
2.678 Want op de pool
Staat, ringgebergte, een blauw kristallen bowl,
En over 't halfrond waait de oranje gloed:
En 't is, als ben ik de aarde: ik hef 't kristal,
Dat overloopt van licht, en door 't heelal
Giet naar de zon ik mijn Decembergroet.…
Meedogenloos geplukt
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
1.979 Het gele rokje volgt haar passen
deinend als het spel van eb en vloed
De lange blonde lokken glanzen
alsof zij met de zomer sjansen
stralen verbinden in gouden gloed
Welvend lachen de volle lippen
witte tanden in blinkende lijn
ogen blikken verwonderlijk blij
bij het zien van de kleurrijke wei
waar mams boeket snel geplukt zal zijn
Het…
Laatste aanblik
poëzie
3.8 met 13 stemmen
2.563 Lang bleef aan haar de blik gekluisterd, die
Ten elke tijde rust op hare trekken:
Steeds toeft zij, waar ik ben: nooit is er, wie
Een liefde, minder hoog, in 't hart kon wekken,
Dat, in die gloed gelouterd van zijn vlekken,
Vereend met schoonheid, werd tot poëzie.
Mathilde, o, mijn Mathilde!…
De Lente
poëzie
3.8 met 45 stemmen
8.727 Violengeur stijgt op uit vochtig mos,
een bronzen gloed verjongt de dorre boomen,
en primula's en dotterbloemen zoomen
de groene wei met gouden voorjaarsdos.
Wat heb ik, milde! naar uw komst gesmacht!
wat scheen uw toeven lang! -- is 't niet mijn leven
dat door uw donzen adem wordt gewekt?…
MOEDER
netgedicht
3.5 met 24 stemmen
5.064 Het dorre lijf behoedt het licht,
die vreemde gloed in haar gezicht.
Maar ook die glimworm wordt vertrapt.
Opgedroogd en uitgeblust;
nu is ze leeg gekust
en zinkt in het Zwarte Gat
van harde knoken. Ze is het zat.
Alles kraakt van stem tot teen.
Er rest alleen
de kartonnen glimlach
van de Mona Lisa.…