3457 resultaten.
Een tijd stopt
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
832 Soms staat de tijd even stil
bij kleine of grote dingen
net hoe je het zien wil
we kunnen de tijd niet dwingen
woorden blijven op de plek
alsof ze niet zijn uitgesproken
opgesloten tussen muur of hek
als vuurwerk dat niet is ontstoken
gedachten blijven peinzend staan
in momenten van stil staren
als wij elkaar niet meer verstaan
en ons…
Ademen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
579 Luister naar de dikke muren
van eeuwenoude Franse huizen
gebouwd met de wetenschap van toen
Voel hoe het weer binnendringt
hoe het binnen na gebruik
zich weer naar buiten baant
Zie hoe de afgeplakte wanden
in de opgelapte badkamer
een verbinding aangaan
met het gecondenseerde vocht
Ruik de geur van schimmels
bij onvoldoende luchten…
Een brug te ver*
netgedicht
3.6 met 20 stemmen
4.546 Een bliksemschicht onttrekt het vergezicht
aan naderbij komen: mentaal spervuur
schermt de toegang af: een giftige muur
van kruitdamp schuift voor het volle zonlicht.
Verduisterd van helblauw naar asgrauw zwicht
de hemel voor mijn laatste levensuur.…
Afstand*
netgedicht
3.8 met 21 stemmen
3.972 Met een bord voor mijn kop zie ik een muur,
een klaproos in het mijnenveld. De zon
ziet blauw prikkeldraad. Mijn ogen doen pijn,
mijn handen straks of niet meer. Ik staar,
jij vliegt, daar. Op jou wordt niet geschoten.
Hier, van jou naar mij een heuse scheerlijn.
Mijn ene hand omklemt een roos. Zij is
voor jou, jou alleen!…
donjon
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
491 de haard vertelt me beurtelings van blauw en
gele vlammen
in het vuur, dat stil een groot verhaal verdraagt
had ik gevraagd om liefde rond de omvang
van mijn zijn
maar het was groots, geen uitgedachte
woorden, slechts de ronde toon
van vrienden die hun vreugde vonden
en de ogen van mijn pijn
tijdloos dikke muren houden oude levens vast…
de weg
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
611 een sleutel draait in 't slot
een deur draait in de muur
regels van lange korte, en lange duur
wie wil er in hemels naam nog mot!
het geheim is een klein
geheim in rijm
een reisje langs de Donau
Rijn
de taal is schoenpoets
waar liggen de roots
zonder herhalingstekens in kots
verdwenen was onze trots
ek is
rooikat
hola
hagel…
NOTRE DAME CHARTRES
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
474 tellen mensenvingers gleden
Hoe zij eeuwenlang het geloof beleden
Aanwezigheid van heiligheid ervoeren
Van Iets dat groot en onbenoembaar was
Hen klein, nietig en onbeduidend maakte
Ik werd dikwijls getroffen door de vuren
Waarvan de kudde mij dan weer genas
En als ik daarna van gezondheid blaakte
Zocht men weer zingeving binnen mijn muren…
In eerste instantie
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
421 Zolang als nu of nooit duren,
ergens tussen hemel en aarde,
gevangen tussen klamme muren
bewaart u strijdbaar al van waarde.
Het is voor woorden ook te gek,
een broeiend wenselijk verlangen,
doch waarneembaar in kort bestek
als wat uw ogen en oren vangen.
Gedreven door een waterval
van nevelende zinnenkracht.…
Draagvleugels
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
456 Innerlijk nabij in vrije vlucht,
zonder vaste grond of horizon in zicht,
in het strakgespannen lichaam gevangen
en tegen klankbare muren in weergalm
het verzoekende hart gelucht.
Het pad is bezaaid met loze gaten
als hindernis van denkbeeldige leegte.…
thuisloos
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
540 In de schaduw van tijd
doolt het kind
in een thuisloze ruimte
op zoek naar liefde
Zijn rijpe adem
wasemt eenzaamheid
Het hongerige hart
echoot verlangen
rust te vinden in zijn licht
Maar het huis van de geliefde
fundeert niet op moeras
De muren geven rust
en benauwen tegelijkertijd:
Kom mee naar de kermis
Verleid me met erotiek…
mijn vriend,
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
641 steeds wanneer de dagen lengen
het licht begint te spreken en afstanden
zich verzwelgen in een onzinnig geluid trilt jouw
mond en ratelt het oude hart als
nooit tevoor en stigma’s als vulkanen herrijzen
hoe kan ik toch jouw tuin gaan wieden
als steeds een beving mij verjaagt
en lieden die de muren willen dragen
op gescheurde fundamenten…
de man en zijn accordeon
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
1.213 ik zie hem lopen
langs de muren van de stad
de man en zijn accordeon
de ogen in zich zelf gekeerd
Naar de diepte van zijn buik
waar heimwee woont
Het leven tekent ons
denk ik terwijl mijn blik
in hem gevangen blijft
híj is het landschap
van zijn innerlijke wereld
waarin ook ík míjn diepte zie
gevaarlijk en onvoorspelbaar
dát is…
Hoofdstuk van geluk
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
919 Het huis raakt leeg
Kale muren fluisteren zacht
Nog over liefde en geheimen
Op enkele plaatsen verdriet verborgen
onder gedroogde tranen op de vloer
Liefde en warmte waaien weg door de ramen
Spiegels waarin wij glimlachten krijgen
een nieuw gezicht
De dozen staan hier zwijgend
Materialen van onze levens verpakt
De deur mag dicht
Ga je mee…
Waar ik aan begonnen ben
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
464 Probeer hoe moeilijk
Het ook is tot rust
Te komen
Losgerukt uit de
Waan van alle dag
In landelijk Westfalen
Maken we weer contact
Met bomen, knoppen,
En de eerste voorjaarsbloei
En dan zo maar
Het binnenzwembad
Helemaal voor ons twee
Op de muur zie ik
Twee woorden geschilderd,
EINATMEN - AUSATMEN
Ik probeer me op…
Waterjuweel
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
673 In staalharde kasten
en onkreukbare kluizen
slaapt de glitter van de decadentie
pronkjuwelen van de liefdelozen
gekocht met bloedgeld
vaak in angst gedragen
luchtkastelen zonder bewoners
de glans wordt in muren gemetseld
- de leren huid van praalzieke patiënten -
de regen doet wat hij altijd al deed
vallen, eindeloos vormloos vallen
de…
Nooit meer wachten
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
631 In stilte om nooit meer te wachten op jou
de kilte van december met de wind die giert
langs mijn muren en door het weefsel van mijn kleding.
De warmte van het haardvuur door jouw gezicht
door één druk op de knop mijn visioen van het leven
nooit meer wachten zonder enige verbeelding.…
Liever dan Lisa
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
497 Ik heb zo’n mooie prent niet aan de muur
en heb haar dan ook helemaal niet nodig.
Voor mij is zoiets trouwens veel te duur
en wat ik zeg, volkomen overbodig:
Ik kijk naar je gezicht en zie jouw lach;
zo stralend en zo lief, en elke dag.…
Wie we waren (en wat we werden)
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
775 als kind droegen wij
zeeën aan land
in dunne emmers
wij bouwden kastelen
met water en bloed
en drukten gaten
in muren van zand
van ramen en deuren
wisten wij niet
dan kwamen de golven
luid en ongrijpbaar
liepen wij weg
op magere benen
wij vluchtten naar later
naar morgen en beter
vonden huizen
met winddichte luiken
gingen naar…
Inpandig
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
391 (‘naar het zich laat aanzien’)
vraag niet hoe wij binnenkwamen
ergens tussen lengte en ledig
enkelen doch minder dan samen
onder voorbehoud, nergens daglicht
de kamer is met ruimte gevuld
omringd door afstand, inwendig
tot muren, verder dan afgelegen
binnen lijnen, hoeken; bestendig
overal ontbreekt ons praten
dringt luisteren…
Het afval en rommelgeluid
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
486 zacht fluistert de wind
langs deuren en ramen
speelt op straat en jaagt
blikjes en flesjes voor zich uit
het afval en rommelgeluid
een niet te negeren
refrein in de muziek
van een plein in de stad
waar muren vermoeid
elkaar steunen en
kreunen bij iedere vlaag
hoe overleef ik vandaag
nog spreken hun stenen
koestert een hand de in…
het meisje en de vogels
netgedicht
3.5 met 16 stemmen
1.072 stilletjes op de straat
temidden van vogels
die zij laat eten
uit de holte van haar hand
onverstoorbaar
zijn zij samen
het middelpunt
dit kind en de vogels
om hen heen
de wereld
gehaaste voetstappen
Ieder voor zich
god voor ons allen
fietsen wachtende
kinderen rondjes
auto 's in wedloop
op weg naar thuis
achter bakstenen muren…
In premiere
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
492 ooit heb ik
stormenderhand de wereld
willen veroveren
met groot orkest
op hemelse maten het
podium hier willen verlaten
ik overdonderde
mezelf met het decorum
dat ik jou toen gaf
het was geen toneel
jij overrompelde mij
je ogen regisseerden te veel
wij kregen nooit
ovationeel applaus
de muren hadden oren
wij speelden
elkaar…
levenslang
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
723 niet alles blijft donker in de nauwe cel
witte wanden zoeken het spaarzame licht
tussen de dag en de stralende buitenlamp
die het kleine raam amper kan doorlaten
geprojecteerde tralies die de muur beschaduwen
en de trigger vormen van nare gedachten
die blijven rondspoken in mijn verstilde hoofd
waar wachten op vrijheid niet meer wordt geteld…
Oranjehotel
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
561 Zijn sterren verdiende het door
zijn Joodse 'gasten' en de strijders
uit het illegale verzet, die hun cel-
muren vaak verfraaiden met een
bemoedigend gedicht in menig couplet.
Pijnlijke langdurige onzekerheid bood
het Oranjehotel hier slechts de hel.…
vol beweging
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
664 't gewapend glas verdwijnt
't marmer, hard en ongenaakbaar
verliest langzaamaan elke herinnering
de muren bewegen onder het nieuwe gewicht
van hedendaags licht en wat de tijd niet dragen kon
wordt in aanwezigheid van de zon nagejaagd door de wind
verhalen raken bekneld tussen puin en achterwege
gebleven gesprekken
't huis maakt zich klaar…
Coma
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
661 Stil op 't bed te wachten,
Zie de tijd verstrijkt,
tergend langzaam,
een witte klok, een grijze muur,
secondes tikken verder,
bewijzen ieder uur,
waarin ik verder glijd
Bedrukt voel ik mijn bonzend hoofd,
het bloed vloeit uit mijn oor.
Mijn ledematen zijn verdoofd,
en beweging is verstoord.…
heimwee
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
600 ik betrap mezelf
op een vleugje
heimwee naar het
oude Frankrijk
Hotel des Alpes
tout le confort
A Die route de Gap
en de Grand Garage
van A.Saviard
Centre Ville
waar je destijds
terecht kon voor
een Peugeot of Simca
de snel vervagende
schildering op de
oude muur in Pontaix
maakt weemoed in mij los
met het glas pastis op het…
vergeet ons niet
netgedicht
4.3 met 14 stemmen
869 haat wordt weggevoerd
trein na trein
er is zoveel stilte
te verdragen
zoveel geschreeuw
en voeten die over hen
heenlopen
het aanzwellend geluid houdt niet op
vrouwen die de dood proberen te ontwijken
stikken in het gebed
kinderen verliezen hun taal
als uitgehongerd ongedierte
enkel de lage, stenen muur blijft staan
'nie zapomnij…
Voor Nono
gedicht
4.2 met 6 stemmen
3.756 soms dromen de stenen
in het licht
van zichzelf
soms staan zij
gestapeld als
muur om een stad
soms liggen zij
als gevelde vogels
op het land
in het landschap
vol constructie
gaan de paden
van de nacht
hun donkere gang
vallen hemel
en aarde samen
in hun schaduw
soms verhardt het water
tot zwarte rots
tegen…
Gesloten deuren
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
441 ik zag je in
muren verdwijnen
door gesloten deuren
weer verschijnen
en altijd was er
de warmte van je lach
jij die niet
hecht aan materie
maar wel de
werkelijkheid deelt
in samen vormgeven
en stemmingen beleven
wetenschap leert
ons de les hoe
om te gaan met
de rest van de
schepping waar
wij samen mee leven
toch stapt…