2600 resultaten.
Lodeizen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
991 Hij ging naar buiten om de wereld te zien,
want hij wilde op reis gaan
met die ene wolk die over de horizon holde.
Maar zag dat het te laat was.
Men zei dat hij witte kleren droeg
en een jacht bezat waarmee hij
zeilde op een Zwitsers meer.…
Een oceaan van levende gezichten
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
572 De zwerver zwaait met zijn dirigentstokje
beroert de melodieën van morgen
luistert naar de nachtegaal
die klaprozen uit vingers tovert
en zeesterren over de horizon laat vliegen.…
Gecultiveerde parels
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
532 Op de blanke toppen van de
duinenrij maakte ze haar
uitzicht en boezem vrij,
de adem van de horizon
borstelt het golvende helm
en bindt het gebronsde haar,
gebleekt door het zout van
eerdere jaren, waaruit haar
meeuwen waren opgestegen.…
Intieme verschillen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
687 Je voelt je als een jong meisje
dat in haar eerste gedicht
tot de ontdekking komt
dat de wereld veel fraaier is
dan zij in werkelijkheid heeft bedacht
terwijl jij jouw zinnen probeert te verleggen
ademt de zomer een wildlied voor de horizon
alle dwergen zijn dappere tuinmannen
die nippen aan een lauwe advocaat
de stad is een oneerlijke…
Heimweeheuvels
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
504 Daar liggen de heimweeheuvels
in het verloren land achter de horizon
waar wij als kinderen dapper speelden
kraaien op molshopen
blote billen op papier
Zie!…
De dijk, de duinen en de zee.
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
736 De dijk, de duinen en de zee,
aan de horizon een schip,
silhouet in avondlicht
van ondergaande zon.
De dijk, de duinen en de zee.
De dijk, de duinen en de zee,
aan de lucht een vogel,
schaduw, vliedend avondlicht
van ondergaande zon.
De dijk, de duinen en de zee.…
gesternte
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
396 Ik weet dat als ik door mijn grenzen breek,
de verte nieuwe horizon en tijd onthult,
dan ligt de toekomst voor mij open,
laaf ik me aan eigen, onbedorven bron.…
Weerspiegeling?
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
494 Ik zag mij in een droge oase,
waas verblindt de ogen,
hitte verstoft een vermalen
horizon, waar een schorpioen
de staart doopt in het venijn
van besluiteloosheid, zijn angel
als medicijn en verbonden aan
zwart satijn, het zal mijn onwetendheid
verklaren, het lot ijlt na in een vergeten
maan tot op het bot versleten in werelds…
Lijnen van vloed
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
799 aardbeving
van 5,7 op de schaal van Richter
huiverend heeft doorstaan
Kefallinia boeit door een
opeenvolging
van liefde voor hare schoonheid
die in 't azuur groeit
Glooiend landschap met verkenning
bergen, dieren
speurend naar minimaal standaard
Beter natuurlijk
meer voor alles dat zijn grenzen
uiteraard houdt
Lijnen van vloed en horizon…
Spiegel
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
640 Ik zie het wel
en geloof me, ik heb nog nooit zo'n mooi persoon gezien
Dus draai je weg
ik beloof dat ik je weg zal houden
ik houd je vast
je gezicht gericht op de horizon
Draai je weg van de spiegel
die maar tegen je blijft liegen
je littekens zijn niets
je lichaam is prachtig
je angst ongegrond.
Kom op, we gooien hem kapot.…
met stroop en honing
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
492 herkent
in het vluchtig scheppen van een god en altaar
spinsels uit het vergankelijk vlees dat met
beelden is geschapen - want buiten mij
staat alles stil en beweeg ik voort op het
huilen van soldaten
steeds weer die schepen, de Bismarck, Armada,
boten met roze mannen de VOC, de Sint, allen
boegbeeld met een verloren strijd die de horizon…
Ronnie Bierman
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
656 De decennia,
Waarin een ster haar roem vergaarde
Licht soms al ver achter de huidige
Horizon; die een herinnering aan haar
Heeft kunnen bewaren en zo nu en dan
Iets laat gloren van een roem dat toen
Nog leven kon.…
VERLANGEN
poëzie
5.0 met 1 stemmen
3.509 Er brandt een huis in 't donker van de nacht,
ik zie de vlammen aan de horizon,
en rond het laaiend vuur - losband'ge kracht,
die, niet bewaakt, haar vrijheid weder won,-
zie 'k vele mensen, klein en zwart, bevracht
met luttel water, of dit doven kon
van 't vuur de brede, majestueuze kracht,
waarmee het rossig blank ten hemel klom!…
Aan het bed van de dichter
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
536 stem, zachtjes
een beetje bedeesd, in korte zinnen
klinken zijn woorden, en ik luister
aandachtig
naar wat hij te vertellen heeft
hij vraagt me naar de zee
ik vertel hem over golven
meeuwen boven de einder
en spelende gedachten
ik laat hem foto’s zien
hij pakt mijn hand
in de zijne
die uit een korte stilte komt
land met de stenen horizon…
Kustdorp
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
635 waaide, spelende kinderen
vliegers op drift, zwevende meeuwen
schreeuwende vogels, springende vissen
droomde over de duinen, de zon en boten
vol adem in leven, verlangde vakantie
nooit meer voorbij, eindeloos vakantie
droomde een behaaglijk leven:
aan de kust onder helderblauwe hemel
maar er lag geen zee naast niemandsland
er was geen horizon…
Woestijnreis
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
586 Soms val ik en zit mijn mond vol met zandkorrels,
maar meestal ruk ik met betraande ogen sproeiend
op naar de dwarrelende horizon van de vurige hoop,
terwijl ik zwaarverdoofd in shock ben zonder borrels.…
Naamloos
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
569 Een blauwe maan dwaalt
eenzaam over nachtelijke velden
de strandjutter vertelt
zijn zeewaardige verhaal
aan ouderloze buurtkinderen
uit een ver land zonder horizon
is het de herkenning
die projectie veroorzaakt
van oermensen in ingewikkelde verhalen
of de projectie die raakt
soms naakt en onbeholpen in het bewegen
in de herfst op straat…
Mijn vluchtige vrijheid
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
537 leven
materie en verschijnen had
maar onze werkelijkheid
is zintuiglijk verschraald
in onze hersenen zijn die
talenten nog niet verdwenen
voel hoe de eerste
stromen door de neuronen
van onze vingers glijden in
elkaar tintelend begroeten
ik zie zee in je ogen
proef het zilt van jouw
golven als mijn wolken
je raken aan de verre horizon…
Wachters
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
508 neerdalen en vogels tuimelen
in de mond van dolle hond met
schuimkoppen
rond de mond dan
verlangen we naar wachters op de muren
om te schuilen
tegen hun kloppend hart
als buiten licht en duisternis
elkaar bestrijden
angst zweet dat uitbreekt
in het wanhopige lichaam
uitgeblust komt tot rust
aan de zoete kust met haar oneindige vrije
horizon…
vandaag vieren - van harte
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
860 die je bent
voor anderen omvat
met om jou heen
betekenende mensen
die gelijk jij hen
van harte en vanzelfsprekend
met geluk graag strooien
dat stralend deze dag
voor jou als mensen mens
een dag mag zijn
vol licht en kleur
die jou het leven tint
dat vandaag de opmaat mag zijn
naar volgende toekomst
die jou morgen en daarna
de horizon…
Ilonka zingt.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
881 -
Ze lacht naar de horizon
en ziet niet om naar het dorp,
daar zijn de huizen weinig en arm,
nog staat de staldeur open
voor het kale erf...
Ze heeft linten in het haar,
linten op de schouders
en een kleurig corsage...
Men heeft haar geen uitgeleide gedaan,
geen heeft haar bij haar tooi geholpen...
Waar gaat ze heen?...…
Raadselachtige landloper
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
601 spraken
konden we verhalen formuleren
maar misschien was het slechts taal
om elkaar te achterhalen
in frisheid van de ochtend
jij houdt mij slechts bij je
om te blijven dromen over zwijgen
de eenzaamheid is ondraaglijk in de nacht
waarom koester jij mijn dromen
omdat de maan weer naar je lacht
is alles wellicht zinloos
achter horizon…
Oude huizen, nieuwe deuren
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
943 Achter de horizon slaat een vlag
de gongslag van de wind. Wie weet
wat ik vind in vers steen: een oude
wandelstok, een nieuw been.…
Dichter tot elkaar verbonden?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
492 We sjouwen onze molenstenen
over een maakbare wereld, haar
grond wordt zachte aarde die we delen
Het kompas geeft de geschatte afstand
in gestippelde lijnen, het zijn herhaalde
memoires die allen over de horizon gedijen
De zon richt zijn pijlen op de roos van de
ons toegestane tijd, zijn oog ziet het vertrek
tot aankomst waarin hopen…
Open en niet gekooid
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
428 Verwen het liefst een naamloos en
eenzaam kind wat ik ken en ben, in het
idioom van het beleven is het moeilijk
in te schatten op welke oprechtste
schouder je de bron van tranen vindt
Ik misgunde mij die horizon, er bestaat geen
wereld zonder droom, in de schoonheid van
de broosheid wint alleen de liefde als
grootste aandeelhouder.…
Muze van-tot
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
420 Hoe vaak bewonderde ik niet de ochtendgloed
De gouden glans die de horizon besproeide
Over smaragdgroen veld werd nieuwe dag begroet
Terwijl over ‘t stille meer ’t licht met golfjes stoeide
Schone belofte vanaf ’t eerste uur der dag
Gesteund door allereerste prille vogelzang
Verwekte bij ’t vroeg ontwaken een blijde lach
Die blijft de hele…
verre blik
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
500 ogen
kijkt voorbij de grens van tijd
waarin wij ooit samen waren
wij elkaar lief minnen konden
zonder dat de wereld het wist
de verre blik in jouw ogen
kijkt voorbij de onpeilbare diepte
van de betekenis die wij hadden
onuitgesproken of uitgeschreeuwd
naar en met elkaar hunkerend
de verre blik in jouw ogen
kijkt eindeloos voorbij de horizon…
Herfstsonate
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
416 als enig antwoord, dat ik vind en bedenken kon en
mij bevrijden zou, dan leg ik al het onmogelijke bloot
als in het verteerde blad de winter komt aangeslopen
aan de purperen horizon verschijnt een streepje rood.…
Het kiert….
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
438 sleutel
vindt, rolt de loper uit in
het patchwork van
vastberaden wolken
de vensters van mijn
lichaam staan nog open
maar op het aanbeeld
van mijn dromen zie ik
de dagen in de smidse
door de tijd gesmeed
langzaam kleiner worden,
het licht krimpt in onze
ogen, verkleint het inzicht
door flarden mist, er kiert
een beetje horizon…
Een mythisch beeld?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
474 Achter mijn vergrijsde muur
liggen de velden in een neutrale
kleur, de hemel gaat over in een
onbetwiste horizon van willekeur:
voorlopig zijn de bomen nog bestoft
met donker velours, de kale takken
reiken naar het licht om een splinter licht
van acceptatie te ontvangen, hoe wordt
de wereld opnieuw behaaglijk om met
onbevangen tinten…