3520 resultaten.
Ooit
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
940 Ooit zal het leven keren.
Ooit zal het zomer zijn.
Ooit zal het leven schijnen.
Ooit zal men schitteren in de maneschijn.
Nooit zal men zich zorgen maken.
Nooit zal men ontevreden zijn.
Ooit zal men ontwaken.
En stromen als een fontein.
Men zal durven verlangen.
Als het kwade dan ontdooit.
Men zal kunnen schitteren.
Maar niet nu. Ooit…
de winter overslaan
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
571 de herfst is mooi en warm
kleurt in tinten rood en
zwamt hier en daar in stoelen
een elfenbankje voor mijn lief
ik zou zo graag
de winter overslaan
direct door naar de lente
met dat onmetelijke groen
in miljoenen nuances
niemand in de kou laten staan…
'Witte wieven' bij Nijverdal
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
574 uit het niets komen ze mij
tegemoet in het ravijn
dus geen ontsnappen aan
ze omarmen mijn trein
met wel duizend klamme slierten
en ontnemen mij (de ogen van de trein)
het zicht...
even plotseling als ze kwamen
zijn ze weer verdwenen
'de witte wieven'
hier in Twente heeft men
er mee leren leven
(zelfs tot folklore verheven)…
Poëtisch intermezzo
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
579 In spinrag schittert zomer na
flarden mist
kondigen herfsttij aan
aarzelend
want de zon
herovert het land en de mensen
late geraniums koesteren zich
in haar licht en de kat
knijpt genietend de ogen dicht
een laatste glas op een terras
stemmen vallen stil
terwijl dorre bladeren
een bed bereiden voor wat komt
heimwee…
NOVEMBER
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
639 Er vliegen meeuwen onder stilstaand water
En richting bodem wuift verdonkerd riet
Het is de maand november die dit biedt
Een koppel ganzen vinkt vóór het geklater
De herfst af in een zwaarbewolkt theater
Van regengrijs met buien in het verschiet
Het blad knispert sinds het de boom verliet
Mijn ziel bewaart het tafereel tot later
Wanneer…
Grijs
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
553 eind november
met zijn trage uren
sleept zich moeizaam
doorheen dichte nevels
blauwe luchten
zijn tijdelijk verdwenen
nachten zijn weer lang
nu heerst grijze kou
nornen weven zilverdraden
in takken van de levensboom…
de tijd op zicht
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
598 het heeft iets behaaglijks
wanneer ze branden
de kaarsjes in december
lichtpuntjes als houvast
op de valreep van een
bijna verlopen jaar
straks op de weg terug
naar het licht
wanneer de kaarsjes doven
weten wij ons gesterkt
met het besef dat we toch
in het licht blijven geloven…
Winter 2
gedicht
2.8 met 9 stemmen
7.735 langzaam glijden hier de uren
in een bestaan waarin het spreken
al bijna onmogelijk het lachen
ongehoord is het zwijgen
een ziekte
een bestaan waarin de nachten
wakend worden doorgebracht wachtend
op wat niet komt dromend van
rumoerige trottoirs en teder
geruzie onder de bruggen
langzaam sneeuwt de voortuin vol en
een vreemd…
rain & tears
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
684 het is als treurmuziek
met cello en een bas
't geeft mij steevast kippenvel
ondanks mijn dikke jas...
zo'n dag met volop regen
daar kan ik niet goed tegen…
Deze herfst
gedicht
2.7 met 15 stemmen
9.567 Deze herfst heb ik al eens eerder gezien.
Het eerste rillen van die tak daarginds
komt me bekend voor, die plotse wind
stond hier niet zo lang geleden ook al en zie:
hoe volmaakt valt de regen weer in herhaling.
Naar beneden en altijd raak.
Wat bedoelt u, andere bladeren? Waarom
zijn het dan dezelfde? Hoe springen ze dan
zo geroutineerd uit…
duister
netgedicht
5.0 met 7 stemmen
605 Korte dagen vragen veel.
Ik ben te traag om nog een hemel te zien.
Met niets om handen dan gapende gaten.
In opgesloten leegte kan ik enkel bezig zijn met winterslapen.
Tenslotte daarom is het donker.…
de kortste dag (winterpunt)
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
1.216 de dag voor het winter wordt
ontwaakt de dag wat grauw
de zon laag, klimt traag omhoog
kleurt de hemel dun, waterblauw
een draad van spinnenrag
hangt eenzaam in de lucht
glinstert zilver, als bij toverslag
door de wind, die even zucht
wat laatste bladeren
aan takken kaal, bijna bloot
kleuren nog eenmaal op
van okergeel naar herfstig rood…
herfst
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
809 als de ouderdom komt met gebreken
en de herfst kruipt in je hart
duik dan niet onzichtbaar de winter in
daar is de kou met smart
het leven is vaak boos
oh, ik weet het wel
en de kracht van mijn lichaam wordt al broos
want de tijd gaat super snel
maar ik zag vanmorgen een spinnenweb
nog helemaal nat van de dauw
en de zon die scheen
toverde…
De winter smaakt wonderlijk..
netgedicht
3.4 met 17 stemmen
952 Verdwenen zijn de oneffenheden
nu de lucht een smeltende toverbal versnoept
boven een met veel kleur getrokken landtong,
laat haar winters oog geen tranen vallen
in het met weids gemak omgeven decor,
een intens gevoel maakt zich meester
over de stilte met kleine staken
schuin omhoog getrokken..
zijn het weerbarstige wimpers
in serene…
De winter.
poëzie
3.5 met 6 stemmen
2.965 Het vochtige teken
Der stortende beken
Rijst over ons hoofd.
Nu zinken de stralen,
Waar heuvels en dalen
Door wierden gestoofd.
De snelheid der stromen
Begint te verlomen,
In 't vallen gestuit
Door schuivende korsten,
Die de oevers doen dorsten
Met telgjens en kruid.
De koele Najaden
Verleren het baden,
En schuilen in 't hout:
En '…
Nu dat het jaar is oud en wit
poëzie
4.4 met 5 stemmen
2.528 Nu dat het jaar is oud en wit
En elk in zijn behuizing zit
Over het vuur gebogen,
Nu zal een wakkre zang opgaan
En dreunend aan de zolder slaan
Rumoerend in den hoge.
Hoe zit de huisman breed en goed
Op zijnen stoel en welgemoed
Keert hij de rug naar buiten
En tegen kou en overlast
Noodt hij de vrolijkheid te gast
Met neuriën en fluiten…
december bloez
hartenkreet
1.0 met 2 stemmen
611 bloez bloez
decemberblues
verdwijnt als sneeuw voor de zon
net zo plots als het begon
aan het begin van die
donkere weken
die niet snel genoeg
verstreken
maar nu is dan toch daar
zicht op de belofte
van nieuws en licht
in het nieuwe jaar
eerst nog oliebollen
met of zonder,…
VORSTLOZE WINTER
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
483 De vijver van het verlaten landgoed
ligt eenzaam en donker, streng omgeven
door oude, kale bomen, die triest leven
onder een grijze, gerafelde hoed.
Hun geboetseerde stammen zijn bebloed
met verleden, dat zich nòg wil geven
aan des adels gestorven bevelen,
slechts droevig verzinkt, maar steeds schimmig woedt...
De hoge takken, dicht op elkaar…
Vals seizoen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
632 Het zou moeten
sneeuwen als een muur
ijzig ruw over zwijnenvachten
de beek kronkelend bevroren
als een knisperende boskrakeling
scheve schotsen verankerd
in nachtzwarte oevers
glazen vennen in bontkragen
rietpluimen van bergkristal
het meer vol poolijs
de heide naakt en troosteloos
bijna onzichtbaar verstoven
onder verpulverd onbehagen…
ELFENCONCERT
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
595 De dood spreekt een overheersend, leeg woord
in het winterbos van sneeuwloze grauwheid.
Reuze spinnenpoten hangen stram gespreid
om droeve beuken; kilte heeft hen versmoord.
Een moede zucht dwaalt door dit verlaten oord,
strijkt langs dorre varens, mint eeuwige strijd,
zakt puffend neer, tot heengaan bereid.
Dansen op zijn stem toonkunstvlammen…
Lentekriebels...
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
660 de dooi zet langzaam in
ik glij van wak naar wak
ik volg mijn ijle adem
die als een etherische gids
mij voorgaat op mijn pad
de natte sneeuw trekt
zoutkringen op mijn laarzen
de witberijmde daken
geven mondjesmaat
hun laatste pannen vrij
straks dartel ik
kalverblij in een klavergroene weide
trap wild gaten in de voorjaarslucht
‘k…
emailleren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
500 nu nog in het vage later
kabbelt water zachtjes naar de kant
het boerenland belooft weer groen
met rijpe boterbloemen
als bijen vrij de lucht bevolken
krijgt mijn zomerdag weer kleur
mijn neus bevat de geur
van roze zomerwolken
en de open deur tot alles wat we
warmer noemen
ik voel me thans de emailleur
die al het goud slechts mag…
Belofte
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
668 Op ons pleintje buiten,
schijnt vandaag de volle zon.
Spiegelt zich vrolijk in de ruiten,
of hij de winter overwon.
Maar op de heggen ligt nog rijp,
de lucht is koud en kil.
Geen takje dat zich roert,
de wind houdt zich angstvllig stil.
Toch lijkt het of de lente komt…
die stralend blauwe lucht
jaagt met haar gouden zonneschijn
de winter…
Weerslag
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
575 En weer regent het
grote druppels ratelen
ruw de luiken langs
Natte modderglanzend slijk
spoelt zwart glijdend
elke doorgang weg.
Heel de dag ligt stil
in halfduister tobben
hoe het morgen verder moet.
Beelden van gemiste glorie
dansen dreinend door de kamer
nu de zon niet schijnen wil.
Zelfs het doosje met momenten
brengt vandaag…
Seizoenen.
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
813 Winter, winter,
Geef mij mijn
Adem terug.
Lente, lente,
Zet ze op een rij,
Kontjes omhoog.
Zomer, zomer
Alleen jouw warmte
Vertelt kleuren.
Herfst, herfst,
Jouw aanvang van
Verrotting adem ik.…
Zomer
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
721 De zomer is een fijne tijd
met veel warmte voor
je bevroren hart en ziel.
In de zomer kom je heel
eenvoudig aan het doel.
Daarom, geloof me,
een zomer zonder liefde
is als een leven zonder licht.
Maar nu is het winter
en niemand hier,die mij
verwarmt, niemand hier
die mij omvat met warme
handen, alleen maar koude
winterlucht, van binnen…
winterzon boven Amelterbos
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
747 De bloedrode zon komt op
boven de bomen van het Amelterbos.
Zij lijkt verankerd in de zilveren mist
maar toch zo oneindig los
en vrij zweeft zij in de de schaduw
van haar eigen vloeibaar goud
en de warmte die zij geeft
is nog oneindig ver en koud.
Hoger en hoger zal zij gaan,
slechts langzaam haar warmte delen
en met haar traag tastende zonnestralen…
De woorden worden plots gedragen
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
667 De woorden worden plots gedragen
door tederheid van wenkend licht,
terwijl de koude winterdagen
de lente houden uit het zicht,
maar onweerstaanbaar zal toch komen,
het voorjaar met het nieuw bericht
dat blaadjes aan de zwarte bomen
gaan groeien als de winter zwicht.
Die winter houdt ons nu gevangen
maar ’t duurt niet lang meer tot de…
bewinterde aarde
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
458 bewinterde aarde
je versteent alle wereldse geluiden
slechts hier en daar
vallen scherven gekraai
her en der
en woorden vervriezen in de mond
je hardheid
mildert plots het bestaan
er rest nu geen lawaai
als is het leven van overtolligheid ontdaan
stil als steen
zacht het kristallen gras
en bewegingloos alles op zijn plaats gevroren
de ochtenden…
flegmatisch
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
535 vriesrot
verhard mijn woorden
knoken pijnigende kou
neemt bezit over
mijn bevroren vijver
sluit hermetisch
in kout
het gevrorene breekbaar
gure ijzige kille
haast frigide gedachten
monden wakkerig uit
in rillende zinnen
die warmte zoeken…