345 resultaten.
Tweetonig winterlied
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
690 De ruwe aard is verraderlijk
weggestoken
in valse vormen van schijnheiligheid
worden de ijskoude tonen verborgen
een arglistig zomers gezicht
dient warme, bekorende beelden op
façades vol venijn
hemels toneelspel
chanson zonder zuiverheid
afgestorven handen strekken zich
hulploos naar het voorgespiegelde seizoen
een hunkering naar…
Het is die ster
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
1.002 Het is die ster
die over alles en alles
liefde ademt
die mensen doet gaan
in het holst van een ijskoude nacht
waar hen de warmte
van Het Kindeke wacht.
Het is die ster
die licht voor een nieuwe dageraad.
Waar stro tot dons wordt verzacht.
Omdat nooit zoveel échte liefde
in één nacht werd gebracht.…
Winter
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
603 Bij een ijskoude
volle maan.
Kan er heel vaak
iets moois ontstaan.
Ja, dat is ook de winter,
met heel veel vertier.
Met koek en met zopie
en heel veel plezier……
De kei
netgedicht
4.7 met 25 stemmen
462 wij hebben
allebei de
kei gezien
passeerbaar
zonder omkijken
maar in de
verte nooit
kleiner wordend
in incidentele
schoonmaak
en poets iets
meer opgeglansd
maar altijd indruk
makend aanwezig
in omvang en impact
op de sociale lijn
in zomer kringen
vlogen dromen
op en af maar
ijskoud geelt in de
winterse grijsheid
het kilscherpe…
Tegenbeeld
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
841 Twee futen weten al de lente
zij keken in de glazen bol
van de verwachting
de reiger scheert over het vrieswitte water
onder een lucht van ijskoud blauw
desolaat als lege winkelpanden
schotsen de oude kale bomen
tak aan tak langs de waterkant
het daglicht is te schaars
kraakt de een tegen de ander
mijn wortels verliezen de grip
op…
Zonneklaar
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
856 kan niet voorkomen
dat een weg terug verzopen is
eelt op beide handen toont
het knokken tegen de stroom in
haar huid, inmiddels licht getint,
verbergt bont geslagen blauw
lippen gebarsten door verbijten
en pijnlijk bijtend zout trekken
een harde streep in het eens zo
helder en levenslustige gezicht
zonneklaar hoort zij weer die
ijskoude…
serveerster
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
757 raam, ja daar zat ik
toen ik mijn eerste drankje van je kreeg
ik verplaats me als vloeistof
hopend door cohesie naar jou geleid
op jouw blad zal ik stabiel zijn
de omtrek van mijn wereld klein
waar ben je, wat doe je
mijn benen voelen aan als lood
elke keer een tent betredend
vol hoop met opgeheven hoofd
telkens weer wegsijpelend
als ijskoud…
ze huilt
hartenkreet
4.2 met 12 stemmen
3.394 nog niet
een klank lijkt soms een woord
ze kijkt met grote verbaasde ogen
wat heeft haar rust dan verstoord
zoëven lachte ze, kirde ze
waar je geen genoeg van krijgt
nu huilt ze tranen met tuiten
een klank die alles overstijgt
ik troost haar, neem haar op
stil maar kind, wat is er dan
ze schudt na tegen mijn borst
ik krijg het er ijskoud…
Dansend jaargetijde
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
525 je streelde 't zonlicht
dat kuste lief je wang
verleidde je zo de lente
dat duurde niet te lang
bloemen gingen blozen
bomen spontaan in knop
je danste en vierde
jouw schoonheid daar ten top
je omarmde de zomer
wat bruinde zij jou
verlangend naar de herfst
kwam zij toch al gauw
daarna volgde de winter
ijskoud streek ze neer
betoverend…
Aids
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
805 De dodelijke angel in het spergebied
laat sporen na, ijskoud bloed,
en er zijn geen takken om het uit te wissen.…
Een Lange Reis
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
850 Ik slaap onder de blote hemel
in de ijskoude lucht.
Ik steek kolkende watervallen over
en trotseer harde stormen.
Ik vecht met leeuwen en panters,
gewond ga ik verder,
door een donker bos
met spokende wezens.
En als laatst beklim ik
de hoogste berg.…
Werkwoorden
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
594 dromen, dansen of zweven
- jargon voor vastgelopen dichters -
maar woorden waar aan gewerkt
moet worden
hakken, breken en priemen
dwars door weke harten en loze gedachten
bloed moet stromen
rijkelijk vloeien soms
schrijven is krassen
botten kraken en in vlees snijden
rake woorden vinden
die striemen en schrijnen
als open wonden
ijskoude…
In het dapperveld
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
589 Telkens valt er vlok na vlokje,
ijskoud op jouw frêle bouw.
O wat schok je, o wat knok je
nu de storm zo blaast naar jou.
Ach klein klokje, lieflijk klokje,
bijna ga je van je stokje,
maar jij geeft niet op zo gauw.
Fier vecht jij je uit dat hokje
fier vecht jij je uit dat nauw.…
Lege handen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
392 De vlier draagt mijn bruidsjurk
lokt me dichterbij en tilt me terug
in Zijn armen, vlijt me weer
neer op het bed, vloeit uit
over mijn schoonheid
in de strandhut bij de waterval
die ijskoud mijn handen striemde
toen ik met Hem zijwaarts
achter het geraas langs schuifelde
over een richel van overgave
waarvan het vuur onzichtbaar was…
Kijk pappa, ik huil ook nog
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
630 zoals mijn lippen
En de rimpels op mijn kin dan
Vandaag deed ik maar geen make-up
Zoals je me nog nooit hebt gezien
Mijn haar is alleen hetzelfde, goud
Het is mijn vacht
Ik mis je, elke dag,
Te vaak
Hier en daar
Een traan
Als ik kijk over het water
Weet ik dat je aan de overkant bent
Ik luister naar de wind
Het is je stem
Ijskoud…
Lucia Rijker
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
528 Meedogenloos versloeg je opponenten,
je liet ze ijskoud alle hoeken zien,
ontroerend roerend dus dat jij sindsdien
gebruik ging maken van je coachtalenten
Je richt je nu op anderen, maar anders
en vecht om zielen krachtiger te maken:
integer, liefdevol, gepassioneerd
Zo maak je nu van tégen- médestanders,
ik moet bekennen: jij weet mij te…
EEN NITTE KERSTTUIN
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
788 waar alleen de merel en het roodborstje
gehuisd zijn,
zoekend naar mijn brood kruimeltjes…
In dit land van rijm en ijskristallen
wanneer de avond valt
spiegelen de gouden lichtjes
aan de dennenbomen
zich in het magische van een witte kersttuin
een ijskoude schoonheid die mijn ziel beklijft!…
op deze middag
netgedicht
3.2 met 17 stemmen
735 op deze middag in dit dal
verbreekt de grauwe hemel
het licht van de ijskoude zon
voorbij de uiteengedreven wolken
onder de opgeschrikte hemel heft
een moeder haar handen naar de lucht
de storm in haar borst
het samentrekken van het hart
het trage huilen met open mond
het uitdoven van het schreeuwen
in vergeefse echo's van de naam…
De tijd rijpt tot een ijskoud begrijpen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
554 stilte door de straten
Onze handen beven
beroofd van warm leven
in 't gewoel zonder warm menselijk gevoel
we hebben geen keus het verderf
dreigt als Goliath de Reus
De troostende hand overweldigd
beroofd van zeggingskracht
Een gebroken veer
De vlam laait op
hoop verdrijft de
schaduwen van vleermuizen
De tijd rijpt tot een ijskoud…
poëtisch drijfzand
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
195 verlangen
als klanken het oerritme overstijgen
het gezang de lentezon omlijst
een o zo fijne verschijning verdwijnt
en het hart niet meer stoppen kan
met bloeden en weer opbloeien
omdat elke bron inwisselbaar is
Alleen
wanneer de wolken mogen verdampen
en de vissen broodnodig verdeeld zijn
pas dan verkrampen onze naakte voeten
op dit ijskoude…
Karkas
netgedicht
4.6 met 11 stemmen
702 in een woestijn gedreven
vernedert de hitte
mijn beroofde zinnen
onder de voeten
miljoenen tranen
uitgeperst, opgedroogd
oneindig in een witte vlakte
de wind giert cirkels
rond de stank
knaagt levenloos
de vingers van m'n geraamte
mijn dorst wankelt
ik begraaf het speeksel
van ijskoude woorden
het zand wordt zwaar
snikt in…
Sinterklaassonnet
netgedicht
2.4 met 295 stemmen
52.937 En kon mijn toverstaf elk mens genezen
van wat ie maar niet laten kan, helaas
Dan zou ik ieder mensenhart van steen,
en ieder hoofd verstard tot ijskoud marmer,
wat zachter willen maken, ruimer, warmer;
zodat de vlam weer uit de ogen scheen.…
Eindhalte Gdomsk
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
642 ijskoude wind roffelt op de luiken
van de laatste winkel, gesloten
voor alweer zeven dagen
een oude vrouw lijkt met het desolate
landschap te vervagen
sneeuw stuift in haar marmer gelaat
geen spoor van leven in de ogen
het harde geknars van de trein
die het einde van de wereld verlaat
laat haar koud, zij weet van sterven
Gdomsk verdwijnt…
Dierbare muze
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
2.583 (voor Hanneke)
Als kind sprong ik van grote hoogten
en dook ik in ijskoude diepten, later
ontmoette ik jou en al die momenten
samen waren de aanzet tot schrijverij
om jou te imponeren, te schaken, te
versieren, in te palmen, op te eten
(geintje), soldaat te maken, het hof
te maken, aan de haak te slaan, kortom
de mijne te maken.…
Verlies
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
504 Bracht ook duisternis in mijn hart
en ijskoude tranen op mijn gezicht.
Onze reis, ruw gestuit na de start,
begon niet alleen met vage dromen,
wij schuilden bij elkaar, heel dicht:
het lot heeft ons dat wreed afgenomen.…
Onherkenbaar )V2)
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
490 Ik kreeg het ijskoud
Stotterde “kom zo”
Liep naar mijn kamer
Daar even bekomen
Alvorens mij weer te vertonen
Was dat Linda?
Die felle, Linda?…
Storm
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.294 Om mij heen krijsen de doden
Met zijn zachte handen,
handen ijskoud, gloeiend heet
verscheurd hij mij
Tot ik niets anders meer ben
dan van hem
Zwakke zonnestralen brengen licht
Ik weet het is weer voorbij
De regen komt
wast de wereld schoon
en spoelt mij weg…
Alleen op het strand
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
1.008 een ijskoude golf
omspoelt mijn voeten
en brengt mij weer bij zinnen
terug naar de realiteit
verdergaan nu , zonder jou
mijn leven herbeginnen…
Vuurberg
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
425 ademloos wordt een laatste toeslag
uitgestoten als schaamrood knaagt aan een
schitterende fontein met verstoft geweten
wanneer avonden rood kleuren
stijgt de mens voor een laatste
maal boven zichzelf uit en zoekt
op vleugels van aflandige wind
naar verloren gewaande duiten
jij schatert, spuugt dansend uren uit
en heel ver bergt ijskoud…
Schobbejak
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
638 zal de andere vergeven
en opnieuw om absolutie vragen
verwijd de pupillen achter jampotglas
van huizen de ramen zwart omkaderd
verbergen huiden dicht genaderd
huivert een hoofd in stoppelgras
vergeefs de schuldenaren gezocht
luistert het nauw gezien het verlopen
van licht dat zich langs blinde muren vocht
het avonduur brak aan ijskoude…