563 resultaten.
50-plusser
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.191 hij eet z'n 50-plusbuik kogelrond
de ouderdom kent louter vette jaren
hij paft de hemel grijs met z'n sigaren
de senior leeft zeker niet gezond
op sporten is de grijsaard ook niet dol
hoewel ... hij zwemt graag in de alcohol
---------------------------------------------------------
50-plussers zijn te dik, bewegen te weinig, roken en drinken…
afgeleefd
netgedicht
4.2 met 65 stemmen
2.360 afgeleefd beslapen zijn mijn dekens nu nog louter
het uitgerafeld sprei van mijn dood
waar de dag zich weet en
bewogen uren telt
het haperen van dagen
op randen van de nacht
sluit zich nu aaneen in lange rijen
de tijd loopt langzaam leeg
in jongstleden
uit elk ongesproken woord
wordt nu
botweg het
oude verdriet geperst
dit afscheid…
de eerste zin
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
700 maar daarna hoe dan verder
welke kant moet ik uit
zo'n eerste zin maakt heel wat los
de tweede echter is dikwijls
een stuk minder om over
het vervolg nog maar te zwijgen
zou de ultieme roman misschien
louter uit eerste zinnen moeten bestaan
en zo ja wie gaat hem dan schrijven…
Blauwe droom
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
449 in een hoek van blauwe lucht
zijn mijn dromen scheep gegaan
de sterren brandden bij volle maan
de wereld bestond louter uit golven
ik sprak tot de vissen
in een stille zee
die in luchtkastelen woonden
tussen reuzengrote bloemen
ik floot met de vogels
die alles verstonden
briljante gevleugelde schepsels
toen hoorde ik
een zachte stap…
lentepracht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
655 Met haar mee, de vogels die als herfstbladeren de koers ervan verraden, de paren paren Darwinsaans, daar louter uit nieuwschier het voltooide verleden daarom vraagt.
Toon lenterijp maar aan mijn land, dat met het verwaaien van de kilte je mag gaan pronken met je uitgestrekte schoonheid en ingehouden pracht.…
Pijn daalt neer
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
916 Zichtbaar wordt
de pijn van
mijn hart
in het vallend
donker en
het vale licht
achterblijvend
na de gestorven
dag
die louter
pijn was
voor de mens
die zocht
die zoekt
en zoeken zal
naar wie
hij zijn kan
Opgedragen aan mijn vrienden, de bezoekers van dak- en thuislozen opvang De Open Hof aan de Spilsluizen in Groningen…
Stoempen*
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
581 algemeen
is het allerminst
Harken op het buitenblad
Puur op kracht
Doorzettingsvermogen
Boren door de wind; mijnwerkers-
gezicht verbeten
Kijken wie dat het langst kan
Ondoordacht
Voluit in een mooie
Stijl; althans naar beste kunnen
Respect spreek ik uit
naar die keihard-werkende
Stoempers: slechts
vanuit hun puur fysiek
*Louter…
Geadresseerde is overleden
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
472 Brief gestuurd aan iemand
Met een naam, met een adres,
Iemand die zo op het oog
Lijkt te bestaan, reden
Van deze brief is geld,
Eindeloos geld, verzoek om
Een rekening te voldoen,
Of geld om te gireren,
Voor het goede doel,
Niet dat ik je ken, of zo,
Maar 't gaat louter om je geld,
Niet om wie je bent,
Of wie je was, klein of…
De verliefde dichter.
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
847 Maar dichten is niet louter inspiratie
het is toch zeker en vooral, veel transpiratie
en schrappen, heel veel schrappen maar.
Mijn zweet dat stroomt, mijn tranen niet veel minder.
De vruchten van mijn dichtersziel
kan ik niet aborteren.…
Tafelblad
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
621 Je scheefgetrokken smoel,
De uitgezakte kin die
Met slappe lijnen als
Vanzelf in het vooronder
Van de tijd verdwijnen,
Hoog opgetrokken wenkbrauwen
Die louter onbenul uitstralen,
Noesten die je scheve ogen
Zo levend verbeelden
Kijken mij spottend aan
Als je ziet dat ik,
Met de rug van mijn
Rechterhand het schuim
Van mijn…
een woord, een blik: een kijk op de wereld
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
505 vlees en bloed
Doch laten ieder effect verdwijnen
Wanneer zij enkel met haar ogen kijkt
En haar blik
Haar blik die alles wat nog over was
beinvloed
Tot het universum
Op haar afkomt
Te groots, te overweldigend
Voor het menselijke brein
En haar ziel enkel blootlegt
Zonder een verschil te zijn
Trachtend,
Zoals wij allen voortgaan:
Uit louter…
Verwondering
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
529 Koel en berekend
Afstandelijk
Gruwelijk
Niets betekend
Dat was mijn eigenbeeld
Nu niet meer
Het slechte maakt geen terugkeer
Door jou boven mijn kwade ik uitgetild
Loutering bestaat
Een weg die tot een doel leidt
Jouw fenomenale talent begeleidt
de tocht naar oneindige maat
van schitterende verwondering
die innerlijk vernieuwt
die artistiek…
Troebel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
547 Alles van gewicht
Heeft tijd om neer te dalen
Emoties zonder zicht
Gedachten die verdwalen
Chaos, wanhoop, onrust
In hoofd hart en lijf
Kloppen deze onbewust
Lijkt louter tijdverdrijf
Niet minder is er waar
De tijd laat inzicht komen
Tergend minder zwaar
Gaat het hart weer stromen
Ergens wordt het troebel klaar…
mijn poëzie zwemt in het abnormale
netgedicht
4.8 met 12 stemmen
716 mijn poëzie zwemt in het abnormale
gegrift in vernieuwende drift
in een wereld van louter plezier
schuurt het zelfs de teerste huid
ik spel woorden in dagen met lange passen
routineus ontdekkend in onrust
woordstrelingen in het nog onbekende
die geuren vormen in het onverklaarbare
met al mijn vermogen en bescheiden talent
maar in onverdroten…
Geheim verlangen
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
514 Wat volmaakt is;
een louter zijn, een gevoel
dat 'het' er is, rijkdom
na een periode van winter.
Mensen houden de tijd bij:
gevangen in uren, maanden, jaren;
nieuwe vrijheid is blijvend,
zonder toekomstige gevaren.
Hoe hoog is hoog,
hoe diep is diep; levenslessen
uit een levendige omgeving:
wat is, maakt geen tijd oud.…
Doodszin
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
580 Loom zweeft de oude van haar stoel
gaat op de wieken
nooit meer dalen, louter pieken
geen wolkje verder aan haar vogelvlucht
enkel vrijheid. Hemelsblauw de lucht.…
Kwelling
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
158 Alleen de vraag die haar kwelt,
Is of het herinneringen zijn,
Dan wel louter fantasieën,
Die bij haar willoos zijn gesteld.
Die kwelling speelt haar parten,
Weet zij mee geen raad,
Geeft haar heel veel smarten,
Laten haar niet meer los,
Maken haar leven ondraaglijk,
Z’is haars gedachtens klos.…
THUIS...
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
662 Je er thuis
te voelen
stoel en leuning
te kennen
Haar zitting
stof of leer
het aantal poten
het evenwicht
Niet te hoeven
wennen
aan bed of bank
kussen of deken
Niet bang voor
behang of
schilderijen
uit een donker verleden
Je nauwelijks
los kunnen weken
uit je favoriete hoek
waarin louter licht
Geen hoofdpijn
weltschmerz…
Een mistige dag
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
627 hoofd,
ik kan niet denken, totaal verdoofd
staar ik wezenloos voor mij uit:
een diepe zucht ontsnapt mijn mond,
ongedurig kijk ik wat rond,
dwarrel gedachteloos door de lucht,
in beweging kom ik niet: overmand
door een onpeilbaar verdriet, om een
geliefde, die het leven liet, waar het ooit
vandaan is gekomen; het leven zelf
bestaat louter…
Dichterbij
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
985 Kom maar dichterbij dan,
bevrijd me van duizend woorden
en neem het er maar van,
Leren leven, louter lachen
doet geen pijn,
Simpel samen, soms heel even,
genieten van het mooie is heel erg fijn!
Lome liefde voelt warm en intens,
relaxen is goed voor ieder mens,
Lekker liefhebben en volop genieten
is een mooie mensenwens.…
Patricia.
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
1.202 zwevend, dromend denken
aan jouw huis daar aan de plas
ik zou je al mijn liefde schenken
als jij daar nog maar even was
lachend, kussend spelen
in die boot tussen het riet
ik kan dit verlies niet velen
de smaak van louter verdriet
de wind waait over de plassen
verstrooit het stof van jouw bestaan
de urn waar ik op mocht passen
verliest…
Doler
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
433 Ben verdwaald tussen
Dolers en Orken
Vannacht - het
Landschap dat Tolkien
Louter in gedachten
Tot leven bracht -
Jij bent bij mij
En ik leid jou
Door het zwartste
Van de nacht
Naar het oudste
Huis op deze
Midden-Aarde, waar ik
Eeuwen geleden
Nog woonde -
En wijs je op
De grote zolder
Van mijn ouderlijk
Huis het landschap…
Het onthoofde land
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
509 Niet meer kunnen vergeven en vergeten,
louter vergelden en laten boeten.
Is het leven voorgoed vergald?…
Grensgeval
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
720 Er tatert een monstertje op los
de parkiet tjiept treurig tjiep
zijn vederen vallen langzaam uit
de poes luilekkert in de zetel
Wachten of de pilletjes gaan werken
een Nieuwjaarsdag om tegenop te zien
handen schudden, kussen geven
uitspreken van onbegrijpelijke wensen
Denken aan iemand van vroeger, die meer
en meer uit louter herinnering…
Zoete geuren
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
609 Vast en zeker,
ongehinderd,
louter zachtjes zoemen.
Behoedzaam en trefzeker
wordt zoet vocht ingenomen.
Een ontzielde bloem
blijft over,
het is haar overkomen.
Op naar het volgende wonder
gesteund door
welriekende geuren.
In het schijnsel van de zon
blijft het insect speuren.
Zichtbaar ingenomen
vangt de thuisreis aan.…
Positieve tegenkrachten
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
447 Positieve tegenkrachten willen
niet louter klatergoud zijn.
Zij zijn de draden door de beoogde
naald. Een ontsnappingsweg naar
een nog gelukkig kunnen zijn.
Positieve krachten in een
tegenspel tussen goed en slecht.
zij verblinden soms tussen wat
onmogelijk lijkt. Trekken alle
levensplooien recht.…
Voor Iniduo
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
483 Kruipend vanuit de krochten
der catacomben
in miljoenen nerven van windsels
In het subspinale cerebellum
in de onderhuidse regionen
van de kleine hersentjes
Wolkt een louterende kleuter
met bovenmenselijke,
goddelijke kundalinikracht
door het tunnelcomplex
van mijn ingewanden omhoog
En ontwaart het licht,
het licht van de…
Nacht
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.649 Een etmaal louter zonneschijn.
Die dag zou onvergetelijk zijn.
Die dag had mij lang toe gelacht.
De toekomst werd verleden tijd,
als jij en ik elkander smaakten,
vuur en vlam ons beiden raakten.
Dan werd mijn droom de werkelijkheid
Toen, als weerlicht, onverwacht,
een wolkendek, geen stergeflonker.
De lucht vol van zwaarmoedigheid.…
De schijn van rose.
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
2.052 De schijn van rose
in een roes
van slapen
Zo volkomen
volkomen stil
Wind en wind
blazen rose
van zacht naar kunstig wit
Hand en hand
strengelen samen
geboetseerd in rust
Oog en oog
herbergen samen
de loutering van licht
Muur en muur
werpen schaduw
op de laatste blik
De schijn van rose
in een kist
van crêpe
Zo ongrijpbaar…
Een platonisch lot
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
659 Onmogelijk om louter iets te worden
als je mens en dichter bent geweest,
niet hoefde te bedelen maar kreeg.
Wat ik nog zie ben ik niet meer
slechts een flauwe weerschijn
van oud licht dat me is gegund.…