269 resultaten.
De Ode
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
2.020 Het zwarte vloerkleed wordt langzaam door het blauw verdreven,
en als de laatste vol met passie dansende vlammen ten onder gaan,
laat het maanlicht een mystiek schouwspel herleven,
De gestorven koning, het zwaard nog vastklemmend, de diepte in,
zijn kinderen aan de kust ontdaan.…
DAT GEVOEL
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
2.478 Toen ik jou voor het eerst zag en jouw ogen mijn gedachten verdreven
wist ik opeens niets meer
voor heel even
Sindsdien heb jij mij volledig in de ban
kan ik nergens anders aan denken
en jij
weet daar niet van
Rommelig, druk, chaotisch en onrustig leven
doet me niks
want jij
hebt mij extra spirit gegeven
Denken aan jouw glimlach…
schylge
hartenkreet
4.9 met 45 stemmen
1.741 juichend bevrijdt de zilte wind het water van z'n zware last
strijdbaar gras omarmt het nieuwe land, beschermt en houdt het vast
verdreven uit de hoge rotsen, verrezen uit de getijdenstroom
groeit de parel in het ondiepe duister waar de zon de strandglans doet ontwaken uit z'n droom
zo hervindt het woelig zand 'n nieuwe bergplaats, 'n haven…
Op slag
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
634 krast ons kansloze bestaan
groeven diep en laat ons beven
is harmonie en rust beleven
langdurig en slepend vergaan
wordt op het pallet van bestaan
berustende grauwheid verdreven
door dodend vuur in gruwende kleuren
is de geest angstig sluipend heengegaan
dan veranderd weer onverwacht snel
dit neerslachtig angstig beeld
als een penseelstreek…
Februarie
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
694 Kou is dikwijls uitgebleven
en regen uit de lucht verdreven
Is 't verder af te wachten
dat voorjaar de kou zal ontkrachten?…
Geloofsbelijdenis
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
548 Twijfel en angst verdreven negatieve energie.
Mijn fantasie in combinatie tot realiteit
zal versteld doen staan. Alleen omdat ik zo gewoon bleef,
ben ik ergens anders.
Maar God, ik lééf!…
grenzeloos beminnen
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
608 zoveel rechters hebben hun oordeel geveld
in het begrensde land dat in de boeken staat
beschreven, de verdrevenen opnieuw verdreven
beschermd wat zo beschaafd in naam
van koningin en vaderland met alle wapenen
wie anders is
te lijf, te lijf gegaan
de wet heeft opgesloten die als kind werd opgejaagd
in chaos van besloten huizen, de kelders…
Afscheid van een land
gedicht
5.0 met 1 stemmen
11.397 heen liepen is niets meer
gebleven dan wat beweging in het riet
en misschien is dat ook al de wind,
de laatste hete bulten hooi zijn op wagens
geladen en worden weggevoerd
naar het gehucht en je ziet nog hoe
het zich opent voor de paarden en sluit
achter de rug van een boerenkind
niet dat je dan wordt verstoten
niet dat je dan wordt verdreven…
Glinstering
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
561 Verdreven de gewijde stilte
in tijden van profanisering,
ook de gloed en glinstering
in 't licht der desacralisering.
Tanend schijnsel van het licht
door hoge koepelring
nu zij het dankbaar hart vult
der ontheemde vreemdeling,
en met een vreemde siddering
de kerkverweesde stedeling
in zijn geloofsontreddering.…
Grensland Ukraina
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
561 En 't winters oekraïnewoud
Dansen duizenden met Sturm
Und Drang door sneeuwbedekte steppen
In de verte, aan de zuidkust
Laaiend in de vuurlawine
Een verwoestende machine
Van Odessa tot Cherson
Kleurt de tarwe karmozijn
Van 't korengoud der Oekraïne
Aan Europa's buitengrenzen
Wacht een rij van huis en haard
En graanschuren verdreven…
Isabel dos Santos
snelsonnet
4.3 met 6 stemmen
543 Heeft u een handeltje in brievenbussen?
Of baggert u aan Afrikaanse kusten?
Dan kent u niet de lasten, wel de lusten
Van haar krijgt u wat lucratieve klussen
De rijkste vrouw van ’t hele continent
Het lijkt verdorie wel een echte vent…
Besef
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.029 door de realiteit
Verdreven door een wereld waarin lang niet alles logisch is
Een wereld vol armoede, honger en oorlog
Een wereld vol excessieve rijkdom, obesitas en relatieve vrede
Een wereld waarin wij ontwaakt zijn
Een wereld waarin onze frisse wind had zullen razen
Hoewel er nog altijd sporen achterblijven
En de droom nooit vergeten…
Mijn eigen leven
hartenkreet
4.9 met 15 stemmen
627 Vele familieleden door mijn geaardheid verdreven
Maar toch gekozen voor mijn eigen liefdesleven.…
ZUIDERHOGEWEG DENKT
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
484 nesten
boerenwagens hobbelden
over mijn ruggen en kuilen
koeien en varkens
kietelden me dikwijls
met hun trappende hoeven
wanneer de haastige tocht klonk
tussen stal en open leven
over heel mijn huid
werd dik zwart smeersel verspreid
overal voelde ik hard aan
adem halen ging moeilijk
gelukkig wende het spoedig
nieuwe huizen verdreven…
onrust
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
1.651 Een hindernis, te groot, te breed
Rijkend en happend naar lucht
Verdriet, met tranen gevulde ogen
Een wegkijkende blik
Schaamte, angst, en onbereikbaar
Niet tastbaar, niet toereikend
Tekortkomend en onmacht
Het boze gevoel
Die aanraking, warm, heet
Het voelt als warm water
Dovende vlammen verdreven
Niet meer voelen, niet meer weten…
Vlammen van papier
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
758 geluk
Ik kan denken aan een spiegel in stukken
of mijn gebroken geluk
Het is onmogelijk te beschrijven
hoe geluk schijn schijnt te zijn
en als de zon weer begint te schijnen
blijkt het geluk niet daar te zijn
Het is wel waargebeurd maar net niet helemaal
Net Telegraaf: herschreven
Op het moment dat jij het leest
is de waarheid weer verdreven…
de dood aangezegd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
726 natuurlijk
ze klaagde wel eens
over haar gezondheid
gemiste kansen
en gemoed
maar ach
dat hoorde
eigenlijk
bij haar
een beetje
de diagnose
na de zoveelste klacht
bevestigde het vermoeden
in eerste instantie
niets aan de hand
zoals verwacht dus
gewoon
een galsteen
het ongemak is
met juist medicijn bestreden
in korte tijd verdreven…
De tussenstand
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
512 je wij
Met nieuw geboren leven
Dat je alles zal geven
Aan jezelf voorbij
Altijd paraat
Altijd beschikbaar
Wie zij zijn ben jij
Wie jij bent terzij
Want dapper gaan ze het leven aan
Afhankelijk van jouw bestaan
Sara brengt de tussenstand
Het leven
Kleur gegeven
Maar ook een schaduwkant
Sara brengt de tussenstand
Met leven
Ik verdreven…
De ‘gelukkige’ overlevenden I
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
474 Willem opende de sluis destijds eigenhandig.
Om zelf niet te hoeven graven, liet hij het
onverzettelijk bloed stromen onder de laatste
bruine laarzen.
Geen verdediging, bleef altijd zijn verweer;
hij werd veelvuldig geschopt en geslagen,
zijn maag was leeg in de cel, in die dagen
voor de uitspraak werd hij verkeerd
behandeld.
Onmiskenbaar…
Geslaagde therapie
netgedicht
4.6 met 16 stemmen
1.143 en gehandicapten
met een glimlach en een zoute traan
ontspannen zich de groeven en de kaken
pijnen pauzeren en gehuil verstilt totaal
boven elk middel zegeviert de warme taal
van het gevoel met liefde zacht opgewekt
herinnerend gevoel heeft wonden afgedekt
en zelfs het eeuwige gegroet Maria valt weg
nu de pijn van de gedachten wordt verdreven…
Plus worden
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
702 Ik werd al
eerder verdreven, tot nul gedegradeerd, maar voor
eens en altijd ga ik dwars tegen het christelijk
gebod in, wat mijn vader er iedere zondag indramde.
Hé jij daar, op die dominante kansel, ik verdom het
nog langer om mijn ouders te eren, blaaskaak, hoor
je, idioot, traumaverwekker, ruim baan voor mij!…
Vervlogen dromen,
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
623 Ach hoe vlug gaat toch die kindertijd voorbij
als sliertjes rook, verdreven door de wind.
Met kleine dingen waren we toen blij
Voelden ons iedere dag bemind
Ik wou dat ik nog éénmaal kind kon zijn
Leven zonder zorgen, verdriet of hartenpijn
In een wereld van vrede, zonder zorgen
Niet meer denken “wat komt er morgen”…
JAVAANSE TIJGER
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
117 Talloze eeuwen door
zwaait de gestreepte reuzenkat
zijn scepter over
het bewonderde eiland
van 't Indonesische rijk
het sierlijke roofdier
wordt vol angst vereerd
mag als het hem zint
zich meester maken
van een dienstbare karbouw
doch bossen moeten wijken
voor akkers en rijstvelden
de vorst van oerwoud en hoog gras
wordt verdreven…
Mist
netgedicht
4.6 met 19 stemmen
786 De superkleine wereld zwevend om me heen
Hoe kan ik intens met forse teugen zwelgen
In dit zo gevoelvol herkenbaar neerlands weer
Ik miste het zonder het geheel te beseffen
Sluimerend bouwden de beelden zich op
Totdat dit ultieme geheel zich weer vertoonde
En ik besefte dit maandenlang gemist geluk
Duurt slechts tot de vorst het heeft verdreven…
Dubbele liefdesfractuur
hartenkreet
4.6 met 19 stemmen
2.509 Weten elkaar onophoudelijk op te beuren
Lentegevoel begint in vernieuwde vorm
in onze opbloeiende harten te geuren
Wij hebben elkaar met woorden verwarmd
IJzige kou uit gebroken harten verdreven
Hebben elkaar in treurgedichten gevonden
Beginnen een hartverwarmend nieuw leven…
Aan New-York (3)
poëzie
4.0 met 2 stemmen
786 Onz' naam is maar terloops geboekt,
Voor lof, met laster aangeschreven,
Als had ook ons het volk gevloekt,
Dat gij wreedaardig hebt verdreven!
Gevloekt? Wat zijn de trekken mild
Van 't oud verhaal!…
Neuk nooit een dichter
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.318 blauwe ogen
die spraken nog het meest
jij las de pure wanhoop
schreef het geheel aaneen
verpakte zoete stroop
in woordjes als "alleen"
verdreef de donkere wolken
lachte de zon naar de nacht
gaf sterren gouden randjes
sprak zinnen zwoel en zacht
riep heel hard om het voorjaar
de lente, een nieuw seizoen
de lange dagen kwamen
verdreven…
Vroeger was ik een held..
hartenkreet
3.8 met 11 stemmen
1.497 Want met de komst van haar lichaam en geest in mijn zorgeloos leven,
is al mijn bravour en heldenmoed verdreven
kwetsbaar ben ik nu, en vaak zo ongerust,
een gevoel dat pas overgaat als zij mij stralend kust.
Ze woelt plots, en opent dan haar ogen blauw,
en vraagt mij slaperig : ‘Papa, waarom huil je nou ?’…
Vroege Lentes
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
1.168 zong er - ach zo mooi
van vroege lentes op de dreef
die zij als kind er had beleefd
met paardenbloemen die verweven
haar dat gaven wat ze wilde
zoals zij ooit was geweest
gelijk het korenveld dat geel zag
toen haar ogen open gingen
Alleen op dagen dat ze somberde
dan neuriede zij zacht
op halve tonen in het zwart
die er het wit hadden verdreven…
Observatie
netgedicht
4.2 met 45 stemmen
1.641 Zij vieren hun midwinterfeest
van veld en bos verdreven,
vreten daar slechts bolle buikjes
voor zij weer verder gaan.
Zwarte takken ragen tegen
witte regenwolken
waaruit op koude dagen
hun witte schraapsel valt.
Die wereld aldus bestoven
te midden van de stilte
ligt daar in rust verzonken
en houdt haar winterslaap.…