3375 resultaten.
ZELFMOORD
hartenkreet
3.8 met 11 stemmen
1.517 Het omgekeerde van het gelijk
is het krijgen van het ongelijk
een martelgang
die in dit leven
een mens soms niet begrijpen kan
alles is hebben
alles is krijgen
van geven wordt men al snel moe
het wordt nemen zonder krijgen
tot men zelfs zijn leven pakt
dat was het laatste
dat nog werd bezeten
nu rest slechts kist en 't muffe zand
een…
Mijn dromen
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
829 Ooit had ik dromen
Ik sprak ze uit
Schreef ze op
Mijn woorden verdampten
Het papier is verbrand
Het vuur gestopt
Een hoopje as
Is al wat rest
Ik neem het in mijn hand
Ik blaas
En weg is mijn droom
Minuscuul als een korreltje zand
Ik kijk mijn droom na
Zie hem vervliegen
En één worden met de lucht
Totdat mijn droom
Neerdwarrelt…
Tour de La Haye
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
521 was, hoe erg, de Daal en Bergselaan
helaas, het kan nog erger zijn dan erg
de allerergste vorm van hevig lijden
waar gieren om je lichaam willen strijden
de flanken van de Lange Vijverberg
door wanhoop en vermoeidheid overmand
geteisterd door de hagel en de regen
bevecht je uitgeput op hoop van zegen
de haarspeldbochten van het Hoge Zand…
Een dagje wad,
netgedicht
2.8 met 10 stemmen
582 We lopen door de duinen
heen, het is lang geleden,
dezelfde lucht, dezelfde
golven, dezelfde halmen,
knikkende zeepaardjes in
de wind, daarbuiten de zee
waant zich alleen, dezelfde
kinderen hand in hand, maar
anders, wikkend en gewogen
op het inwaarts land,
blootgesteld aan kritisch
zand, daarboven de zeewolven,
grijs van de tijd…
wintertelg
netgedicht
3.6 met 21 stemmen
589 transparante rozen
onverteerbaar
illusies bouwen op een horizon
zoals het meisje
dat met roze plastic emmertjes
een vochtig huis naar zich toe praat
verdorde bloemen plukt
uit lijf en leden
kringsgewijs
lintjes knoopt rond slagregen
in ogen
en uitgesproken stappen
zal, in het ware, het licht
monumenten maken
zonder leugens uit het zand…
Scheiding
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.530 De golven namen het zand mee.
Kleine kindjes bouwden zandkastelen.
Ik keek om me heen en zag er velen.
Jongetjes die met hun vader aan het voetballen waren,
En moeders met hun dochter in bootjes aan het varen.
Zo stom vind ik het van mijn ouders,
Dat ze gingen scheiden.…
Lege dozen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
601 Van de zee altijd gehouden, van stormen
bliksems die in het water slaan
het verdomde zand dat er overvloedig lag
Even in de godin van de Stille Zuidzee
geloofd, met haar de liefdesdaad verricht
Het was niet de bedoeling dat jij met
de tienduizenden zou verdwijnen
even luchtigjes als de containers
de radeloze schepen overvallen zonder…
Zonder toom
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
580 Als vrijheid grenzen kent
of schuivende markeringen
zoals tussen zee en zand
demarcaties of vage randen
zachte zomen of brede boorden
obstakels als rotsblokken
op weg naar wenkend licht
hoe vrij en onbelemmerd
reikt vrijheid dan nog?…
Zee dagend leven
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
847 Zelf de zee zijn, een donker bed
waarin de pijn zich keer op keer
verheft als een golf en ingebed
het zand bedekt met rimpels
rimpels die vraagtekens trekken
achter vragen van hoe het gaat
op een gelaat waar je jaren leest
een levensboek zonder woorden
zeldzame woorden strompelend
uit dromen van de nacht,
als vuursteen je gebeente splijten…
Leven.
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
673 Liep te dwalen langs het warme strand,
m'n slippers in mijn rechterhand,
stap voor stap door het mulle zand (zomerzongedachtengang)
Dit is pas leven,
ik hoef niets te geven,
want het is pure pracht,
voor gratis en niets,
Zou zomaar door kunnen lopen,
bijna mijn ziel verkopen,
maar dat is iets wat zinloos is..........…
Hollandse duinen
netgedicht
4.6 met 27 stemmen
1.286 Een enkel spoor verdwenen
waar de elementen schaven en schuren
aan de voortdurende verandering
dat waait over dit onherbergzaam zand.
Geen helm kan bescherming geven
aan de kaalslag op haar flanken,
de schoonheid met wind bedekken
houdt haar aanblik in stand.…
Waarom ik hier ben.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
555 Om hoe mijn vader me leerde fietsen
op die zwarte tweedehands,
voor twaalf gulden vijftig gekocht
van Flip, verderop in de straat
Om hoe mijn vader me leerde
de wormen op het haakje te doen
en me zei niet te praten
bij het vissen met de dobber
Om hoe mijn broer me leerde
mijn handen met zand te wassen
om zo de palingen die we vingen…
Afghaans kinderliedje
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
631 rommelde jij rond
mijn muisje, mijn muisje
rommelde jij rond
terwijl ik aan je zei
oversteken, handje
holde jij al weg
mijn paardje, mijn paardje
holde jij al weg
terwijl ik naar je riep
wees voorzichtig, ventje
pakte jij een stok
mijn aapje, mijn aapje
pakte jij een stok
terwijl ik op je wacht
uit het oog verloren
lig jij in het zand…
REPOS-AILLEURS
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.907 Pelgrim, door de dorre zanden,
Van dees rampwoestijn!
Laat de dorst uw keel verbranden,
Doet de tocht u pijn,-
Eéns wordt al uw leed gesust,
Elders rust.
Ja, het leven is doorweven,
Met veel smart en rouw;
Maar Gods woord is ons verbleven,
En Gods woord is trouw;
Worde ook 's levenslamp geblust,
Elders rust.…
Idylle
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
694 Ergens op de Veluwe
Door het rulle zand
Loopt een vader met een kind
Samen hand in hand
De avondzon glinstert stralend
Door het groene bladerdek
Nog even en de zon
Wordt door de maan opzij gezet
Beiden genieten zwijgend
Op dit late uur
Van het mooie en het tere
De schoonheid der natuur
Dan staan ze roerloos stil
Want op een open plek…
De zee geeft, de zee neemt
gedicht
4.2 met 4 stemmen
4.612 ik struikel over dichters op het strand
ze zijn in drommen naar de zee gekomen
hun adoratie doet het water stomen
de blik naar boven, pen reeds in de hand
ze schrijven over sporen in het zand
die weer verdwijnen bij het overstromen
ik hoor ze over wolkenluchten bomen
hun Lourdes is de zilte waterkant
dan wordt het Nereus eindelijk…
de zee
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
575 de zee zwelt met haar baren mee
en spoelt uit forten van brak zand
een stukje van een kindertand
of zij bijt aan 'Huisje Weltevree'.
de zee speelt voor zichzelve slee
en sliert verwaterd uit op 't strand
waar zij gekriebeld door de brand
al gierend vlucht. hoezee! hoezee!…
Op afstand
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
529 Zij wil het laten zijn
de verf, het nat papier
In het besef dat
alleen door haar kijken
schoonheid ontstaat
zich vastzet in de hoofden
Zij stelt zich voor als
een schaduw, die zich
donker vallen laat
hoewel de kleuren
vrolijk sprekend zijn
een weinig verdoft
Het hoeft voor haar
niet te fijn, dat glipt
als zand door vingers heen
vormt…
Storm
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
720 Gaia is onrustig
De wind raast over 't land
120 km per uur
Blad verwordt tot zand
Elementen laten zich horen
Regen hagelt neer
Wortels uit aarde getrokken
Weergoden gaan tekeer
'De Goede Week' voor Pasen
'Witte Donderdag' 't laatste maal
'Goede Vrijdag' lijdensweg
We kennen het verhaal
Storm voor de stilte
Lijden voor verrijzenis…
Getekende handen
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
588 Vingers aan Zijn handen
schrijven in het zand
van verlaten stranden
en drijvend land
Schrijvende Hand
tekent op de wand
't rijk geschonden
en te licht bevonden
Tekende Hand
schiep ons leven
heeft dier en plant
vormgegeven
Begerige handen
bleven branden
vrucht genomen
dood gekomen
Handen doorboord
aan 't kruis geslagen
gegeseld…
Vroege herinneringen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
549 We joegen op vlinders doorheen
het mulle zand, mijn lopende lijfrente.
We hoorden het Liefdeslied
van bomen en vogels,
gezongen door licht-kogels.
De kus op je wang: vol eerbied.
Onvergetelijk toerden we in blauw-azuur,
vergaten tijd in dolende bossen
vakanties verzwinden in het laatste uur.…
Ode aan de Leegte III - Het Ondode Land
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
641 Aan het einde van de route
wacht het gapend, zwarte gat,
Knaagt des werelds karkas kaal,
ontbindt de Aarde in atomen:
verwaait het stof, primordiaal
tot afgestorven sterrenstromen
Als doler over ’t dode zand,
voorbij de weg geslonken tijd.
Doelloos dwalend over ‘t strand
langs grijze zee van eeuwigheid.…
Wie we waren (en wat we werden)
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
775 als kind droegen wij
zeeën aan land
in dunne emmers
wij bouwden kastelen
met water en bloed
en drukten gaten
in muren van zand
van ramen en deuren
wisten wij niet
dan kwamen de golven
luid en ongrijpbaar
liepen wij weg
op magere benen
wij vluchtten naar later
naar morgen en beter
vonden huizen
met winddichte luiken
gingen naar…
Met paarse streken
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
491 ik heb het bos
achter me gelaten
nog groenen drogende
bomen of ik terug wil komen
leg net de laatste hand
aan de bosrand in zijn
overgang naar hei met
herten spiedend op een rij
oplichtend wit
met paarse streken
geven lucht zijn horizon in
weidsheid en vrij perspectief
ik zoek het zand
de kaalheid van de droogte
waar de scheve…
Slechts een voetnoot?
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
419 Zijn het de voetprints die ik achterliet
in het onbeschreven zand, waren
slechts een kort leven beschoren
gedraaide realiteit op een morgen
als ik ergens anders ben ik rijk
of berooid door de eigentijdse
wind of de regen etst in de vervlogen
teksten van mijn afwezigheid
of er iemand voor mij was geweest
maar wie ik werkelijk was en wat…
Fluisterdicht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
593 Uren knerpen,
als los zand rond heel mijn voet.
Ik zie de korrels als essentie.
Het is precies,
wat er toe doet..
-…
Zijn laatste plaag
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
466 eindeloos golft water
loom en monotoon langs
nog opstandige stranden
er is weer ruim
voldoende zand voorhanden
in deze posthistorische tijd
geen mensen meer
om avontuurlijk te landen
en elkaar de schat te betwisten
nog hangen sporen van strijd
als tekens van haat en nijd
in de opgeschoonde lucht
zacht zucht het land in
weldadige…
Jouw spoken
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
516 ik zag je
verder lopen dan
je passen in het zand
hoofd gebogen
schouders hangend
in een diep verdriet
armen zwaaiend
in een traag bewegen
golven zongen droef hun lied
het koude water deed
je schrikken jij keek op
en zag me bij je staan
met tranen in
de ogen fluisterde je
nee ik zou niet verder gaan
hand in hand zijn
wij…
onrevolutie
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
555 waarom zijn wij allen zo beschamend
schamele schapen de buik aangevreten
steeds stiller blatend gedrongen
aan de grasvelden van de zelfkant
schamper ziende struisvogels
de haartooi geplukt de kop in het zand
steeds kaler de aanblik als schriele kippen
waar zijn de meutes naartoe
steeds slachtend als een roedel wolven
die de verdwaalde herders…
O zee, die mijne lip doorkeent
poëzie
3.5 met 2 stemmen
1.101 o Zee, die mijne lip doorkeent met zout-kristallen
waarin het volle licht van alle zonnen breekt;
zand, bij mijn veer'ge zool breed-uitgestraald doorweekt,
waar krijsend iedre tred doet duizend schelpen schallen;
o tuimelende lucht, die brandt mijne ogen toe
maar sluit ze op 't dansen van ontallig-vuur'ge bollen:
ik ben van zee en lucht…