15404 resultaten.
Staren naar de Kim
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
533 De tranen laat ik vloeien,
ze gloeien op mijn gezicht
en als ik de zon zie verdwijnen,
verdwijnt ook het licht.
De kleurenschakering
die de zon ons laat zien,
is er met wat geluk morgen weer,
misschien?…
Natte neus
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
604 De zon schijnt volop,
het waait, zeg maar stormt,
Zullen we een ommetje,
al is het zonder hond?
Schoenen, jas aan
wind wordt getrotseerd
Net uit de zon,
pakt de wind ons stevig beet
De wind op de voorkant
en net als met de hond
Hebben we een natte neus,
nou weet ik wat die ervan vond!…
Libel
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
482 Zo groot als een mus
zit ie in de zon,
gewoon te genieten
daarzo, in de zon.
't Formaat laat vermoeden
dat ie pokon heeft gegeten
want zo'n grote libel
'k heb nooit geweten
Dat ze zo groot konden zijn.…
Stralen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
567 het regent
katten hier en
daar een hond
beestenweer
is het weer
ik maak een
grote gele
ronde zon
van spiegels
en lampen
ik creëer
ochtendmist zelfs
het zonlicht
breekt de bui
het is warm
werkelijk warm
als ik baad in
het aanzicht van
mijn mooie
onbeschrijflijke zon
ik ben buiten
als ik
binnen ben
stralend…
De schuchtere regenboog
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
445 Ergens bij de wolken, heel hoog,
woont een schuwe regenboog
Als de zon komt opgestegen
verstopt hij zich steevast heel verlegen
Ook de druppels van de regen
komt hij het allerliefst niet tegen
Maar als zon en regen samenkomen,
voelt hij kracht door al zijn kleuren stromen
en vormt hij vliegensvlug
tussen deze twee zijn kleurrijke brug…
Haarlemmer Smileys
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
422 lacht de zon…
Onderweg
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
292 Onderweg, alleen naar samen
als zonen zonder vaderland
achter die horizon zonder oorlog
naar vroege vogels
van een droevig lied
om vrede te bewaren
leven in de regenzomer
overvleugeld door armoede
in goede gezondheid
zijn we zonder elkaar in nabijheid
als zonen zonder moederland
gevleugeld als de mooiste vogels
onderweg, alleen…
de zon scheen ons finaal voorbij
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
967 een afdruk van ons twee
zag toen de golven komen
ze spoelden deeltjes van ons mee
we gingen door de vloed
trotseerden hoogopspattend water
we dachten niet aan later
het samenzijn voelde zo goed
tot ik de kentering in je ogen zag
het maagdelijke strand weer las
je hand heeft losgelaten
in teruglopend tij
je hebt me toen verlaten
de zon…
VADER EN ZOON IN HEVIGE REGEN
gedicht
4.0 met 25 stemmen
11.244 Je zoon op je schouders.
Boven hem je paraplu
een lopend torentje
In regen van nu.
Zelf wees geweest
en wees gebleven
zit je daar zelf
op schouders
van ouders, zelf
in de vorm
van een zoontje,
en boven de hoofden
een ronde en kleine
maar troostende droogte.
--------------------------
uit: Botshol (1980)…
je zon bleek slechts te gast
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
1.194 hoe kan ik
spelen met beelden als
ik je niet meer voel
als je vertrokken
bent, je warme lijf
mijn koude nog niet kent
ik dwaal en roep de
schaduwen van samenzijn
waaruit de ziel vedwenen is
je straalde waar
ik nu in duister tast
je zon bleek slechts te gast
de verte is met jou
gevuld, ik weet de plaats
waar jij vandaag je…
Zon maakt plaats voor de maan
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
987 lucht
Bij zonsondergang
Kijk niet gek als ik in mijn woorden vlucht
Want eigenlijk ben ik bang
Voor alles wat fout kan gaan
En alles wat verkeerd begrepen worden kan
Dan zou ik het liefst af willen reizen naar de maan
Want als die zoete regen valt op mijn huid
Waar wij samen dan in staan
Dan maakt het me allemaal niets meer uit
Zon…
Zend je wat zinnen, zand en zon
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
1.826 ik stuur je stil wat kleine woordjes
stop ze zachtjes in een envelop
verzend het richting zand en strand
daar vang jij ze misschien wel op
waar schelpen ooit mijn voeten kusten
de dag geluidloos overging in de nacht
ik verdriet verloor en niet kon berusten
in wat mij de duisternis ooit bracht
zonsopgang bracht plots nieuw licht…
Ik kom terug met de zon in mijn hart.
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
1.685 Dan zullen we lachen
en dansen
Dan maken we plezier
Want ik kom terug
met de zon in mijn hart.
Deze reis,
deze lange reis
is ook goed voor ons twee,
want mijn geest
laadt zich nu weer op
En gesterkt kom ik thuis
en dan zien we elkaar
Vanaf die dag
zal ik er altijd voor je zijn.
En ik kom terug
met de zon in mijn hart.…
zon kaatst koper door patrijzen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
799 het dek blinkt relingen alom
zon kaatst koper door patrijzen
lager wal keert boeg en romp
een waterspiegel toont afgrijzen
opgetuigd met zeemanskunst
het scheepje zonder lading
matrozen paraderend op het dek
niet wetend dat de bodem lekt
de kapitein in loondienst
van de tijd en heersende moraal
jaagt eigentijdse passagiers van
boord…
waar zon het licht vergeet
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
2.680 ik hoorde de sopranen
als nachtegalen zingen
in het dennengroen van kerst
het orgel speelde weer
op koperen bazuinen en liet
de boodschap blijde luiden
het kind is daar
waar zon het licht vergeet
en winter weer van wanten weet
dus tijd voor vrede in de
donkere koude nacht hier vindt
het religieuze jaar een nieuwe start…
Zon, wind, bloemen en jij.
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
800 Het was gezellig
met jou
ik heb steeds en altijd weer
een goed gevoel
bij jou
Ik wil je zo graag
nog veel vaker zien
Ja, ik weet,
praktische bezwaren
maar ik zie zoveel zon
in jouw ogen
ruik de wind, velden
met bloemen
in je haren
Geef me je hand,
een arm, een kus, je hart!…
Kleuren zon voorbij de regen
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
1.094 tulpen
hangen druppels aan
Kleuren zon
voorbij de regen
vangen blikken op
fluisteren stemmen
die tot nu toe
zijn verzwegen
de lach
zit in het hart
dat open gaat
na rustloos groeien
lentelicht
ontluikt de bloem
in warme ogen
zal zij zomer bloeien…
je ogen schenen langer zon
netgedicht
3.5 met 12 stemmen
1.241 ik heb de bloemen al geplukt
vaasde ze als roodste rozen
in een veld met woorden vol geluk
ontloken ze als nieuw gekozen
de wind blies zachte lentelucht
in vleugjes voor het snelle rijpen
je ogen schenen langer zon en
lachten met de warmte van begrijpen
we dachten nog de winterkant
maar kou en sneeuw waren geleden
het tintelde van hand…
Mijn zoon, er zijn in de wereld gogen en logen te over
gedicht
3.6 met 37 stemmen
20.890 Mijn zoon, er is in de wereld aan vaganten een nijpend tekort
aan spijbelaars, geuzen en muiters; aan dienaars van de droom
en bedelbroeders van het Heilig Vuur en Gloeiend Raadsel.…
zon kaatst koper door patrijzen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
736 het dek blinkt relingen alom
zon kaatst koper door patrijzen
lager wal keert boeg en romp
de waterspiegel toont afgrijzen
opgetuigd met zeemanskunst
het scheepje zonder lading
matrozen paraderend op het dek
niet wetend dat de bodem lekt
de kapitein in loondienst
van de tijd en heersende moraal
jaagt eigentijdse passagiers
van…
zij de duinen en de zee - ik de zon en de wind
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
1.050 nu met elke gouden zon weer haar borsten komen
onder mijn strelende hand ademtocht vol fijn zand
alles bestrooiend met de liefde van nieuw leven
haar zachte haar op trillende hellingen zichtbaar
onder mijn ijle lichaam luid haar bonzend hart hoorbaar
over mijn hijgende longen strelen haar vochtige tongen
als de zon rood wordt strekt zij haar…
Wat groen en wit en heel veel zon
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
574 de zon voor iedereen
een teken zijn, iets dat geneest
van al te klein en droef verleden,
van klaaglied en van veel misbaar,
laat lentelucht je ziel verheugen
en houd je ogen alvast klaar.…
Tweede akte/ de zon was dood
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
688 De zon was dood
en de aarde kleurde bloedrood
verdriet voorbij
want materie kent dat niet
het is fysieker dan dat
de oude God was
onder zijn eigen lichtgewicht bezweken
gedoofd in een wit geboortekanaal
Duister
het andere kon nu schijnen
grijs licht
ruis van fotonen
een beetje als
uit de ether verdwenen
teevee kanalen
het dode meisje…
waar de zon aan overuren doet
gedicht
2.0 met 169 stemmen
29.427 Een blije nederzetting is dit huis
en waar de zon aan overuren doet,
heeft men zich dagen verslapen.
Ik leer er begrijpen hoe verdraagzaam
het schaap met zijn zomerlip blaat.
De merel noem ik mooiprater
tegen het onweer in en met kleine
vreugden kan ik reageren op de
commentaar van de koerende duif.…
voor mijn jongste zoon, lieve Tom
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
1.931 lieve Tom,
De wereld staat niet stil
draait rond in het heelal
en dat gaat eeuwig door
zoals jij mijn vriendschap stal
en daarom lieve Tom
zolang de wereld draait
ben ik toch steeds jouw vriend
dat mag je nooit vergeten
dat hebben we verdiend…
Vergeten te kijken naar de zon die ondergaat
gedicht
3.5 met 4 stemmen
6.812 Een zonnige middag, we kunnen naar buiten gaan, daar verliest
niemand iets aan.
Ik laat je eens straat zien waar ik als kind doorheen liep, er stonden
toen geen bomen of ze waren heel klein.
Toen ik een kind was maakte ik een hengel van een stok en een
touw en een gebogen spijker.
Ik bewoog de stok door het water en een vis bleef haken aan
de…
Jong gras in de volle zon
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
545 Voor mij in hartje
Stad ligt jong gras
In de volle zon
Grasmat die de laatste
Dagen garen spon
Bij vocht en warmte
En zomerzon - koele schaduw
Slechts in een klein hoekje
Waarin het aangeschoten wild
Van de stad naamloos rusten kon…
Zon, strand, zand, wind en.....
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
749 Zachte golven kwamen naar de kant gerold
water sprak zacht, fluisterend
hier- en daar een huppelend kind
wat hard kwam aangehold.
'K liep verder, met de vloedlijn mee
soms bukkend voor een schelp
het water dreef steeds verder terug
''t werd eb, vanzelf.
Donkere wolken kwamen aan
een wind stak op best hard
beter nu naar de boulevard te…
Omhoog zien naar de zon de waterrozen
poëzie
3.6 met 11 stemmen
872 Omhoog zien naar de zon de waterrozen,
Kinderlijk, alsof 't Rafaels eng'len waren;
Grauw slib en wijde schem'ringen bewaren,
Die hier de dood stilde tot smartelozen.
Opzuigt de bliksemstorm het meer tot hozen:
Dan staan in blauw doorschijnende pilaren
De doden: hun zwarte ogengaten staren
Boven hun grijns om macabre apotheozen.…
Alles van de wijs tussen zon en ijs
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
530 naar mij
denkt hij
de grissende hand
van het boerenland
och; wie bemerkt het in deze
negorij denkt hij
onverstoorbaar als altijd
wanneer hij al dat
moois voorbij ziet gaan
dat hij
niet kan weerstaan
pakt de zweep en slaat daarmee
het paard dat
hinnikend van schrik
op het verkeerde been gaat staan
alles van de wijs
tussen zon…