3205 resultaten.
Het knaapje in het bos
poëzie
3.1 met 13 stemmen
1.832 Toen zijn ze op eens verdwenen
In 't allerdichtste geboomt;
En 't heeft de knaap geschenen,
Dat hij 't al had gedroomd.
--------------------------------------------
uit: Prettige tijdkorting (1857)…
labyrint
hartenkreet
2.6 met 5 stemmen
784 Hoe kon het dan toch zover komen
jouw dolende ziel in lijdzaamheid en
geen geworstel en niet vechtend
maar verdwenen in gelatenheid.
Kom mijn Lief ga op de barricaden
neem het zwaard op en bevecht,
al die donkere demonen,
het goede overwint het slecht.…
Stiltegebied?
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
492 Het licht van je ogen glijdt
langs de stiltegebieden van
schouders en de boezem
waarin we zijn verdwenen.
Laten we toch zwijgen, blij met het
eiland van de spraakgebreken, maakt
onze ruimte ruim en leerde ons te
spreken, te proeven en te ruiken.…
INFANTICIDE
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
498 goede sier
Het zorgt, het zoogt, het regelt, is koetsier
Van kinderwagen, bakfiets, komt eraan
Gestormd bij ieder pijntje, elke traan
Het troost bij dokter, boeman en barbier
Zo heeft verdachte het althans ervaren
Ze was vijf jaren lang een moederkloek
De kunstenaar in haar ruimde het veld
Hij leefde door met strakgespannen snaren
Verdween…
Wolven in de Lage Landen
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
583 De wolf verdween uit België en Nederland einde negentiende eeuw. Nu werd hij gezien in de Veluwe en ook in de buurt van Namen. Het gaat om solitaire wolven die de Franse of Duitse grens overstaken. Natuurvrienden zijn in hun nopjes. Anderen vinden dan weer dat de wolf geen plaats verdient in onze druk bewoonde contreien.…
Het Jodenkerkhof
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
597 Klandizie is reeds lang verdwenen,
weggevoerd en uitgemoord
en wat overbleef vertrokken
naar een ander, beter oord?
Ach de Joden hier begraven
hebben dat niet meegemaakt.
Vandaar post mortem deze gaven.
Verboden Toegang.…
Dijklichamen*)
gedicht
3.5 met 2 stemmen
3.585 De namen op de stenen zijn
bijna verdwenen in zoutbeslag en regen
die familie Toxopeus wist wat sterven was.
Deze botten houden de dijk op orde
kraakbeen en knekelwering.
Ze liggen daar maar open en bloot,
missen de schaduw van de kerk
als schapen in de zomer de bomen.
Pak het zand vast, dijklichamen
en houd de zondvloed tegen.…
Herinnering
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
712 vrijen met jou
tot de ochtend weer omslaat in de middag
en we uitgeput in elkaars armen liggen
er is geen reden om te blijven maar ik blijf
ik wil praten en lachen en oud worden met jou
tot de dood ons scheidt van het leven
en jouw bed plaats maakt voor het graf, of het mijne
ik wil niet bang zijn want ook na de dood is er leven
tot we verdwenen…
Als een prachtig mooie zwaan.
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
596 Ze vloog toen naar de horizon,
verdween achter de bomen
en komt nooit weerom.
Gistermiddag, kwart voor vier.
Vliegend op haar trage vleugelslag
naar een land hier ver vandaan
vloog ze, vastberaden,
als een prachtig mooie zwaan.…
VOORSTANDER-KLIERVLINDER
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
599 onze liefde bestaat nu uit lofzang
nog dansen wij in eeuwige lente
van bloem naar bloem dragen wij onze kleur
noem je mijn liefste en jij mij charmeur
het houdt ons zo jong in het fervente
hoewel onze huid verrimpeling toont
slaap mij eerder overmand dan voorheen
wordt mijn ontwaken glimlachend beloond
het kleurrijke vlindertuinen verdween…
Harry's rups
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
802 Schoof met een stokje heel voorzichtig
ook de 2e rups achter het glas
wilde toen de eerste pakken
maar zag dat die verdwenen was.
Waar was die zo gauw gebleven?…
meer dan een kennis was je
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
720 Toen verdween je uit mijn gedachten
als een van de dingen in het leven
die bewust worden weggeschoven,
zoals een overbodige foto bijvoorbeeld.…
Virtuele bril
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
562 Ik kuste jouw gezicht
voordat de schittering van de dag werd ingezet
mijn gedachten stonden op
dat beeld verdween maar het gevoel werd intens.
Een hartstochtelijk etmaal
door een welzijn dat jij mij voor de dageraad gaf
een realiteit te mooi om waar te zijn
die virtuele bril zet ik de komende nacht niet af.…
Steeds onbeschaamder
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
492 hoekstenen zijn verdwenen
privacy is verschenen in plaats
van cohesie in de maatschappij
steeds onbeschaamder
wordt het grote graaien in
het verdraaien van norm en recht
alleen het boek is nog echt
met wetten voor en van
mensen uit generaties geleden
de tekenen verontrusten
maar van binnen uit
groeit er verlangen en hoop
wij zullen…
Groen van toen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
590 wat rest bedekt met
vage zwemen sprietig groen van toen
er is iets vreselijk misgegaan
door het vervlakken van het zicht
ik kan de wisseling niet meer aan
van het voortdurend strijdend licht
de schemering duurt dagen
omdat zij haar greep op de
werkelijkheid urenlang wil dragen
met het consistent aanwezig zijn
perspectieven zijn verdwenen…
Klok terug
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
776 Zomertijd, oh zomertijd,
dit weekend ben je voorgoed verdwenen,
het uur dat zorgde
voor wat extra licht,
is door de klok te verzetten
nu gezwicht.
Een uur minder een uur te kort,
oei als dat maar geen hommeles wordt
met Koning Winter,
die gelukkig toch maar,
geen gezeur krijgt over kleur
of over haar!…
Bezoek
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
664 Thuisgekomen voor de deur,
zat er een minuscuul geel meesje
op de brievenbus,
geschrokken keek het om naar mij
maar ik, ik wachtte en keek toe
hoe het eerst viel, toen hipte op een tak,
veel keek naar mij,
dan in de conifeer verdween.…
Illusie (2)
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
639 Hoe kan afscheid zeer doen
Als iemand nooit bestaan heeft
De warmte die je voelde
Slechts je eigen verlangen
Bevroren in de kou
Van de zwarte nacht
Hoe kan er verdriet zijn
Om iets dat nooit geweest is
Slechts dromen die echt leken
Net zo snel verdwenen
Bij het ontwaken
Uit de zwarte nacht
Waarom treuren
Om een fata morgana…
In memoriam
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
856 (voor Menno Wigman)
Ineens ben je helemaal weg
van de aardbodem verdwenen
voorgoed in slaap gevallen
de warmte uit alle genen
er resteert slechts een
leeg hok in de
dichterlijke paardestallen.
Je wist ons zo schoon met
woorden te verblijden
je hart zuchtte 'pech!'…
Landelijke Liefde I
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.033 Haar voetje stiet
Een steen in 't water en terstond
Verdwenen we. Zo was het altijd:
Verschijnen, verdwijnen, weerzien, afscheid,
Zoeken in elkaars ogen en mond.
Een zoen, niet bij machte kortstondige weelde
Te geven, die alleen het voorgevoel
Van het wellicht voor 't laatst te doen
Een zekere ernstige wellust verleende.…
Mijn dansen
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
643 ik kende
de passen maar
mijn dansen won
nooit een prijs
ooit probeerde
ik jou te leiden
maar jij verdween
al op de eerste reis
als stel was er
tolerantie in bewegen
wij kwamen elkaar
vaak onverhoeds tegen
ik week terwijl
jij dan langs mij gleed
de slinkse tussenpas
maakte ritme compleet
in jou heb ik mezelf
nooit kunnen…
De echte rijkdom
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
398 Hoe zalig toch wie in de taal mag leven –
hij zwemt als naar de poorten van het licht
en vindt een rijkdom, hem voor niets gegeven
maar weet dat zelf ooit niet, want een gedicht
is als een dag-blij kind vol vreugdezangen
dat juicht en danst zonder de vrees voor pijn;
het is alsof een oud en diep verlangen
toch nooit voorgoed verdwenen maar…
Wat valt er nog in te kleuren
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
468 Ziet men vandaag enkel wat ooit zo eens was
niet wat is nu het heldere licht even is verdwenen,
schopte iets tijdelijk de dageraad tegen de schenen.
Verstrijkt nu onder een anders gekleurde hemel de tijd
met ook de broodnodige nijverheid , wat wordt doorgrond,
spreekt zo tot ons uit de nu vaag grijzere hemelse mond.…
de plek die ik nog niet ken
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
511 ik heb mijn plek nog niet verkend
de rust nog niet gevonden
ooit werd ik met een plek verwend
en voelde mij hecht verbonden
ik lachte, studeerde vol levenslust
en heb mijn plek iedere ochtend gekust
waarna ik haar dan intens omarmde
en in gelukzaligheid onstuimig verwarmde
de plek verdween, een woontoren verscheen
de zon kwam niet meer…
herfstig
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
444 de daken dekken
de zwoelte af
ik tracht nog
die gedachte te vangen
het voorbije seizoen was ook laf
ijsblokken versteenden in
doodlopende straten
"die Welt ist etwas vergangen"
ik ben achtergelaten
in de koele kelder,
een klein venster
toonde eerst wat mist
later, veel later
werd het trager helder
de lust verdween
in de geijkte…
Mussel Aa
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
538 Ik ben de Mussel Aa
en op sterven na
dood
ooit
ontsprong ik bij Valthe
in het hoogveen
totdat het verdween
nu heb ik alleen
een begin als rivier
bij Zandberg aan het kanaal
ik baal
maar ik haal
Mussel nog
bij Blekslage
zijn mijn dagen
geteld
in het veld
ben ik haast niet
te zien
naast Musselmeeweg
misschien
onder Onstwedde
ben…
het eiland Munnekeveen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
406 als laatste restant
overleefde dit eiland
de woeste binnenzee
die de Dollard uitsleet
een veenbult
met klei overdekt
noordelijk van
de Oude Geut
Munnekeveen, hooiland
van het klooster Palmar
vanuit zijn kwelders
werd gevist, op zeehonden gejaagd
gejut, alles wat maar
van de rampen overbleef
aanspoelde op het eiland
de verdwenen dijk van…
bijna 50
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
448 Toen verdween ze weer;
maar haar donker kille graf
herhaalde als een echo
de raad die ze me gaf.
Ik zweeg, maar mompelde nog net:
‘Vaarwel, rust zacht, lieve Jeannette.’…
Echo van een zomerdroom
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
608 doodskist vroeg je mij
bij wijze van grap op jouw sterfbed
heimwee waaide woedend weg
over zilte stranden van verlangen
in mijn fantasierijke verbeelding
over de zwoele zomeravond
intens was de liefde, warm
het zand als kleding, naakt
was de echo machtig
als een vlinderhart, zo snel
er werd een foto gemaakt
de vreemde geluiden verdwenen…
Dagboek van een soldaat - Chaudardes 1940
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
465 Huilt zij om verwoeste huizen van verdwenen mensen?
Onder het stof het portret van de gesneuvelde zoon
Ze drukt haar lippen op het verbrijzelde glas.
De dochter die van angst stierf
toen ze in oorlogstijd een tweeling baarde.
Een moeder weent vermoeide oorlogstranen.…