3445 resultaten.
Zonsopgang
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
582 Het zwerk lijkt zich langzaam in goud te hullen,
't is prachtig zoals dat is uitgedost
en uitbundige zonnestralen gaan de ruimte vullen
waarin de nevel nu geheel wordt opgelost.…
Schipper naast God
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
652 Niet elke dag Heer
ben ik schipper naast U
de psalm van zondag
dreunt nog na
haast U om mij te helpen
ja haast U
een zware vracht
kunnen wij wel aan
maar niet de last
van dit onzekere bestaan
geef ons de moed
te zingen ook
tegen de stroom in
van zegeningen
één voor één
U mag de vlag zijn
die onze lading dekt
ja U alleen
de ruimte…
Chromosomen
netgedicht
2.2 met 10 stemmen
694 De ruimte van geluid
vullen met gedichten,
de stilte niet bruskeren
aards moraal gevangen,
in de mens verwerkt, de
verwarring versterkt de
beelden, om die mee te
voeren in “dood tij “om me
argeloos de mond te snoeren
met onbekende woorden, om
de sterfelijkheid met zijn
handlangers te bedwingen,
zwervend voor de poorten
van de onmacht…
In een oogopslag,
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
610 Mijn ruimte is te klein,
ik schuif de luiken dicht,
je kracht omhelst het bloot,
de nacht is ver en zo dichtbij,
het morgenlicht is boterzacht,
smeert mijn hart in een peilloos
meer, zo weids, zo diep, levend
wit van golvend schuim als je
glimlacht om je tanden en
mijn zinnen te ontbloten weet
ik wat je van mij verwacht, ben
daarin…
Ieder uur van mijmering
poëzie
3.7 met 7 stemmen
3.200 Zo laat ben ik gekomen
Naar de tederheid van je blik,
En van zo ver naar je uitgestrekte handen,
Stilletjes, doorheen ruimte en tijd.
Ik had in mij zoveel weerbarstig roest
Dat uit mij wegvrat, met gulzige tanden,
Het vertrouwen.…
adres onbekend
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
648 eens
droomde ik een droom
in een droom
kaal ruig woest en leeg
de ruimte
ik legde mij neer
en droomde daar over mijn eigen wereld
nooit zorgen over eten en drinken
een beschermend dak niet nodig
immer achtergrondige muziek
ik zou volmaakt gelukkig zijn
maar een donkere wolk
deed mij beseffen dat deze
droom in een gedroomde droom
intens…
OOSTERSE EER AAN SMALINGERLAND
netgedicht
0.0 met 1 stemmen
473 Een grutto stijgt op;
verheugd gaat zijn roep over
Fryslâns vrije ruimte.
De Friese veenhoop:
tussen wijd veld en bosrand
glijden zeilen voort.
Wijd Smallingerland
glanst in oranje schemer:
weiden vol avond.…
Geluk
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
672 Zolang er ruimte is
en stilte om te schrijven
Zolang ik mijzelf kan denken
in de blauwe lucht gaan liggen
‘t licht kan eten en ‘t donker vasthouden
Zolang witte kou in mijn kamer staat
en ik met volle ogen
‘t ochtendlicht voel steken
Zolang durf ik
elke dag mijn huis uit te gaan
mensen te groeten
en verder te lopen met mijn lach…
In het heelal
gedicht
2.2 met 6 stemmen
6.461 Kosmische stormen trotserend
zweven zij die grote ruimte in
en vereenzamen.
Er valt gelukkig ook te lachen.
Lekker ineens verdwijnen
in zo'n sympathiek zwart gat;
eeuwig geborgen. Maar dan...
Een twee drie supernova hoepla,
daar ben ik weer.
Dáág.
----------------------------------
uit: 'Aan het eind van het begin.…
Geluk
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
918 Zolang er ruimte is
en stilte om te schrijven
Zolang ik mijzelf kan denken
in de blauwe lucht gaan liggen
‘t licht kan eten en ‘t donker vasthouden
Zolang witte kou in mijn kamer staat
en ik met volle ogen
‘t ochtendlicht voel steken
Zolang durf ik
elke dag mijn huis uit te gaan
mensen te groeten
en verder te lopen met mijn lach…
In het voorjaar
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
772 naar mijn dromen
als ik jou andermaal vertel
met een zachte stem
wat je toe mag komen
neen, ik verdraai het daglicht niet
ben ook geen schaduw
die woont in de nacht,
voel maar de bries van tederheid
die de nieuwe aarde verzacht
ik ben het, de lente
die je naar binnen brengt
en ook naar buiten geleidt
diep in jou bevindt zich
ruimte…
Hoe zij gaat
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.136 Daarna eist leegte de ruimte op
in het hoofd, mijn moeders hand
rust nog warm in mijn koude hand.…
Laden vullen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
734 Een stil kind steekt de oosterkim over
het stapt een ander hoofd binnen
een kamer zonder vensters, waar
niets begint, ook niets eindigt
alles is er vederlicht
zoals jonge wijn van de eerste pluk
de dunne wanden transparant
takken van buiten spiegelen
als ranke balken tegen de zoldering
alleen een verlaten schommel
vult de ruimte met…
In gesprek
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
662 dicht genaderd
laten we praten nu het nog kan
woorden over oevers werpen
ons koolwit aanspreken
monden behoeden voor ogendonker
in thuisloze sporen treden
een jeneverbes verlaten op de hei
harde woorden sussen
voordat teelaarde onze smaak verkilt
laten we ons markeren
voordat rietkragen zich sluiten
het roomzachte licht zich ruimt…
DODENKLACHT
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.469 't Zonlicht dringe
niet in deez' ruimten, waar geen morgen
haar langer wacht.
En laat me alleen met mijne dode!
'k Wil met haar zijn in de eerste wake
van hare nacht...
Ik wil de teedre woorden spreken,
die 'k nog voor haar in 't hart bewaarde
'k zei niet genoeg.
Ik wil haar dodensponde sieren
met bloemen der herinring.…
Obesitas
hartenkreet
2.2 met 5 stemmen
680 De Weight Watchers zetten je op dieet,
Plaatsen je op een weegschaal,
Zodat je beter weet, dat ieder
Pondje door het mondje gaat;
Dat geen ruimte voor de zonde toelaat.
Laat de spiegel dus spreken,
wanneer ik mijn beloften wens te breken.
Want de consequenties doen genadeloos pijn
Voor de eetverslaafde die ook gelukkig wil zijn.…
Novalis
poëzie
4.5 met 6 stemmen
2.810 Geen sluimring, geen min, geen dood verzoent
De kruistooht redeloos door ruimte en tijd.
De doden rusten niet, gezweept tot feesten
Waarin zij ijdel trachten te bezwijmen
Tot redding uit de onduldbare geheimen.…
(kanker 5) steeds dichterbij
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
495 toen jij jouw ogen weer de ruimte gaf
en wit ontwaakte uit de roes die operatie heet…
met het zweet in mijn handen
en de tanden op elkaar ( niet schreeuwen )
stond ik naast jouw bed
je huilde
en de stoel die naast me neergezet
werd, schoof vanzelf weer achteruit
ik sta wel
want ik wil jouw tranen strelen
zacht verschoof jouw stem…
Op de zonnewind
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
454 ik heb jouw
sterren niet geteld
zij stralen weergaloze pracht
jij bent mijn firmament
natuurlijk fonkel jij
minder bij het zwarte gat
verschiet je plots van kleur
als een nova de ruimte scheurt
in jouw perspectieven
kun je eindeloos dwalen
zacht vibreert het verre heelal
zijn eerste scheppingsverhalen
als jij op de zonnewind zeilt…
dan uit het niets
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
430 zomaar het gevoel ontvangen
van gemis, de uitkijktoren van vrede
het bouwwerk van Babel, weten dat de hoogte
het werkelijke leven ontwijkt
laat september, de zomerschermen wijken
voor de wallen van herfst, mijn hart wil schreien, doch
nu mijn twijfel zich ontfermt over bijbelse
vaardigheden voel ik ruimte
het hoofd vol stemmen wordt lichtelijk…
ik heb het vernomen
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
471 de tijd vertraagt in het stil staan
doch jouw plaats is nu leeg, een ruimte
met een andere visie deelt het voeteneind
dat ik zojuist heb afgestoft
geen bediening op commando, mijn hand
is leeg al wijst mijn vinger naar het zintuig
waarmee jij je voortbewoog, je hoogte was beperkt
tot waar mijn kruin je oksels raakte
het afscheid was rumoerig…
Levensreizigers 2
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
607 Zij zijn het die rusteloos op reis gaan,
door een zeer begrensde ruimte,
binnen een afgemeten tijd.
Mensen zijn moedige levensreizigers,
maar ze zijn nog maar net vertrokken.
Houd daarom uw ogen en oren open.
Raak vooral uw eigen weg niet kwijt.…
In het oudste zonlicht
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
449 Het schip van de geest werd opgetrokken
uit de expansie achter glas, kleinschalige
gedachten opgetuigd en gestrand,
ontvouwt zich uit en in mij in de angst
voor het onbegrensde wat ginds betekent
ook voor hier en waar geen maat op staat,
beperkt de ruimte in tot eigen schaal los
van het allesomvattende uitspansel, als de
gekromde uitspatting…
In paradijselijk licht
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
495 ik heb ze gebouwd
met eigen handen
de stenen geraapt
gehakt en gebakken
maar de fundamenten
waren al eerder gelegd
stilaan ben ik begonnen
natuurlijk met visie
creatief door hoogte
transparant in ruimte
spelend met zicht
in paradijselijk licht
tierelantijnde decors
zette snuisterijen in beeld
construeerde arcades
griekse pilaren…
Achter beslagen glas
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
535 Ik herkende de reflectie
van het beslagen glas
waarachter destijds
luidkeels onmacht werd getoond
de kou sloeg om mijn hart
voelde opnieuw hoe onrust heerste
sloffende voetstappen in de onooglijk saaie gang
hoorde vals gezongen zinnen
weer borrelt storm omhoog in mij
geef het de ruimte
die het verdriet van toen verdiende
het spook van…
Geboorterecht
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
683 Ieder mens is het waard om zielsveel van te houden
Ieder mens is het waard om hier te mogen zijn
Elk mens heeft het recht geboren te worden
Te mogen bestaan
Te leven
Te zijn
Wie een ander dat recht durft te ontzeggen
Wie vindt dat een ander hier niet mag zijn
Die heeft blijkbaar veel ruimte voor zijn ego nodig
Bang een straaltje…
Samen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
603 Een ijzige nevel
vult de ruimte
tussen ons in.
Je rug,
als een muur van haat
naar mij toegekeerd.
Door dik en dun,
samen hand in hand.
Tree voor tree,
naar boven toe.
Onze vingers zijn verstrengeld,
als gevlochten staal
om in balans te blijven.
Zo gaan we de stilte tegemoet.…
afscheid in termen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
550 het offer gebaart naar lege woorden
die zich uiten met verzen die ik niet ken
toch beweegt mijn mond in de klamme
wind waarvan ik weet dat die me bevrijdt
beloften zijn de knopen die de storm
schuwen voor grijpgrage schuldenaren
welken mij de drempel over laten treden
met bewegingen die ik eens terzijde had gelegd
de ruimte gebaart naar…
grindpad
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
551 je was en waar
kon je moeilijk volgen op
je zelfgemaakt kompas
je achterstevoren denken
je eindeloze fantasie
je knikkeren met kogels
je onbegrensd gedrag
je scheef geknoopte jassen
als strak getrokken teugels
om je eigen filosoof
zonder geld zonder god
ik moest je laten gaan
mijn onbegrepen ik
je vloog op eigen vleugels
jouw ruimte…
kompas
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
504 Als een kompasroos zonder noord pijl
zoekend in de verte naar een onbekende weg
zoals jouw vaders vader voor jou
Een innerlijk geweten dat steeds tegen je zegt
dat jouw verlangen de grenzeloze ruimte zoekt
en jouw liefde door de muur van de angst heen
breekt, dat het ochtendlicht de nacht een halt toeroept
en hij jou als het donker…