3063 resultaten.
Meedogenloos geplukt
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
1.979 alsof zij met de zomer sjansen
stralen verbinden in gouden gloed
Welvend lachen de volle lippen
witte tanden in blinkende lijn
ogen blikken verwonderlijk blij
bij het zien van de kleurrijke wei
waar mams boeket snel geplukt zal zijn
Het licht verliest verslagen haar roem
blaast zuchtend de laatste adem uit
en schemert de wereld in duister…
Vrij
hartenkreet
3.1 met 7 stemmen
1.360 En spert mij geboeid,
In duistere toren,
Hun zorgen en moed ,
Gaan allen verloren.
Gedachten als vuren
doen storten de muren.
En zoldring daarbij!
De gedachten zijn vrij!
Daarom wil ik immer.
De zorgen verjagen,
En zal mij dan nimmer.
Met spoken meer plagen!
Men kan toch daarbinnen.
Steeds lachen, en overwinnen.…
Eigen lichaamhaters
netgedicht
3.4 met 16 stemmen
6.464 Zon verscheurt de nacht waarin je kon ontkomen,
wreed smelt kort geluk van veilig duister dromen
Spiegels ontweken maar nooit ontsnapt aan ogen,
doorweekt van tranen menige dood overwogen
Geboren door geschater jij eigen lichaamhater,
gekerfd haat in jou, brandend achter elke mouw
Zij weten je te vinden en jij moet het horen,
verminkend woord…
levensspiegel
netgedicht
3.7 met 16 stemmen
1.567 in de uren van vermoeidheid
zakt het leven even in
zijn gedachten stroop en plaksel
weinig plussen, veel meer min
in de dagen van het duister
lijkt de zon voor altijd zwart
zoek je schaduw voor je angsten
demp je ’t schreeuwen van je hart
in de rusteloze nachten
brengt de dag een nieuwe strijd
tegen onbegrepen woede
met als bron “verleden…
Wanhoop
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
1.216 niet langer tegen,
Ik zit met mijn handen voor mijn ogen,
Te huilen als een weerloos kind,
Terwijl ik bedenk dat ik mijn hart heb bedrogen,
Luister ik naar de woeste wind,
Met nog zoute tranen op mijn gezicht,
Zit ik hier geruisloos, ik kan me niet verweren,
Terwijl mijn ogen zoeken naar een puntje licht,
Is mijn grootste angst me van het duister…
Drie sonnetten voor de maangodin - 1 - Selene
netgedicht
3.8 met 17 stemmen
1.656 onvermijdelijk breekt de dag steeds aan
meedogenloos, hoe weet ik waar te gaan
en wie te zijn en waarnaar nog te streven
kil daglicht doet mijn lijf en zinnen beven
te scherp zie ik al wat ik heb gedaan
en al wat niet, en al wat is verzwegen
Selene kom, geef mij uw blauwe maan
hoe wens ik enkel ’s nachts te hoeven leven
want slechts door ’t duister…
Grand Forks (North Dakota)
netgedicht
4.9 met 10 stemmen
943 Maar zijn er woorden voor wit, en voor
het duister dan dan volgt? Of voor het
water dat als zweet uitbreekt op de rand
van hondsdagen en zijn er wel woorden
voor verveling en de vos die dan zijn adem
jaagt, op jacht naar eksters, zwarte duivels
weg uit het kartonnen wit van de strakke wegen.…
EMOTIES
netgedicht
3.3 met 99 stemmen
21.665 weerloos schelpenzand
ligt maagdelijk te blinken
laat zuigend water slinken
op sereen verstild strand
Het minnekozend gekabbel
vertoeft nog in speelse rust
warme korrels nat gekust
in teder liefdesgeknabbel
Als een plots vlagende bries
wolken doet opzwellen
de zon straf omknellen
in grijs doorschijnend vlies
Dan laat traag verdicht duister…
Gepasseerd
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
1.635 toen
beslagen spiegels van een geschonden blazoen
een blik in de diepte van het waarom
Ik wil die echo’s niet meer horen
verlang naar de stilte van de komende nacht
stap over de horden die het verleden bracht
weerkaats het geluid van gebroken en verloren
Langs de regels wandelen mijn gedachten
te vaak stokt deze trage gang
daar was het duister…
En Jozef schrijft…
netgedicht
2.5 met 152 stemmen
41.269 Terwijl de decemberwind onze sporen wist
bereiken we fluisterend de duistere vallei
- na weer een heuveltop en menig dal voorbij -
van binnen bruist het zacht. De avond gist
tot een volle sterrennacht
verstrengelde adem hemelwaarts.…
Ter ere van de goedertieren maan
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
2.491 Ik zoek mijn weg, hou halt, en luister
tot ik weer gewoon word aan het duister.
----------------------------------------------------------------
Edna St.Vincent Millay (1892-1950)
vertaald door Herman de Coninck…
Snolleke
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
3.134 Schamel uitgedost wiegen heupen heen en weer
En loopt zij langs de bar nu voor de achtste keer
Ogen in het duister kijken haar smachtend aan,
Zij weet dat zij haar volgen waar zij ook zal gaan
Zij praalt en paradeert met borsten ver vooruit
En als zij vrolijk lacht, dan doet zij dit zeer luid
Beschilderd als een krijger rest haar weer één…
zelfs jij
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.195 ook jij kunt niet in alle spiegels lezen
omdat slechts één het ware beeld je toont
laat zien wat is en komt zelfs wat ooit is geweest
en 't altijd maar veranderen vrezen
’licht’ tot het duister zeggen moet - al trekt het
onberoerd in eigen verten weg
te wachten tot jij ook jouw schaduw bent
en van je houden durft omdat jij eindelijk kent…
In het donker
netgedicht
3.4 met 22 stemmen
1.525 in een rivier
te gaan zitten bij volle maan
en per minuut een wit rozenblad
naar binnen gewerkt, opdat zich
in water het vet en zonde verdunt
bevrijd van het gif dat leven heet
Als dat nog niet werkt, ten einde raad
dan snijdt men in de lengterichting
de polsaderen door voor zekerheid
In het maanlicht lijkt al het rood
zwart als de duistere…
Spiegelpijn
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.328 Een traan over mijn wang,
duister in de gang.
De lucht is grijs, niet blauw,
en ik dacht, was ik maar bij jou.
Ik kijk in de spiegel. Ik kijk naar een traan.
Boven mij vliegt een zwarte zwaan.
De spiegel breekt...
Scherven brengen geluk. Bij mij niet.
Ik heb alleen verdriet.
Verdriet om jou, omdat ik van je hou.…
Gemist
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
1.105 De avond sijpelt binnen in het regenwoud
waar elke lichte plek door duister wordt gedicht
en ogen in de nevels glurend zijn gericht
op iedere beweging in laag kreupelhout
behoedzaam zoeken poten naar een evenwicht
alsof de draagkracht van de takken hen benauwt
pas na het aftasten worden ze goed beschouwd
als jacht- en rustplaats met een…
zuigend slib
netgedicht
4.0 met 32 stemmen
1.713 een geblakerd plafond,
wanden met verscheurd behang,
een totaal leeggeroofd huis
dat negatief doordrenkt mijn gedachten
gepaard aan een duistere dodenzang
jij raakte in toenemende mate,
beklonken met een stalen gezicht,
de loodzware deuren van een sluis
waar wij eerst nog kolkten van genot
en naar elkaar werden toe gezogen,
zakkend…
Avondromance
poëzie
3.2 met 12 stemmen
2.303 Het laatste geflonker
Der zonne ging ter rust;
De beek is door ’t donker
In sluimring gekust;
Maar ’t zwijgende duister
Toont lieflijke pracht:
Want de aard groet uw luister,
Vorstinne der nacht!
Geen nevelen betrekken
Uw Goddelijk schoon;
Geen schaduwen dekken
’t Azuur van uw troon.…
Incubus
hartenkreet
4.1 met 16 stemmen
849 verkeerde hout gesneden
Niet ons geest dan het lichaam
wreed getimed gepijnigd, irritant en bekwaam
Wakker houdend lust ontnemend
een carrousel vol ellende gevend
De slaapdemon is onvermoeibaar
trucks in varia op het nachtkastje klaar
Winnend van alcohol drugs en pillen
één uurtje slaap is al wij willen
Onvrijwillig stadswachten van 't duister…
de Mythe van Fatuma
netgedicht
4.2 met 16 stemmen
1.143 zij, Fatuma, daagt de goden uit
van achter haar gazen voile
om gelijk een dolende pagode
steunend op haar houten fluit
als bevallige dienende bruid
over haar duistere ultieme
verlangens te verhalen
teneinde de hemelse heerscharen
in een aardse verleiding te noden
zodat zij, Fatuma, hun zaad
in sprekend stof zou baren
waar elke willekeurige…
Catwalk achter gesloten ogen
hartenkreet
3.6 met 14 stemmen
1.973 regendruppels kletteren
op de bladeren in de takken boven me
verlinken de verbeelding
Heb deze nacht gewonnen
mijn zonnetje verloren
maar niet vergeten…
…achter mijn gesloten ogen
Met haar ogen vol hunkering
en haar armen elegant gestrekt
naar mij
schrijdt ze over de catwalk
de meest directe weg
langs de spotlights van mijn gedachten
het duister…
Toekomst
hartenkreet
1.5 met 4 stemmen
1.109 Het was warm en vochtig
En sloom en broeierig
In warme, lange hitte
Het was onrustig in mijn hoofd,
Daar stond een boom in duister van schaduw en zon
Er groeiden grote schimmen.…
"Angst voor wat?"
netgedicht
4.1 met 12 stemmen
656 Ik ben voor niets angstig geweest
niet voor donker of het schelle licht,
niet voor een optreden op een duister feest
niet voor oorverdovende stiltes, of het
verkeer, aanstormend in vage dromen
waarin ik bivakkeer, waarin het uitzicht
mij niet gunstig lijkt, ook daarin heb ik
een afgewogen verweer.…
LOT
netgedicht
1.7 met 9 stemmen
771 Zoals het nu is zal het altijd zijn:
de tijd voorgoed gestold in zwart-wit beelden,
als vage schimmen uit een duister spel
waaraan ik ooit moet hebben deelgenomen
Over de schouder van mijn schaduw-ik
ben ik gedoemd hen immer mee te slepen
een rugzak vol met doelloze skeletten
hun vlees verslonden door mijn gulzigheid
Een nooit te…
boeren bruiloft
netgedicht
3.1 met 15 stemmen
4.446 wijn in grote bekers
boeren en kwekers
dronken muziekanten
duistere trawanten.
plompe vrouwen
deftige pauwen
bruidegom en bruid
wie lacht ze uit?
getrouw en gebonden
bruid ongeschonden
bruiloft onstuimig feest
getuige is een beest.
bruid innig gekust
ruzie nog gesust
kapers op de kust
geen nacht meer rust.
1979.…
Uitgestapt
gedicht
3.0 met 70 stemmen
41.353 Mijn blote voeten lieten stille sporen
in het tapijt van de uitgesleten treden
die ‘k nauwgezet steeds had gemeden
uit angst ‘t rustend duister te verstoren
Vlammend laaide m’n vrezen in gebeden
het stormend bloed stolde zich bevroren
m’n jagende blik zocht wijd en verloren
naar schimmen uit een ontzield verleden
Ik schreeuwde mijn wanhoop…
VOORSPELLINGEN IN 1811
poëzie
3.3 met 17 stemmen
3.982 Ach de dagen
Onze plagen
Lieve broeders gaan voorbij
Uit dit duister
Rijst de luister
Van een nieuwe heerschappij
Wat verschijne
Wat verdwijne
't Hangt niet aan een los geval
In 't verleden
Ligt het heden
In het nu wat worden zal.…
Binnenvuren
gedicht
2.7 met 258 stemmen
160.208 geheeld wat ik te helen dacht
ik was niet schitterend maar doodgewoon
op wijsheid in mijn hart heb ik vergeefs gewacht
nu hef ik dus mijn handen niet om loon
maar leg mijn oogst neer, simpel en gering
en buig het hoofd, en vind mijn eerste rust
in overgave aan de schemering
waarin het dovend licht de diepe schaduw kust
- en word mij bij het duisteren…
MEDITATIE
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
826 gehuld in paradijs'lijke gewaden
beginnen we ons duister ritueel
stoutmoedig stappen we uit het gareel
verkennen aarde die we nooit betraden
de weg voert over slingerende paden
ik vang je blik, omsingel je kasteel
en neem je in, we worden één geheel
wanneer we samen de rivier doorwaden
we stoten klanken uit en zaaien zaden
zij zoeken grond…
Waarheen zijn wij
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.615 ze vermoeid inslapen
in de kille nacht
dan krommen ze als foetussen
onder het lage landen dons
en achter de gesloten ogen
droomt de hoop
Ontwaakt, rukken de armen
en trekken de kettingen zwaar
in donkere gesloten containers
met geopende ogen in juten zakken
en geluidloze kreten van angst
verdwenen zonder welkom
weggesleept in het duister…