5930 resultaten.
De trillende snaar
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
756 luchtkastelen
daar waar dolende
ridders hun zwaarden
nog streelden
met bloed aan
de handen en knapen
bogen nog spanden
hun leven verpandden
aan de trillende snaar
zij verspeelden
de slag voor zovelen
ja ik staar naar de
zielen die dolen
omdat zij werden bevolen
te schieten op lucht
de vijand zat
ondergronds in hun holen
bekeken verloren…
Gevangen in duister
hartenkreet
4.0 met 13 stemmen
1.852 Alles lijkt verloren.
Verdwaald in een diep dal.
Zoekend in de leegte.
Gedreven in een hoek.
Ik kan het geheel niet vinden.
Datgene waarnaar ik zoek.
Dwalen in een doolhof.
Een netwerk van enkel vragen.
De uitweg is verdwenen.
Teveel om mee te dragen.
Verstoppen in het niets.
Met het duister verbonden.
Ergens toch nog iets.…
De eeuwige liefde
hartenkreet
3.8 met 35 stemmen
1.988 De winden hebben gezongen
over de mensen op het eiland der dromen
Maar de zeevogels verstonden de klanken niet
en hun verhaal is verloren gegaan
Enkel een zweem van een heerlijke geur,
ijl als een blanke roos in zoete struwelen,
zwevend over de groene heuvels in de lente,
herinnerde hen aan dat goddelijk paradijs,
waar pure liefde de harten…
Je blik van schrik
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
844 bracht je weg
de laatste trein
zwaaide je vaarwel
terwijl ik bij je wilde zijn
wist dat we
ontspoorden als ik
je zo liet gaan voelde
dat we bij elkander hoorden
surfde met je mee
de buitenkant hield
niet mijn hand en in
de bocht was ik verloren
heb je blik van schrik
door het beslagen raam gezien
ondanks alles voelde ik me…
Spiegelen
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
1.367 De tijd
was een toeschouwer die op ons leek
en het moment
bewaarde
in
een
gedachte
die
zijn navelstreng verloor.
De pijn volgt
ons niet meer
en verstopt
in het glas
waar mijn dromen
op sterk water
gedachten
blijven heb jij
de deur gesloten
waar ik
nog steeds besta.…
Amsterdam
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
1.340 Partnerruil en vreemd-gaan
als ik Simon en Garfunkel hoor
denk, aan wat we hebben gedaan
mijn onschuld daar verloor.
De herinnering
aan die mooie stad
wekt geen verbittering
ik heb hem lief gehad.…
Verliefdzijn is zot!
hartenkreet
3.2 met 9 stemmen
1.252 Verscheurd en gepijnigd
Zoete terging
Tragisch verdriet
Om wat niet kan zijn
Verloren verlangen
Ontastbaar gemis
Onbereikbare prijs
Het is wat het is
Verdwaalde gedachten
Geen verwachting
Lang niet geweest
Opnieuw verliefd
Buiten bereik
Net in het zicht
Altijd begerend
Te zien haar gezicht
Haar stem is een drug
Haar geur een…
Strompeling
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
568 Donker dwalen mijn gedachten
over verloren paden van de tijd.
Ik ben al vroeg een simpel feit
val buiten ieders verwachten.
Al het geluk vervalt tot pech
zoals van blad gestroopte bomen
geen zon meer kunnen romen;
levenskrachten vloeien weg.…
slordig
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
1.417 de aarde heeft op kleine schaal al korst verloren
-geschatte maat- men pelt mij langzaam af en aan
de buitenkant onstaan de eerste rafels aan de randen
porie verdicht zich, huid wordt geluid en het
licht vangt dauwtranen in de grijze morgen
een visagiste kan gemist, dat heeft geen zin
het beukt erin!…
Mijn lotusbloem
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.322 Nu nog ben jij boterzacht
en smeltend in mijn handen
de geur van vroege poldertochten
draag jij in het haar
En toch zoals de lotus
ademt, stremt de tijd jouw
jeugd en betaalt herinneringen
met momenten die voor altijd
verloren blijken te zijn
Maar mijn lief, ons sterven
zal gepaard gaan met een lach
en de wetenschap dat de dood
ons niet…
Lieve moeder
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
3.058 Mijn moeder ben ik verloren
Oud en grijs en gek zit ze
Voorgoed in de bejaardentoren
Met mooi weer mag ze naar het park
Voortgereden door een zuster
Als ze zoet is krijgt ze kwark
Me onbewogen aan te staren
Vertel ik vurig over onze jongens
Moet ik me de moeite dan besparen?…
Zeepbel
hartenkreet
2.6 met 8 stemmen
3.009 Wandelend
door de straten van de stad
merk ik
dat je mee loopt
terwijl ik de grachten
oversteek
hoor ik het fluisteren
van je stem
nippend aan een glas
op een terras
voel ik je hand
op mijn huid
toch is de zeepbel
uiteen gespat
angst geregeerd
angst overwonnen
weerhield ons
te breken
een niet onopgemerkt
verloren einde…
kiezelsteentjes
hartenkreet
2.5 met 6 stemmen
1.754 mij nog wat doet
dat had ik mis
ging op mijn gat
een kiezelsteentje
op mijn pad
was alles wat
ik nodig had
om weer
onderuit te gaan
uitglijen als
over de schil
van een banaan
zo glad en snel
is het gegaan
tevens ook
met mij gedaan
weer een beetje
terug bij af
klim snel omhoog
als nooit te voor
om te behouden
wat ik ooit verloor…
Klap na klap
hartenkreet
3.8 met 15 stemmen
1.371 Klap na klap kregen we
te verwerken
drie van de familie
in acht maand tijd
nu begint het pas
echt door te dringen
worden opgekropte tranen
zachtjes geschreid
Verdriet om hen
die we verloren hebben
zullen we langzaam aan
een plekje geven
de tranen drogen
die gehuild zijn
en verder gaan weer
met ons leven…
Belijdenis
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
1.632 Geluk en liefde trokken beiden
door alles heen een warm spoor,
waardoor dit alles er toe leidde
dat geen van ons het zicht verloor.
Ik wilde je graag nog dit vertellen
voor mij is het eigenlijk zonneklaar
en hiermee zal ik je geenzins kwellen,
wij horen dood gewoon bij elkaar.…
Horizonvogel
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
484 Ergens in haar droomwereld verloren
in een wereld waarin haar minnaars
helden zijn in een vergeten oorlog
speelt ze ’s nachts viool met ziel en lijf
aan de zuidoever van het spiegelmeer
luisteren er geen levende mensen
naar haar fijnzinnig vioolspel
alleen de eenzame horizonvogel
verwelkomt haar, keer op keer
in zijn mooie vrouwen dromen…
Obsessief
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
473 Vanuit de
ivoren kooi heb ik de nacht
verwerkt, die ik heb verloren
in het kaatsend licht, de
grijze lucht bewerkt tot
harde staal, het leven in
de geest verscherpt zich
tot inzicht en preekt een
ongeschreven taal,
beelden worden helder,
die ik niet pareren kan
met woorden en zoek
ik naar een gedicht die
met die obsessie breekt.…
In je mooie zwarte ogen
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
1.919 In je mooie zwarte ogen
stond het geschreven
Behoed had je ze,
gevoed, bestaan gegeven
In hoe je eruitzag
was je shock te zien
’t Kon je niks schelen, met
alle gevolgen van dien
In je zwijgen, je niet
bewegen, was het te horen
Je dartele jongen
voor altijd verloren
In je Strijd voor hun leven
tegen Roofdier met Klauwen
heb je hen…
Het kind dat mag zijn
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
1.950 De late middag in de avond
leegt de gedachte die defaitistisch
de noden kent van lege handen, ofschoon
de regen het laken contourloos etst
en jouw schrei die verloren klinkt
alsof de dood jouw lichaam kent
het gevecht om zielsbehoud
met voorwaartse dromen
vullen het glas dat zonder rand
al gauw te vol geschonken wordt…
zo maar een boom
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
817 Haar kleurenpracht doet me nog
steeds bekoren
van een boom in m'n straat
die bijna haar blad heeft verloren
haar takken hemelwaarts gericht
die afsteken tegen de blauwe lucht
wacht ze op de winter die komen gaat
dan komt ze even tot rust
maar in haar wortels borrelt nieuw leven
en als de lente komt
zal ze haar schoonheid
in sprankelend groen…
Witte winterstilte
hartenkreet
3.4 met 7 stemmen
1.020 Wakker worden in een wereld
die plots alle kleur verloren heeft
waar alles geruisloos en anders is
door een zachte deken van sneeuw
en aan tak en stengel witte wimpers geeft
waarop met speelse schittering
in glinsterende schoonheid
een winters zonnetje schijnt
dat voelt als een geluksmoment
dat in winterse stilte gedijdt
en zo kan bekoren…
Jij noemde het poëzie
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
518 en sloeg als boeg
beelden naar wie
maar wilde horen
taal schreef jij
vele malen dichterbij
eilaas geen enkele zin
sprokkelde kromtaal recht
zelfs aan zee waar jutten
dagelijks brood verwierf
stierven klanken af en raakten
verloren in donderende golven
jij noemde het poëzie…
Haar naam is....Sarah
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
1.732 haar naam is Sarah
ze is gisteren geboren
het kleine vrouwke
dat drie weken geleden
zo heel plotsklaps haar papa verloor
acht pond weegt ze
en ondanks het diepe intense grote verdriet
is ze zo welkom de kleine Sarah
kleine prinses
ik wens haar een leven vol
kleurrijke bloemen
en alle liefde
die er voorhanden is…
Ruis
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
521 Tussen ruis en zand
de handen in het haar verloren
en de weg, met alle mensen kwijt.
Droge ogen, natte wangen.
Daar schreeuwt een vogel,
op brokstukken gezeten
dat wij het niet weten willen.
Zo verzwijgen wij vol spijt
van een wereld stil en doods,
zingend van een engel
die tussen beer en eend
ongeschonden bleef.…
IJdelheid
netgedicht
4.5 met 26 stemmen
769 Verloor daarbij een witte veer.
Door het geklater, vormden zich
kringen om hem heen in 't water.
Nadat de poetsbeurt was volbracht,
zwom hij weer verder door de gracht.…
roep ik mij terug
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
629 wie ben ik - is de vraag
die hopeloos mijn buik bevolkt
navel-diep daal ik af
naar die plek aan het water
waar mijn bron ontspringt
het rijk van genoeg
en vervulling
daar waar ik mij verloren heb
roep ik mij terug
fluisterend waaieren lichtgroene bladeren
in kronen van zacht wiegende bomen
mijn naam
die ontspringt uit de diepte
en…
Toverfee
netgedicht
4.2 met 30 stemmen
942 Ik heb vandaag de vrouw gezocht
die mij aansprak met haar zwijgen
toverfee in stille hartstocht
ziel om aan elkaar te rijgen
door de poorten van je ogen
zie ik de pure levenslust
ongebreideld ingetogen
voor onze liefde toegerust
wij zijn levende vulkanen
draaiend om onze eigen as
vruchten van verloren tranen
herboren tot een nieuw gewas…
De belofte
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
525 Daar waar het blad de boom vertakt
de wind een volle bloemknop knakt
gaan dromen soms verloren
En als de bodem leven voedt
de Aarde al het goede doet
in stilte niets zal storen
Bent U met mij, mijn goede Vriend
de Kracht die al mijn fouten ziet
en in mij blijft geloven
Het leven desalniettemin
en iedereen die ik bemin
zal ik mijn goud…
Op zoek
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
495 op zoek naar verloren voetstappen
die hier eerder moeten hebben gelegen
de omgeving in ogenschouw nemend
stapt hij vol overtuiging door
tot hij zich omdraait
z'n ogen toeknijpt om zich te richten op
steken zwarte vogels af tegen de
grijze lucht die niet veel goeds voorspelt
zijn achtergebleven hekken stille getuigen
onhoorbaar de schreeuwen…
Afscheid
netgedicht
3.8 met 31 stemmen
2.321 Hier past alleen maar zwijgen
en diepe dankbaarheid;
niets gaat verloren van
wat liefde heeft gegeven,
en trouw in helderheid.
Bij het overlijden van de moeder van G.…