3326 resultaten.
MIJN GROOTSTE LIEFDE
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
553 MIJN GROOTSTE LIEFDE
De aarde zo diep gelegen
krijgt smoel door d'ochtendgloed
d' rode horizon verraadt een zon
die de wolken verwelken doet
Ons vliegtuig zweeft daarboven
van ons geliefde Zuid-Europa
terug naar ons geliefde Nederland
Ik kijk naar mijn geliefde
voorzichting niet opzichtig
streel ik lieflijk zijn hand.…
Nachtlichtjes
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
476 handen hun zorg uit
Zij strelen rimpelogen
die de nachtlichtjes nog verdragen
in een oud gelaat
en twinkelen
zoals de pimpelmees
die in je schoot geborgen
over liefde zingt
In ompaalde hartelijkheid
strooi je opnieuw de sterren
aan de hemel
Als het geluk vruchtbaar
in warmende ogen wiegt
en in een zucht van verlichting
de horizon…
drenkplaats
netgedicht
3.4 met 16 stemmen
609 door de tijd vooraf
alsof ik zeeziek word
in een beker met water gevuld;
een waarheid waaraan leeuwen likken
en daar beginnen te vechten
gekooid met witte, wilde manen
die soms samen vallen in één enkele nacht
stilte
en het meest nabije
als een zachte beweging
van een wimper in jouw hand
en hoe wij spreken wanneer de maan
over de horizon…
Handen als herfstige bladeren
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
889 het zuchten van de wind
Alsof hij een buiging maakt
naar het groetende zonlicht
en de wassende maan
Ook wanneer je handen generfd
als herfstige bladeren
zich naast het mos neerleggen
zich voor altijd in de schoot der aarde nestelen
zal jij mij dansend koesteren en mij nogmaals ontmoeten
op de dunne scheidslijn tussen hemel en horizon…
godin
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
867 jij zei: 'tijd'
ik telde stenen
één voor één
zij vormden
mijn eigen weg
jij zei: 'ik zie je weer en weer, altijd en altijd'
ik zocht houvast
en schreeuwde naar de horizon
dat haar stem zo veel dieper
en mooier klonk
dat haar geest zo veel meer zag
dan haar ogen
en die van mij
jij zei: 'stop met tellen, stop,
zie mij, ik ben…
Over de bessen...
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
2.233 Nu kijken aan de horizon weer andere beelden;
heel vaag nog, omfloerst door mist en avondlicht.
Ik kan ze nog niet vatten, niet bespelen, maar ‘k wil
de toekomst kansen geven: openstaan naar morgen.…
Sprakeloos begin
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
478 zonneschijn een schoon vergezicht
vanuit de stroom stijgen nog de dampen
waarboven sierlijke witte vogels zweven
ontwaart men langs oever pluimen riet
zo’n ochtend beleeft men het mooiste leven
aan elke twijg van wilgen of van populier
glinstert een druppel helder als een diamant
en over het veld zijn parelen gezaaid
langzaam staat heel de horizon…
Tussen ijs en wallekant
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
570 ritmisch krassen schaatsers
het gele riet voorbij
de ruggen diep gebogen
zwieren ze in lange rij
blikken op naar voren
met aan de verre horizon
een nevelige toren
passeren brug en boerderij
nog klotst het water
tussen ijs en wallekant
een wak is afgedekt
met takken en rood band
het is geen wedstrijd meer
ze ademen dezelfde lucht…
Lichtjaar*
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
2.911 Haar zie ik als godin, een zonnestraal
die met een blik vaag naar de horizon
afweek van haar koers en op het balcon
mijn hart op hol deed slaan met geheimtaal,
die ik begrijpen wilde, maar niet kon.
Zo lang stond zij in mijn zinnen centraal,
maar het verhaal dat zij mij non-verbaal
vertelde, was wat niet tot mij doordrong.…
Zilte getijden
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
539 de zee verwacht mij vandaag
om mijn liefde te strelen
als ik haar daar naar toe draag
kunnen blonde lokken spelen
er kleeft zand aan mijn voeten
kruipend omhoog, ziltig gehecht
kom eb en vloed even groeten
opdat het woord wordt gezegd
op de grens van mijn land
beweegt even de horizon
gedachten hebben het bemand
maar ruikt zij,
net…
Lichtend spel
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
587 warme gloed
bij je weerspiegelende deining over golven
zit ik dromend te staren op het duin
waar water en licht de einder voedt
en in ritme van een eeuwige zang
de getijden naar de kusten voeren
de stem van het verlangen
droom van vele eeuwen een lokkende roep
tot het licht ook nu in vlammend schijnsel
langzaam dooft achter de horizon…
Zwijgtaal
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
702 Het strand, de horizon bij nacht
lonkte ons met het geluid van de branding
we hadden wel vaker gevreeën op het zand
maar nu was er voltooiing van de zwijgtaal
geen brieven meer bij volle maan
of liefdeswoorden dwaas door waan
geen kusjes op blozende wangen
melancholie hield ons verlangen gevangen
een trui, die jij ooit droeg
op…
het trage net van de zee
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
570 enkel naar weemoed
en verdwaal tussen geruis, de mond
verlaten
sinds het afscheid ken ik
de weg van de regen en hoe meer ik waai
hoe meer ik tot zwijgen kom
ik wil de vloed staande houden, de meeuwen
die in zilte plassen de wijdte van de wereld zien
zodat ik kan zoeken, in waarheid en eenvoud
tussen twee duinen hebben wolken
de horizon…
grond
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
509 gedachtenreizen
ontwrichtten de grond van mijn bestaan
voegden angsten toe aan het fragiele palet
in een sporadische adempauze
werd mijn hart met helium gevuld
kon mijn dolende ziel ontsnappen
aan de demonische kwelgeesten
opnieuw vond ik bestaansgrond
kon weer dicht bij de aarde leven
ik hoefde niet langer te weten
wat er achter de horizon…
Vogels van het oude lied
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
542 aan de aard van het bestaan
zonder drang in stille waan
zie de vogels vliegen hoog
het kind houdt het niet droog
plast verdrietig in zijn bed
door zijn dromen uitgezet
hoe hoog vliegt de naam
van de verliezer zonder blaam
in kille eenzaamheid van tekst
tot in zijn hart door haar behekst
zie de vogels vliegen heen
naar wat ooit horizon…
Hoofdgedachte
netgedicht
4.3 met 12 stemmen
736 Meeuwen droegen het water,
alles was grenzeloos in eb en vloed
en de wind dreef de horizon verder af.
Nu laat tijd me los, meer en meer,
de grond nog zichtbaar.
Maar ook mijn nest.
Ik tast aan wederkeren,
toegeworpen.…
Terug
gedicht
3.2 met 6 stemmen
5.893 Wij stopten bij de horizon, daar bloeiden
achter de lage dijk de sterrenvelden.
Toen kwamen kleine dieren uit de greppel
de steil opsprongen tussen jou en mij,
die aten van ons goed en met hun hoeven
verschrikkelijk tegen onze levens sloegen.…
Koers te houden?
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
476 Kompas in het verstand, als
de kleine ruimte ergens
tussen staan en vallen hangt,
vastgelopen in los zand
verstilling van de muggen
boven de vennen, de jacht
op de zoetste smaak van bloed
de lijnen van de tocht worden
onzichtbaar, een snaar
die in zichzelf trilt, de toon
te luid verbaal,
de horizon eist de beeltenis
mijn lichaam…
blind en doof
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
569 laat mij zweven op wolken
schaars verlicht
boven het zinken van de zon
zonder notie
van tienduizend doden
en meer
niet weten
van sterven
van wraak
niet weten
van haat
laat mij drijven boven de einder
zonder besef
van verderf
van onrecht
zonder besef
van eindigheid
blind en doof
laat mij huizen onder de horizon…
Onderweg
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
469 Tussen waken en dromen ligt de horizon,
de motor gonst een mededeling om.…
Europa is een woord
gedicht
3.7 met 3 stemmen
4.130 Aan de horizon
Dwarrelen nog wat vage slotaccoorden.
Geen die ze hoort. Van niets meer ziel of bron.
Arm troetelkind, te vaak, te schril geprezen
Met slechte adem, achterna gezeten
Door charlatans, bemind met bullepezen.
Alleen nog kermisvolk wist hoe je heette.
In het lawaai verdween je. Onbetreurd.…
Terwijl je loopt
gedicht
2.5 met 40 stemmen
2.566 Komt er in de natuur een rechte lijn voor
denk je;
de horizon is er een
en de zgn. pijpestelen als het giet,
spiegelbeelden in een waterplas,
de lijn die ze van de wereld scheidt - alleen
met je oog half
in het water zie je dat precies;
evenwicht is ook zoiets, een vrouw
als ze, de handen gevouwen
om haar knie, met je praat, het tere
streepje…
Veni Sancte Spiritus
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
706 Geest die alles leidt,
oorsprong en verwachting,
wijkende horizon.
Meerstemmig balsemlied,
regen tot vruchtbaarheid,
morgenlicht en avondschemer.
Bloesem van het komende,
handschrift van verwondering,
teken van vergeving.
Inspiratie steeds weer,
zwevend over de chaos,
Geest van de Levende.…
Vibreerde andere tonen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
461 ik speelde met
lijnen van het perspectief
de horizon werd irreëel
alsof hij danste op muziek
ook het geluid
vibreerde andere tonen
waarbij de melodie totaal
afweek van het gewone
ik zag een grotesk
wereldbeeld waarin
emoties vingers kregen voelde
hoe normaal ging tegenstreven
verloor zo mijn houvast
liet me willoos gaan in
een…
Een weg door nevel
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
471 tastend naar het pad der wijzen
Ontwaar bomen als mistige schimmen rijzen
Die bedreigend boven mijn hoofd prevelen
Laat mij slechts leiden door mijn intuïtie
Geen vermoeden waar ik ooit stranden zal
Bereik ik de top of kom ik eerder ten val
In wanhoop beraad ik mij op mijn positie
Waar vind ik eens het eind der nevelingen
Een zicht tot de horizon…
Ons hart
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
505 Laat geen hart koud zijn als gure winterdag
Kleurloos, hard, grauw bedekt door wolken
Alsof er nooit geen warmte meer wezen mag
Slechts afgunst ons innerlijk kan bevolken
Laat elk hart warmer zijn dan een zomerdag
In stralende zonneschijn geboren
In glans die men aan de horizon ooit zag
Met vogelzang die elk mens kan bekoren
Laat elk hart…
Onrust
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
495 mij naar de verte trekt
Dat mij thuis geen rust doet vinden
Steeds mijn verlangen naar de vreemde wekt
Alsof ik mij aan huis en haard niet kan binden
Wat is de drang die mij steeds drijft
Naar alle hoeken van de aarde
De zekerheid die in mijn geest en hart verblijft
Tot wanhoop en onrust ontwaarde
Waarom dwalen mijn gedachten over de horizon…
aandrift
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
504 Een blad papier te zijn
wit halsstarrig
wat onder de huid zit
gepropt in de keel
gesloten in zichzelf
Ik trek een horizon
met witte potloden
wit en maagdelijk
ontspruitend uit een wonder
gekropt uit mijn lichaam
zelfsluitend
Halsstarrig teken ik witte V’s
vogels in formatie
het wit op 't witte landschap
komt tot leven
de vloed steekt…
Een liefdesgezicht
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
539 bemoeien
in de nacht kwam het
tot de ernst van mijn verbeelding
een liefdesgezicht
dat in geen enkel opzicht
op mijn eigen gezicht leek
ik besloot er een gedicht over te schrijven
een liefdesgedicht over een liefdesgezicht
terwijl ik resteerde in mijn zwijgen
met in mijn hoofd een grote nood
die naar de hemellucht keek
die boven mijn horizon…
Lichting
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
449 Woorden van zee strekken zich in kalmte
heimwee is ontvankelijk voor zwijgende taal
in het voorafgaande ligt ontwaken
onze ontmoeting tekent zich
aan horizon van stilte
je spreekt over liefde
dat is natuurlijk dwalen
waar het hart spreekt van waarheid
is laatste echo: trouw
we stropen mouwen op
om de ziel te laten spreken
kom mee, dan…