573 resultaten.
Zin van het leven
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.660 Einde aan onzekerheid
Over het enige zekere
Begin van een heldere nacht
Of eeuwige afwezigheid
De nazorg van ‘n geboren begin
Zijnde
Het pad naar
De waarborg van ‘n dovend einde
Bij het laatste bewustzijn
’n Late overpeinzing
’n Finale retorische vraag:
Met hoeveel
Tederheid
Liefde
En levenszin
Besteedden we
De kostbaar opgebaarde…
Licht bewolkt
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
467 ik heb alle zonnen
aan jouw hemel
zien schijnen
waar ze ook
plotseling verdwijnen
in een opkomende bui
nog lach je
maar de eerste
schaduw is verschenen
licht bewolkt
is je blik in een nog
onvoorspelbaar gezicht
dat nu langzaam
donkert in een
stemming van afwezig zijn
versluierd voelen wij
de levenspijn
steeds nader komen…
De volgers
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
469 ik zie geen ogen
hoofden gebogen
zo schuifelen ze voorbij
de volgers
die mijn leven delen
zij schuwen werkelijkheid
ze weten enkel hoe
ik was en ben geweest
zijn afwezig op mijn feest
niet even langs gekomen
in het achterna jagen
van mijn virtuele dromen
blikken zijn verweesd
zij denken enkel geest als
solitairen met kleine schermen…
Pure rust
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
538 in de chaos en hectiek
vandaag zie ik een sarcofaag
die pure rust uitstraalt
bij afwezigheid van tijd
door millennia gekleurd
met trotse zelfverzekerdheid
zijn is zo in stand gebleven
met alle exhibities
uit een rijk vroeger leven
het hebben is vergaan
in strijd en dwaze oorlogen
waarvan de zin ons is ontschoten
wie zijn we nog…
Mystiek gezag
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
515 licht verheven
in het zijn van zen
de spanning van
je huid neemt af
in loslaten en geven
ogen helderen in
blik kijken verrast
mond rondt in een lach
je spiegelt kracht
hebt toch het breekbare
van mystiek gezag
je straalt schoonheid
in een heldere zielewave
zoveel dat niemand je vergeet
ik mag delen in
jouw magisch zijn
afwezigheid…
terminale
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
483 voorlopig blijft alles bij hetzelfde
geen ontkennen meer aan
bestaan is totaal afwezig
afstand door verte ingehaald
aan het einde van de dag
zijn de uren nog niet af
is ruimte gevuld met lege zachtheid
zijn gedachten blind en
is water ontkalkt, daartussen
valt onraad uit gestrekte hemel
blijven ogen onbewogen
en ratelt lucht ademloos…
pyroclasmen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
433 je zou je nog nestelen in geheugen
nog oorverdovend een stilte doorbreken
een kamer bezoeken en verlaten, je zou
de toon van afwezigheid nog inkleuren
daarbij hadden we afgesproken niet
ter plaatse te zijn, stellig te ontbreken
we zouden een herinnering ophalen
dat kon aan zee zijn geweest, in een bos
tijdens een glimlach, in het voorbijgaan…
Zoals ooit bedoeld
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
378 ik hoorde
je neuriën
terwijl je
handen op
een zachte
manier orde
schiepen in
de chaos die
huishouden heet
in aangename
rust herkreeg
de kamer de
stilering zoals
ooit bedoeld
met brede
lach openden
gordijnen de
herboren inkijk
ook wij waren
meubilair en
hoorden al zo lang
tot de inrichting
dat afwezigheid
heel ongemakkelijk…
vrij zijn
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
355 ik ben het meest mezelf
wanneer niemand kijkt
geen rol
geen afstemming
geen kleine correcties
om het draaglijk te houden
alleen is geen tekort
het is afwezigheid van ruis
in gezelschap schuift iets
net naast zichzelf
woorden buigen
gedachten wachten
maar alleen
valt alles samen
ik hoef niets uit te leggen
niet te reageren
niet…
het brandpunt
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
50 waarnemingen
door het licht dat niet gezien wordt
een prisma dat pure ideeën scheidt
van de ruis die bij energie vrijkomt
maar raakvlakken vlammen scherp op
als het brandpunt deze focus ontbeert
verschijningen uit het zicht van de dag
lachen niet het hardst in schemering
waar de schaduwranden feller bijten
de corona schittert door afwezigheid…
Lente
netgedicht
4.7 met 109 stemmen
9.006 de aardschaal
Verblindend is het licht
als het donker eindelijk wijkt
Dagen worden aaneengeregen
met dons en mos en twijgen
Bevend zweeft de nevel
over heide, weide, wouden
Blatend, kakelend, kwetterend
wollig, mollig, melkgelik
Bruisend breekt het beekje
De elver schiet schichtig weg
Nergens is de koude winter
zo ver en afwezig…
pensioensterfte
netgedicht
0.0 met 1 stemmen
2.912 hij houdt zijn wandelstok links
dat is vast de kant waar
de jaren hebben toegeslagen
hem de kracht benamen
over beide benen gelijk
zwijgt hij over de tijd
dat horloges gunsten waren
aan het einde van de rit
zijn hand vol oude zweren
op zijn vergulde eerbetoon
in afwezigheid van hen waar
hij zijn levensjaren verwerkte
glichlacht hij…
Droom
hartenkreet
3.2 met 9 stemmen
2.332 In een droom
zie ik de blik
in je ogen
flonkering
en diepe
schaduw
mijn adem stokt
ik sta genageld
aan de grond
de pelgrim
in mijn ziel
zoekt onbeholpen
over spoorbanen
in straten
vol verkeer
naar de afdrukken
van jouw
voetstappen
handen knopen
de afwezigheid
los
stof dwarrelt
als sterren
naar beneden
ik tel…
Geduld
gedicht
3.2 met 8 stemmen
13.519 Als je me wekt zal ik me morgenochtend buigen,
En buigen opnieuw, over mijn bord, een vrouw, het lot
Dat mij aan tafel roept met zijn afwezige stem.
Ik zal er eten van haar brood, haar vlees, en eten
Tot ik niet meer kan, en weggegeten ben.
------------------------------------------
uit: 'Liefdesverklaringen' (1990).…
Fleurige knoppen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
577 ik zag de pigmenten
wist de momenten dat zij
het licht weer zouden zien
na vele donkere dagen
ontwaakten als eersten
de primaire kleuren
vlamden tegen donker
en grijs wilden bloeien
na hun lange afwezigheid
heb mijn penselen gepakt
op het sneeuwwitte doek
kiemde lente snel blad
warmte en zon openden
later fleurige knoppen toen…
Liliane 10 jaar later
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
603 Ook afwezig op Facebook zonder zelfs maar één vriend.
Virtueel bestond je niet en ook lijfelijk niet, niet meer.
Des te meer herinneringen, herinneringen, herinneringen.
Des te meer sluimerend verdriet, het verleden ging te keer.
Surfend naar jou, vallend over golven, jij onbereikbaar.…
Universum
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
533 Ik zie je zitten, wat afwezig.
Je hand strijkt steeds weer door je haar.
Ik pak je hand vast, zie je kijken.
Maar je gedachten zijn zo ver.
Hoe moet ik jou nu toch bereiken...
Je bent nog verder dan een ster.
Jij in je eigen universum.
We drijven langzaam "uit" elkaar.
We zijn verbonden door de liefde.
Die is voor eeuwig, reken maar.…
Het verlangen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
562 sust
Zo snel als een schot
Die voorbij raast
Het is al te laat
Mijn reis niet bewust
Ik ben aan het overleven zonder adem
Ik stik in de rust
Met afleiding als lust
Ontspanning naar een leegte die mij kust
donkere gedachtes maar de regenboog in aanzicht
De kleuren schilderen mij
Ik zie een blij gezicht die ik herken in mijn moeders afwezigheid…
Morgenlijk verwachten
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.633 De dag staat als een maal bereid,
Ik proef in 't zuivre morgenlicht
Als een nog woordeloos gedicht
Uw naë afwezigheid.
De verten zijn al luw van u,
Waar zon de laatste neevlen reeft,
Gij zijt al in het windbegin
Dat door de tere toppen beeft...…
De leugen schittert
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
1.371 waar niemand verdriet wil delen
maar vol zelfmedelijden zit
Ik heb voor elke waarheid gevochten
keiharde leugens heb ik weg gejankt
verstand en gevoel in elkaar gevlochten
het vertrouwen is nu afgeslankt
Ik heb het eigenlijk wel gezien
deze wereld moet een virus kwijt
ik kom later nog eens terug misschien
als de leugen schittert door afwezigheid…
Hopeloos
netgedicht
3.2 met 273 stemmen
31.473 En daarom zit mijn hoofd vol
met hopeloze, warrige en
afwezige gedachten.…
korstgenot
netgedicht
4.2 met 30 stemmen
1.594 schraap ik
de roodbruine korsten
van mijn bezeerde arm;
het is peuteren met pijn
negeer het lijfelijk alarm
niet dat ik zomaar
naar bloed zou dorsten
het geeft een aanhoudende kick
en dat is dwangmatig fijn
voorzichtig gaat mijn nagel
langs de rand van gestold vocht
op zoek naar reeds blootgelegen huid
maar bij de onverwijlde afwezigheid…
Laten gaan
hartenkreet
3.9 met 9 stemmen
1.381 Steeds denk ik terug
Aan jouw geleden leven
Je schreeuwde naar mij
Dat ik je nimmer moest vergeven
Mij verwijtend
Dat ik je niet kon laten gaan
Ondanks de afwezigheid
Van een toekomstig gelukkig bestaan
Vrienden boos
Maakten mij vele verwijten
Dat ik voor illusies
Voor jouw en mijn lijden koos
Schat, ik weet dat diep in je hart
Je…
ik woon in je huid
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.386 ik woon in je huid
in je dromen
en buiten ons
het oude verlangen
naar verre horizonten
in het vermoeden van licht
zien we dagen verbranden
het duister, de afstand
zien de stoet van aan-
en afwezig de angst
die enkel nog
door ’t venster kijkt
ik woon in je huid
in je dromen
en in dat huis
hebben wij ons
tot een vlot
(samen)gevoegd…
Venster taal
netgedicht
2.7 met 11 stemmen
2.311 Wanneer glas gaat praten
tegen gevoelige snaren
flirtueel de knuppel
gegooid wordt
in dat ene hok
waarvan de deur
op een kier staat
dan lacht de dag
naar buiten
schittert woorden
van afwezigheid
ziet half ontloken
ander leven
voor waarheid aan
zacht schroeit huid
langs leven
daar waar vuur
zich uit in
verwrongen taal
pakt zij…
onweersbui
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
662 -
en zorgen dreigende donders
voor branding zonder zee
afwezig deuntje op de radio
geeft een beetje veiligheid
nietigheid op noten gezet
wacht de stilte
op een beetje zon…
Gay
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
893 Vorig jaar was de partij nog afwezig.
Ze bemensen een zogenoemd ‘heilig bootje’ met als motto ‘christen en homo – gewoon buitengewoon’…
Zondaar
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
455 Oh, je zult
moeten lijden, voelen
dit gebrek, afwezigheid
tekort aan het licht
de aanwezigheid van
dit gecreëerde zwart gat.
Mistig spijt
verdampt zo snel
dit keer, niet meer
zo permanent.
Rood, broedend gevoel
vormt de hemel wolken
van jouw woede, infecteert
de wereld, al het gebroed.…
Wederkerigheid
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
937 Vragend kijk je me aan
ben jij het echt
wat heeft je hier gebracht
deel je even je tijd
of presenteer je
jouw afwezigheid
verlegen blijf ik staan
alles wat je zegt
brengt mij verlegenheid
ik besef nu dat we
beide van elkaar
afhankelijk zijn
wat fijn dat je er bent
fluister je zacht
ik voel spijt en besef
dat ik in mijn leven
nooit…
De Vrouwenfontein
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
467 Dromerig zijn ze afwezig,
en lijken gelukkig te zijn.
Als de vrouwen de fontein weer verlaten,
zie je de hoop in hun ogen.
Wat heeft hen zo geraakt?
Wij zullen het niet weten.…