618 resultaten.
Parnassus
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
410 ik leg het hoofd te rusten tegen lome golven
dan komen dagdromen vanzelf boven
op schervenkusten, op zeehoogte, langs de
koorde van vervreemdbaar licht
wanneer verdwijnt mijn schip achter het
gordijn, het kraaiennest nog fier in zicht
deze maten zijn zo onmeetbaar
alleen zij kunnen tijd of genade doven
tijdens de zondvloed blijft niets…
Willem Frederik Hermans
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
602 Voor de nachtlamp doven gaat
sla ik open, zie zijn gelaat;
diep in kraag, mond vol gas
brakend sluipen in het Luxembourg
in Groningen bij verminkte hoer,
zijn schaterlach van brekend glas.
Nooit meer slapen, mistig spoken
helden straffen, geleerden koken
Dorbeck voor eeuwig verhullen.…
Het lotusmeisje
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
526 (het lotusmeisje droomt
dat de liefde in haar hart
het wereldleed kan doven)
's nachts zingt ze bij de vijver
om vuurvliegen te lokken
licht en liefde zorgen
voor de juiste atmosfeer
de vleermuizen en uilen
zelfs de hertenbokken
luist'ren stil naar haar gezang
alles is in yin en yang
dan vraagt ze aan de lelies
zachtjes, met een…
O jongens, zeg je prevelementjes
gedicht
3.5 met 4 stemmen
5.098 Op de mutor is slecht nieuws voor doven en horenden.
'Er is een schuchtere rede die wij afschaffen.'
De realiteit sloopt de mogelijkheden.
Met de strekking naar de speelvelden;
welk gevoel roept het product op?
Ouwe Truffoto heeft de mutorreclamebron geslagen,
Kemp rimpelt water uit de rotsen. Vrijheid van uiting.…
In nabeeld
netgedicht
5.0 met 25 stemmen
506 zij had
lichtjes in
haar ogen die
nooit leken te doven
in nabeeld
gloeiden en ons
mateloos boeiden
omdat zij ze had
nog hoorde
je deuren
en de treden
van de grote trap
je dacht dat zij
beneden was
ging in controle
zachtjes kijken
maar er gaf
niemand thuis
in dit huis dat
toch zo eigen was
weer boven
zat zij voor…
De schaal
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
484 langzaam de ronde volgen
Golven weerkaatsen de zon
Schommelend licht
Wiebelschaal
Met een stok sla ik trilstroom
in het brons, de houten tafel
en van mijn vinger naar mijn hart
mijn bloed in, mijn golvende bloed
licht en donker gonzen
de moedertoon
van mijn leven op en neer
ademen elke seconde
in en uit zonder te doven…
als de dag gaat
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
553 ik hoef de avond niet te zoeken
deze komt vanzelf naar boven
of beter gezegd hij verschijnt in de kim
en beslist zelf of hij de dag zal loven
geen mens die dat met de hand kan beroeren
hooguit voorspellen uit eigen gemoed
het zijn de elementen die geheimen vervoeren
ooit doven zij een ondergaande gloed
ik hoef de avond niet te zoeken
en…
AAN DE HAND VAN DE LIEFDE
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
660 van rozen
die slechts het reine kan ontroeren
Wie door het hoogst is aangezocht
en zich niet van zijn weglaat trekken
maakt in de schaduw vaak z'n stille tocht
zal niettemin zijn weg met lief bedekken
Wie door het hoogst is aangesproken,
in zich het schoon een plaats wil bieden
voelt dat een heilig vuur is aangestoken
en dat het doven…
Vlam
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
680 Als een vlam zou ik dan ook willen doven,
langzaam, sierlijk, met een lach.
Maar eerst nog een beetje de tijd beroven,
want ben nog niet klaar voor die laatste dag.…
Barinees
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
476 Ik zie, omringd door stenen, door jouw ogen
Een grafkamer van wel tweeduizend jaar
Ik ken ze wel, toch kon ik 't niet geloven
Hoe is het mogelijk, wat deed hij daar
Was er geen Barinees die 't licht kon doven
Te veel respect voor doden meegewogen?…
November
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
762 gewender
zijn pijnen draagt
en in de kamer
waar gelaten het dagelijks leven
wordt verricht
schijnt uit de troosteloze straten
een ongekleurd namiddaglicht
De jaren gaan zoals zij gingen
er is alleen geen onderscheid meer
tussen dove…
De laatste sterren
hartenkreet
4.1 met 21 stemmen
2.741 aan mijn tranen,
loop zachtjes om me heen,
nog even naar de sterren kijken
en het boogje van de maan
Het ontwaken van de pijn,
vluchtig langs mijn wang,
draagt de stilte in jouw ogen
als wij de woorden overslaan
Vraag maar aan de nacht,
slapend op mijn huid
' Mag ik even bij jou schuilen
voor het leven mij verlaat '
Het doven…
Oude jeugd
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
1.721 Mama, je haren worden grijs
ze krullen golvend in een dans
bekronen met hun zilv’ren krans
je lief gezicht als een ereprijs
Je ogen kijken door beslagen ijs
doch het staren krijgt geen kans
het vuur te doven in hun glans
dus schitteren ze zichtbaar wijs
je vele rimpels worden oud
ze plooien zich in diepe rust
moe van wat je hebt aanschouwd…
Zwart afgevlagd
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
932 sirenes janken
witte jassen hollen
gele koffers met
blauw licht
ogen dwingen
mensen kijken
slikken stikkend
in een laatste adem
benauwder geel
dan blauw
een kou die
nijpend wordt
rust bloedt
bindend
echo’s doven
stilt het licht
een lege straat
keert grijze kar
zwart afgevlagd
er is weer haast
zij weten hoe
de laatste…
Wie
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
610 De waarheid ebt weg
met de getijden
die de bakermat zijn
gevoed door zon en maan
daartussen de dolenden
als dorstigen
in een tranendal
zo zoet en schoon
alleen dan
welke sporen
leiden een blinde
naar zijn Fata Morgana
welk orkest speelt
voor deze dove dirigent.…
bloed jaagt op rebellen
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.182 in mijn zieke lijf
bloed jaagt op rebellen
die mijn cellen aan
het koppensnellen zijn
de strijd is heftig
en de hitte jaagt naar
negenendertig-vier
lymfocyten openen de
aanval uit hun hoofdkwartier
de schepper kijkt
en grijpt niet in, mijn
lichaam doet haar eigen zin
de antibiotica is niet van boven
waarmee ik nu het vuur ga doven…
Hoe later de avond..
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
873 Ik ben uw Dood, de dief der dieven
die u in deze nacht niet verwachtte
vlucht voor mij niet meer in gedachte
mijn zeis zal zijden draden klieven
Ik kom uw laatste adem roven
geen levende ziel is mij ontvlucht
voor de morgen kriekt heb ik uw zucht
en zal het licht voor altijd doven
Bedenkt, gij dwaze sterveling
dat tijd meer waarde had dan…
wie
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
1.215 zo zoet en schoon
alleen dan
welke sporen
leiden een blinde
naar zijn fatamorgana
welk orkest speelt
voor deze dove dirigent.…
Najaarswandeling
poëzie
3.2 met 15 stemmen
2.977 En wij gingen als blinden en waren doof,
gingen als doven en waren blind,
en de dood van de zomer was in het loof
en ging ons voorbij in de wind.
En `t popelblad trilde op het wolkengrauw,
als maanlicht op dodenzerken,
en ver in het schaarhout schimden flauw
de witte geraamten der berken.…
De straat
gedicht
4.1 met 22 stemmen
15.798 Blinde straat, dove stad,
wie kan weten
wat waar is geweest.
-----------------------------------
uit: 'Stenen voor het begin', 1987.…
Hulpeloos
netgedicht
4.6 met 28 stemmen
1.397 Kon ik jouw leven vatten
in een gedicht
om de tranen te doven
van jouw gezicht
dan pas zou ik goed
dichter zijn.
Als ik bij jou
kon wezen
en jouw gedachten
verlichten
jou tot vreugde
deed lezen
zou ik graag dichter zijn.…
Bezongen bruid?
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
510 Om de
poëzie te herbeleven, dien
ik naar een andere maat
te streven, verder dan de
hemel op aarde te geloven,
het is te vroeg om de
lekkende aarde te doven, en
te vertrekken op de vilten
zolen van de nachtelijke
stilte, als geluid zwijgend
verscholen in een eindeloze
stoet, bezongen als een bruid,
die aan het firmament een
nieuw…
Tedere
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
630 mijn zachtste penselen
voor jou in het rode karmijn
in violette kleuren
schrijf ik blinde zinnen
vervuld van je beeld
krijt ik bloedrood
naar de maan
heel me
aarde open beeld
gehuld in sagen
van het oude woord
ik heb nog steeds
geen huid
tegen oude stormen
kom verwarm je
bij de open haard
waar de rode gloed
niet zal doven…
het was op een zondagmorgen
gedicht
2.9 met 40 stemmen
11.494 Het was op een zondagmorgen,
de lakens lagen strak gevouwen,
we baden tot de dove goden
of we alsjeblieft dan eindelijk...
We zoenden, een fermate,
jij wist plotseling hoe alles moest,
als de moeilijkste knoop, zei ik.
En er was hoop.
Later stonden we erom te lachen
in de vuistjes van ons kleinste kind.…
Gevecht
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
1.220 vroeg ze met treurnisvolle stem
hoe kon ik daarop antwoord geven
kon ik toch maken dat haar leven
een liefdesliedje zong, geen requiem
stil zit ik naast het lege bed
zoek in de koude lakens nog haar geur
die nu al uit begint te doven
ik wil nog in een zin geloven
mijn twijfelende hart klopt in mineur
en ik zeg vloekend een gebed…
Thuis
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
542 nog verder dan tranen
die verdampen aan wimpers;
de rietvelden van de ziel in
het gevoel vastgeprikt als
spelden die glinsteren in het
aangezicht van mijn volle maan
nog eenmaal demp ik het vocht
en tel in mijn hart de som van
dalen en stijgen van doeken
in het toneelspel van beelden
en ik mijn vingertop in 't zand
begraaf naast twee dove…
Stille week
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
574 Stil zijn zal ik
want de dagen die komen
heb ik nodig om te
leren begrijpen waarom
nu zoek ik nog
naar antwoorden
wie ben Je
blinden zien
doven horen
verlamden staan op
leer me deze dagen
te ontdekken
wie Je bent
stil zijn wil ik
maar wel voorlopig
zoals een geheim
dat ooit wordt onthuld
stil staan wil ik
bij het…
Dingen hebben hun geheim
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
622 morgen en de avond
dwingt het rietland mij naar vurige oorden
daar geraak ik op bospleinen
waar op binnenplaatsen van dakloze vertrekken
kleurig bluswater zich schuilhoudt
daar wacht ik op de oordelen
die vonnissen met zich meeslepen
en als bliksemschichten inslaan
daarbij de vlammenzee verder mijn land opsturend
ik wenk het vocht dat doven…
Oscar Romero
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
645 Gelijk de geest
van Jezus herrees in de levens voor wie in
geloven, kan men nu ook het licht en de
spiritualiteit van Oscar Romero niet meer doven.
Zijn geest verheven tot de zaligheid geeft
Hem leven tot in de eeuwigheid.…
De oude dag
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
616 het gebed van wat was,
over vandaag,
dus haast het oude zijnde
ik ben nu en hier
in gedachten verzonken
doch ook zowaar reeds zwevend
op weg naar boven
al raak ik door de jaren
wel vaker verstrikt
in verder kijken,
soms gelijk aan staren
ik word dan door het gemoed
ongevraagd beproefd:
het wil in mij wat vuur doven…