535 resultaten.
Achter dit woord
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
547 Hier, sta maar
achter dit woord
ik ben jouw stilte boom
laat vallen die winter
kom met de dagen van weleer
toen we koeien in de regen zagen,
en mannen in de regen zingen
achter dit woord van vlakte
verlang ik diepere wijsheid
dan ooit onze liefde,
en alle vriendschap die er over is
in groter voelen, kleiner beleven
wil ik jouw emotiegewoonte…
plaatselijk
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
418 naamloos
zuchten sterft vanzelf
ik zocht warmte in de dagsluiting
maar het verging door talloos flitsend
in herhaling treden
heen en terug
de brug houdt spaanders, waar gehakt wordt
lijdt een hart in eindeloze kloppen
‘laat het stoppen’
roept mijn geest, ‘het is er altijd al geweest,
dit dwalen’
het heden vraagt om meer
dan oude koeien…
Ochtendgloren
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
460 Een sluierdeken verbergt de opkomende zon
met uitrustende koeien die het nevel sieren
als bergtoppen over het weiland.
Kijkend naar de horizon ontwaakt het leven
door paarden die in silhouet grazen
met een groet van een hardloper als passant.…
Domweg legen
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
770 Zijn koeien douchen in de wei.
De bui begiet het slappe groen
van sla, spirea en pioen.
Alleen zijn gasten zijn niet blij.
Gemopper klinkt er op zijn land
vanuit het boerententenkamp.
Dat natte is voor hen een ramp
zij willen bakken op het strand.
De boer denkt, zijn het domweg legen
die zeiken over zomerregen?…
Een hert dwaalt door de mist.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
650 Het landschap waar ik door reed was mistig,
de koeien en de weilanden tuurden me mistroostig aan.
Dit land is haar land zoals de gedichten
die ze zelden leest de mijne zijn.
Nu de nevel is opgetrokken
en het licht op rood springt
zie ik haar voor me, een verschrikt hert
met grote lieve ogen.…
De 8e dag
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
410 De uiterwaarden zijn meren geworden
Waar voor kort nog koeien graasden
Strijken schuimkoppen neer uit de ether
Ik begrijp de natuur, die haar grenzen toespreekt
Maak een gat in de heining
Laat me vrij, laat me wild, één leven lang woest zijn
Zelfs de wet van de jungle verzuipt hier
De geur van het geurloze water is al
De schepping…
Voor M
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
538 nachtelijke gedachten
kruipen onder de huid
te veel om te bevatten
te groot voor het gemoed
de Zwitserse zwarte koeien
brengen me op de koebellen
geluid door vrienden uit de Alpen
voor mijn dode broer
het traditionele klingelen valt me zwaar
hij heeft het vaak gehoord
ik kan mijn broer nooit meer vinden
we verloren elkaar uit het…
Landelijke ochtensonate
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
492 aquarel kleuren
spiegelend in het
koude ochtend vocht
nog is de dag
niet wakker want
de vroegste haan
heeft zich nog niet
laten horen als echo
van de dorpstoren
stram en al
aardig krom na zijn
eerste melkronde
rekt de boer om
de klompen met
voetjes aan te trekken
het gebroken raam
van de stal ademt
warme nacht lucht
van de koeien…
geen titel
gedicht
3.0 met 6 stemmen
1.380 ----------------------------------------------
Uit: 'O, die wijze koeien'
Chris de Valk
Uitgeverij Abraxas/Zuider-Amstel…
De Boer...
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.328 De melkbussen leeg,
rammelen mee
De koeien in de wei,
kijken met lodderogen toe,
hoe de kar zijn weg
vervolgt, naar de boerderij...
Dampende bruinebonensoep
staat te pruttelen
op het fornuis...
De neuriënde boer,
hangt zijn pet op een haak
en wrijft in zijn handen;
na twaalf uur werken,
nu eindelijk thuis...…
Mijn Holland
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2 Een kerkklok beiert het noen,
Zachtjes suizen wieken ener molen,
Koeien hoor je in de verte loeien,
Leeuweriken zomer begroeten.
Ik begroet de bruid mijner dromen,
Hollands schone dreven,
Haar eindeloos stromende rivieren.
Maar de stad rukt op, verdelgt
Al het eens zo schone.
Holland is mijn Holland niet meer.…
Legpuzzel
gedicht
3.3 met 20 stemmen
12.311 van schoonheid hing de wereld samen
de koeien leken echt te kloppen
slechts hun koppen waren groter
of zat het in de ogen?…
Vreedzaamheid in Groningen
hartenkreet
3.9 met 15 stemmen
1.362 De koeien in de weilanden
grazen geduldig
de lammetjes staan met hun ouders
een grasland verder
in de hoogte op die paal daar
zit warempel een nest van
een ooievaar.
Na de volgende omrastering
staat een koppel paarden
geduldig te grazen, een veulen
dartelt om de moeder heen.…
Brand
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
626 wrede vlammen verlichten de nacht
de angst op ons gezicht
is voelbaar, de hitte onwerkelijk
de oude stee kreunt, het vuur grijpt de stal
de dieren bonken tegen de wand
en schreeuwen
plots maakt een schaduw zich los
van ons die verstard zwijgen
en kijken hem na
dan werpen in vlammenstrijd
de staldeuren open, de koeien bevrijd
rennen…
weesgegroeteke
netgedicht
3.2 met 18 stemmen
1.087 vol van genade
de Heer is met U
Gij zijt de gezegende
onder de vrouwen
gezegend is Jezus
vrucht van Uw schoot
heilige Maria
moeder van God
bid voor ons
zondaars
nu
en in het uur
van onze dood
leegte en uitzicht
drachtige boomgaard
magere koeien
prikkeldraad
spert haar tranen
wees
wees
gegroet zonder vader
moeder,…
Het orakel der wegen...
hartenkreet
4.4 met 40 stemmen
1.670 Toch kun je de heilige koeien
mateloos boeien.
Met je dieprode gloed
stop je de eindeloze stoet
van rollende wielen
der automobielen.
Je hebt me beroerd,
m'n zintuigen vervoerd.
Ja ik geef toe 'k ben gezwicht,
...voor een verkeerslicht.…
de fietser
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
581 neemt zijn eenzame tijd onder
de verre witte bergwolken
geen schilder maakt ze zo
hij begroet de trage koeien
tijdloos herkauwend in ’t groen
in de schaduw van de meidoorn
in de verte de kalme stroom
de ijssel met daarover het pontje
naar de mooiste overkant
hij begroet de einderzoekers
en voorzichtig brengt hij hen
waar ze vandaan…
Romantische herfst
gedicht
1.9 met 21 stemmen
9.265 schimmig vanavond jaagt die mist de velden
de maan sluipt terug in dodelijke bomen
nu is de grote rafelaar gekomen
een herfst een doodgaan een gekwelde smeekstem
hoor... ademend beweegt de aarde van heimwee
om mensen te bezetten met een adem van verdriet
om koeien zwaar en zwijgend in zich vast te zetten
als schepen, vastgegroeid aan het…
Zij
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
534 slingers slijm
’s Morgens riep zij naar de vogels
dat zij zachtjes en voldaan
zich achterlings opzij moesten werpen
haar lach deed menig falen
’s Middags liep zij door het park
en had geen oor voor de verhalen
die de kikker deed ontwaken
tot een prins
En de honden liet zij zachtjes braken
in het natte, groene gras
’s Avonds at zij koeien…
CEL
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
605 Mijn keuze is snel gemaakt, of jij nu kwaad
of goedaardig bent ingesteld, je begrijpt toch
dat ik geen oude koeien uit de sloot wil halen.…
Het Grote Verlangen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
557 de vlinder verheugt
zich op de eerste bloem
een meisje hoopt dat hij
haar hem nu eindelijk
gaat geven – zijn eerste zoen
alles komt weer tot leven
sneeuwklokjes klingelen
nog in de lauwe wind
kondigen aan dat
het voorjaar weer zo begint
vogels oefenen hun gezangen
en zie toch die koeien dolblij
rondspringen in de verse wei
de paardenbloem…
28-MEI-2017
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
509 Middernacht,
ik wandel naar huis door de 6 km lange velden,
eindeloos alleen,
zonder werk,
zonder wagen,
zonder vertrouwen,
zonder doel,
alleen Van Morrison's "Have I told you lately that I love you",
zingend alsof niemand mij horen kan,
behalve de in verbijstering starende koeien rondom,
en tranen rollen langs mijn wangen,
van…
Abel de braverik
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
428 Abel, de braverik
kwam niet thuis slapen
Hij achtte zich beter
en bleef liever alleen
bij de dieren in het veld
met de honden als oppas
want alles moest zijn zoals toen
in het paradijs, die streek
van de verhalen
waar hij steeds weer om vroeg
Alles van ons leven wilde hij weten
het rondtrekken, de bessen
noten, geiten en koeien…
Imbolc II
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
529 Het leven is zwanger:
koeien, schapen, de Aarde zelf
wil baren, leven schenken,
melk laten vloeien;
Barden dichten en bezingen
luchtig het leven, de liefde,
sensueel geurende bloemknoppen
die kleurrijk ontluiken;
Smeden smeden ploegen,
timmerlui herstellen de kraal,
bezielde handwerkslieden, begeesterd
door het eeuwige vuur van Kildare…
Ik dacht aan de herfst
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
257 In de zomer
wandelen we bij zonsondergang,
langs koeien en paarden,
stil grazend wolken
uit de blauwe hemel.
Elke dag lopen we samen
rond het Roege Bos.
Soms fluisteren we over onze herfst
en vragen ons af:
op welk land zullen wij vallen?
Gisteren,
onderweg naar huis,
struikelde ik plots
en viel zacht
in de bladeren.…
Deze pastorale
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
511 ik heb mijn
droomvleugels
afgelegd de fantasie
stopgezet en ben
geland in vette klei
was meteen weer
helemaal bij toen
een vreemde aan
kwam hollen en ik
hem niet kon scrollen
het achterland gaf
geen verband wel
de boerderij dichtbij
met koeien in de wei
die naderbij kwamen
ze loeiden hun namen
droegen overvloedig
hun nog geuierde…
ACHTERLIJK
hartenkreet
4.4 met 21 stemmen
1.329 Ze halen melk uit koeien, ze zijn gek,
bij Albert Heijn staat dat gewoon in ’t rek !
---------------------------------------------------------------
....Nieuwsfeit: Stads-yuppen die naar het platteland verhuizen zouden eerst een inburgeringscursus moeten volgen.…
bollenvelden
hartenkreet
2.7 met 9 stemmen
2.352 daar waar enkel koeien graasden
toen de tijd nog vroeger was
liggen nu als open wonden
grote vlakken zonder gras
grauwe grond bedekt de bollen
van de tulp en de narcis
krokus, druifjes, hyacinten
wachtend tot het warmer is
straks is al het kaal verdwenen
en verschijnt als visioen
een palet van duizend kleuren
tussen al het land'lijk…
Nacht op het water
hartenkreet
3.7 met 10 stemmen
2.063 Misschien zit er ergens
achter een ver venster
eenzelfde stille woekeraar
in oude liefde
te spotten met de regels
van de evolutie;
te dromen over verbrande schepen
en oude koeien
en kijkt daarbij omhoog, omlaag
naar mij…
heildronk
netgedicht
4.1 met 12 stemmen
639 Vroeger ging alles van waarde
mijn mond rond, zomerse weiden
het lange tenen van de wilgen, het
stil zwijgende van plassen in de voren
mijn geboortegrond rees en alles zoog
verzengend, de hitte die het dampen
uit de koeien sloeg, blakende vlaaien
mijn handen fonkelende verbeelding
witte haren, Ernest Claes in de vingers
toen nog, het huis…