371 resultaten.
Bericht aan mijn zoon
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
944 Je eeuwig innerlijk zelf blijft altijd ongestoord
niets kan je van je doel afbrengen, al zou wie het ook willen
er is geen omweg en fouten bestaan niet
oponthoud is alleen schijnbaar vertraging
doel en bestemming zijn stralend helder
en worden onvermijdelijk bereikt.…
Acte de Présence
netgedicht
3.9 met 12 stemmen
657 ontleen de huidige zin
aan het heden
dat mijn gevoel alleen
met de thans aanwezige
ervaring kan stillen
niet dat ik spreek
over onmacht
of al van overgave
ik word geacht,
daar de ziel dat vraagt,
mij aan de werkelijkheid
hetzij zoet dan wel zuur
doorgaans te laven
het is ook raken
aan de uiteinden
van een regenboog
of vertragen…
Indringend licht
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
575 verleden sijpelt
over nooit bestane dijken
De wind wordt oud
weet geen richting meer te vinden
zwenkt tussen west en kracht acht
De zeilen zoeken waterwegen
laveren door winderige gewesten
van dwaallicht naar tegenlicht
Binnenkort haalt de buitenman
binnen wat niet wachten kan
de zaaier wil ook oogsten
Zij die voorbij gaan vertragen…
winterzon boven Amelterbos
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
747 De winter, ach die is zo koud
en kil en doet de mens vertragen.
Maar wie de zon af en toe éven voelt,
weet zich tot de lente gedragen.…
Preek
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
594 zou moeten hebben
met hun geestelijke armoede
dan deed je niet van die overdreven absurde dingen
zoals de deur opendoen als de bel gaat
of kinderen baren
als jij normaal was zou je bezig zijn met nuttige zaken
neurotisch en dwangmatig gaan handelen
om aan felbegeerde loochening te doen
dan zou je het presteren om je leven
te laten vertragen…
VOOR JOU
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
665 Het bos
zingt jouw naam
vandaag
en ik vertraag
om het lied
en de akkoorden
te verwoorden
ondanks misverstanden
en scherpe randen
wil toch enkel maar
de zon zien in je ogen
de wind door je haar
bevlogen
dat gevoel van enkel maar
nu zijn
zonder schaduw
de ster die je bent
verwarmen
en omarmen
voor elk moment
blij dat…
Gewoon winter
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
614 die effe opvangen kan
Kinderen
Die Spelen
In het zware weer
Met koude en warme handen
Mooie vergezichten in de weilanden
De stad
In het wit
De lucht grijs
Zonder de ongemakken
De kou
En de ongelukken
Is de witte winter
Een warm natuurparadijs
Een schilderachtig tafereel
In de donkere dagen voor
Een stil makend
Prachtig alles vertragend…
Thuishaven
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
517 Hier mag hij zonder storm of druk vertragen,
en sterker worden voor de nieuwe dagen.…
Het woord aanwezig
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
1.275 Dat ze twee ogen hadden, traan en lach,
dat ze geluk in tijd vertragen konden.
Dat ze wat goed was inmaakten als vruchten,
hun klank van elke pijn genezen zou,
dat ze voor alle dagen : warm en kou
kleuren wilden als het blauw in luchten.…
geboorte van een gedicht
netgedicht
3.5 met 16 stemmen
3.599 ik staar naar dit witte vlak
open mij in afwachting
van wat komt, dat komt
als het komt en of het zich opsomt
onder een stramien
met een geschreven dak
zie een opening,
zich schuchter aandienend,
nog wel vertragend en vermomd
licht en nog weinig verteerd
ach ja het dromt
het gorgelt mee
langs mijn enige orgelpijp
een in opgang…
Winterwerk
gedicht
3.5 met 19 stemmen
19.267 Vertraag het lied, houd in totdat bloed
stolt en adem stokt. Kan zij nu gaan?
Doorspelen. In de bas orgelt een toon
die alle tegenstemmen op zal zuigen.
Hollen of stilstaan - maakt niet uit,
je hamert hoorbaar op het einde aan.
Niet meer dan vilt op staal, lucht
die uittrilt tot stilte.…
FABELDIER
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
608 Ik zamel mirre in, schorsen en kruiden
Ik heb vijf eeuwen lang moeten verdragen
Hoe leven zich versnelde na vertragen
Hoe kerkklokken oorlog en vrede luiden
Ik zag de wetenschap de dingen duiden
Ik zag de lege en de volle magen
Ik zag de bataljons hun levens wagen
Vereenzaming van vele verre bruiden
Mijn nest is af, ik ga het nu betreden…
Kringloop
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
462 als het grijs komt
of kaalte toeslaat
en jong groen verder ontluikt
schijnt een beeld te ontstaan
waarbij de toekomst morgen is
en het heden al is vergaan
ik zou met die gedachte
toch zelf niet verder gaan
ook al vertragen de jaren
de ziel is nog steeds van vandaag
ik zou het kind in mij
niet tot verplichte rust verklaren
het is nog…
Bij nacht en ontij
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
463 Winden in de beken zingen mee
het zijn de wateren die wegen
het murmelen van rietkragen,
het broeit in alle vragen, waarin
de bronnen heimelijk zijn verzwegen
met luide stem de rust vertragen,
in het stroomgebied waarin we dreven,
hun oorsprong we niet kennen
uit een onbekende bron te drinken,
ook bij nacht of ontij,
elke minneteug…
Waar ik was
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
503 heersende ritme
van de verslavende gewoonte
het was de overdadigheid
opgeslagen in hoofd, hart en ziel
die mij verplichtte te ordenen;
de buitenwereld had mij verleid
nochtans ieder weet heeft
aangaande zijn achilleshiel
ik trachtte in de schaduw te schikken
en besluitenloosheid toe te staan
hetgeen eerder gezegd is dan gedaan,
het vertragen…
Als ik naar de klok staar
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
459 Eindeloos veel mooie momenten waarbij ik denk, kon ik de tijd maar even vertragen.
Want het zijn van die momenten die ik uiteindelijk het meest koester en spaar.
Maar het blijkt zinloos om zelfs maar een beetje tijd te vragen.
Ik besef het keer op keer als ik weer eens doelloos naar de klok staar.…
Tussen alles in
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
541 Ik hoef niets te zijn
om gewoon hier te mogen
in dit blauw te zijn
Soms lijkt het alsof
ik het leven voel vóór het gebeurt,
de sfeer van een kamer, de toon, ruimte tussen
woorden. En toch verlang ik naar eenvoud, stilte zonder vragen.
Ik hoef geen antwoorden,
alleen momenten waarop ik niet hoef te
schuilen voor mezelf. Waar het gezoem…
Wals
hartenkreet
3.3 met 22 stemmen
4.176 Mijn handen om haar ranke hals
haar heupen licht rakend
lach ik, flirt ik, dans mijn wals
volle lippen, zaligmakend
een spoor, waar ik haar kuste
haar lieve buik, oh, warme dijen
mag mijn hand er laten rusten
waar lijven zich nader vlijen
ritme, de zwoelte, doet tijd vervagen
genot is hoorbaar, zo is haar zucht
adem aan adem, samen vertragen…
Een kind
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
1.950 In mijn huis hangt een klok
die voortdurend doorgaat
onverbiddelijk en ongerijmd
beukt als een hamer op de tijd
en laat mijn woorden verdwalen
in de sluiers van eenzaamheid
Ik zie steeds veranderingen
zonder dat er iets anders is
steeds de versnelling
waar vertraging is
in het verdwijnen
van mijn ijdelheid
Ergens huilt een kind
het…
warmte maakt geluiden stil
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
591 van het gas
vogels fluiten duikend
schooierig gebekt
scheren nesten zoekend
kletsend uit hun nek
vlinders vliegen kleuren
ogen geel en wit van licht
strijken neer op bloemen
vouwen vleugels rustend dicht
sloten dromen zwart
door zonlicht groen gekant
strakke linten glinsteren
in een recht doorsneden land
klokken luiden tijd vertragend…
Weerzien
gedicht
2.2 met 82 stemmen
29.464 De trein die mij naar mijn voorbije liefdes voert
heeft net als vroeger weer aanzienlijke vertraging.
Het geeft niet wie er wie bij toerbeurt achternaging,
haast altijd waren de verbindingen beroerd.…
Februari
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
872 Een dag gaat meestal sneller dan je dacht
En valt verdomme nooit eens te vertragen.
Waarom heeft deze maand dan minder dagen,
Maar twintig en daarna slechts doorgaans acht?
Ik wil mij, God, daarover hier beklagen,
Al weet ik dat het zinloos is, zo’n klacht.
U reageert toch niet op onze vragen.
Ik vrees dat u slechts in uw vuistje lacht.…
Doornen
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
901 blijf hangen, aan dit getij,
te luchtig, onvoltooid, dragen
kinderen hun zomerzon, getooid
met gekleurde linten, geschetst in
aquarellen van alle vragen, waarin ze
de lasten moeten dragen, al de kleine
mensen op de spitse tenen, stelen
dansend het ongemaaide gras,
verschenen libellen over een gazon,
gedragen op hun glazen vleugels,
vertragend…
Binnenskamers
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
462 Leegte is gevangen binnen verstomde muren,
verlamde benen ontberen vaste grond,
seconden vertragen tot kwellende uren
en een vloeibare overdaad stolt terstond.
Stemmen gaan op
om de muren te slechten,
niet langer onverdroten
de tijd te bevechten.
De vlag kan in top,
de deur is voorgoed gesloten.…
Blind date
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
609 Zenuwen verblinden mijn indruk
spieren in mijn lichaam stagneren
de spanning die ongekend leeft
feiten die elk uur verder vertragen
met perspectief die mij kan voeden.…
Magie en mystiek
netgedicht
5.0 met 26 stemmen
443 in het
onderhuidse spel
van spanning en
ontlading bepalen
magie en mystiek hun
eigen vorm en kleur
waar stroom
subtiel de
geleiders raakt
golven weerstand
en vertraging
altijd tegendraads
kolken emoties
warmte vrij
verstikken
problemen door
totale inertie tot
een onoplosbare brij
zacht voedt
magie onmerkbaar
kleuren van…
Voetbal
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
597 met een mooie bocht in ’t kruis
Het stadion dat zindert en trembleert
Men weet heel goed: the winner takes it all
De lucht bevrucht met friet en alcohol
De scheids ziet als altijd alles verkeerd
‘Een duidelijk geval van buitenspel’
‘Die bal werd met de handen aangeraakt’
De bitterballen prut’len op ’t fornuis …
Draai om, schat in, vertraag…
Faas Wilkes
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
470 Draai om, schat in, vertraag, leid af, versnel,
een tik met links, dan door met rechts, een schaar,
de trucs van ’s werelds beste dribbelaar,
pionnetje voorbij: een vers duel
De slingerslangenkoning in persona,
vandaag wordt Wilkes eenendertig jaar,
geen snipperdag: de bal die ligt al klaar,
Valencia speelt tegen Barcelona
Faas heeft zich…
Peuk
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
344 Niet om te sterven,
maar om het leven
even te vertragen.
De rook stijgt op
alsof ze weet
dat blijven geen optie is.
Ze verdwijnt gehoorzaam,
zoals mensen dat leren.
De as valt zonder drama,
grijs bewijs
dat alles wat brandt
uiteindelijk lichter wordt
door te verdwijnen.…
Juist de ruimte
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
314 Juist de ruimte weerhoudt mij niet
vanuit rondspelende invalshoeken
linies alom het bewegingsmoment
vóór de gaten zich galzwart vullen
in vertragende draaiing van de val
dwarse vermistingsbanken te slaan
Juist de ruimte spiegelt in haar ogen
als diepte waar oceanen van dromen
begrepen zij de kromming van licht
in opgeslagen achtergrondgerommel…