570 resultaten.
WACHTEND VOORJAAR
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
424 In ochtendnevel
staan bomen, half verzonken:
ruige eilandjes.
Ritsel op zolder.
Ongedierte? Insluipers?
Vogels doen hun nest.
De kraai pikt in gras,
maakt van het veld een kunstwerk:
"kastanjebolsters."…
Hart Voor Kerst
hartenkreet
2.9 met 7 stemmen
2.084 Dennengeur
verdrinkt
in gouden glitter
kaarslicht
mijmert
in flarden
nostalgisch denken
schemering
zweeft
op vleugels
van heimwee
naar schimmige verten
sneeuwvlokken
bedekken schuldgevoelens
met vrede op aarde
de nacht is sereen
en fluistert
vergeving
maanlicht weerkaatst
in stralen
van hoop
sterren
verzonken
in mythische…
Daar boven alles prijkt het leven
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
531 Sterren laten zich zien op boulevards,
zijn verzonken in het diepste van alles
boven het alledaagse leven gelegen,
naar trouwe dragers van onmetelijk licht
kijk je op, zoekt men in het aardedonker
met een dorstig hart vol verlangen,
de schittering plots aan diggelen
doet de adem nog verder stoten
naar alle in geluk uitspattende richtingen…
Duistere Kempen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
516 wat de dennen fluisteren
bij het wiegen op de wind
in treuzeltoon getint
onder jagende maan het klagend ruisen
van eeuwenoude verhalen
uit zure zavel gezogen
over soortgenoten al lang vervlogen
die nog spraken van doksalen
in verzonken kloostergezang
het vreemde licht boven kruisende banen
met de lokroep van heidense nazang
wijdste…
Herdenken
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
539 En telkens
sta ik weer in pyjama
voor het oude raam
en controleer de auto's die
in die jaren
even voor het gewijde uur
naar de kant van de weg
zwenken en stoppen
lijken mijn vader en moeder
in zichzelf verzonken
verbonden met iets
dat groter is dan zij
gedachten waar ze goed
naar moeten luisteren
die het waard zijn
om telkens terug…
Onbezorgde bureaucratie
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
493 Uw verzonken gedachten leven op
met spontaan een brede glimlach
met mijn hand teder op uw schoot
tijdens de dagbesteding van uw dag.
Verdwaald duidt u verborgen ontroering
bij emoties met een onwetend gevoel
waarom beslist de bureaucratie in deze fase
terwijl ik alleen staar in mijn sta-op stoel.…
Herdenken
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
275 En telkens
sta ik weer in pyjama
voor het oude raam
en controleer de auto’s die
in die jaren
even voor het gewijde uur
naar de kant van de weg
zwenken en stoppen
lijken mijn vader en moeder
in zichzelf verzonken
verbonden met iets
dat groter is dan zij
gedachten waar ze goed
naar moeten luisteren
die het waard zijn
om telkens terug te…
"O Rhenus,..
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
12 gehoord
aanvaard en uitgevoerd
Uw bloeden vervult ons
met trots op de steile oever
onze aderen stromen over
van liefde en moed
tegen de ingedroogde
kribbige dijken op
komen wij weer
met de zwaarste laarzen
door klei aanstampen
Of waren het weer
de tranen van Lorelei
wanhoop
over het ontbreken van
een opleving
aan diep verzonken…
EEN GESCHENK
gedicht
2.5 met 116 stemmen
25.116 '
Het regende
en God verzonk in gepeins
(maar eerst rukte hij zich nog los,
hij hield niet van hun manieren)
en al peinzend
waadde hij door leven en door dood,
door waanzin en nalatigheid,
door waarheid en door angst,
zag hoe zij frunnikten aan elkaars jas
en daalde peinzend af
langs de smalle trap van hun rede —
'Ik heb het geweten…
vanuit het verre
netgedicht
3.4 met 16 stemmen
1.671 ik sprak haar aan
vanuit het verre:
een café vlakbij't station
'Het Verre'
zij zat diep
in gepeins verzonken:
m'n ongeschreven dagboek
tussen haar
een muur
een klein verduisterd raampje
misschien verliezen
wat je nooit vond
en mij
was ik haar even kwijt
waar ben je?…
gedachten
hartenkreet
3.9 met 9 stemmen
2.055 lopend langs zee
diep verzonken in gedachten
hoge golven
intens verdriet
verloren
niet meer kunnen denken
dromend over wat is geleden
hopen voor later
jij komt me tegemoet
met je handen in je zak
tranen rollen over je wang
je hebt spijt zeg je
vergeven
tranen van blijdschap
de zee komt tot rust
we lopen zachtjes door
we zijn…
geen verval
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
79 Afgekalfd land, rotte palen en
golven zonlicht opnieuw zichtbaar
in spiegelend water; versprankeld
onder een gebroken wolkenlucht
Zwermen zilveren vogels bespelen
een vluchtige harp, waar schichtige vissen
spiegels verscherven; beelden verbrekend
van dood hout half verzonken in moeras
Ogenschijnlijk geruïneerd landschap,
maar als altijd…
geen verval
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
686 Afgekalfd land, rotte palen en
golven zonlicht opnieuw zichtbaar
in spiegelend water; versprankeld
onder een gebroken wolkenlucht
Zwermen zilveren vogels bespelen
een vluchtige harp, waar schichtige vissen
spiegels verscherven; beelden verbrekend
van dood hout half verzonken in moeras
Ogenschijnlijk geruïneerd landschap,
maar als altijd…
Jeugdliefde
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
978 Twee mensen verzonken in elkaar
't geluk duurde amperaan een jaar.
Een sprookje voor een moment
waarin, versmolten met elkaar
het leek of de tijd zich verstilde.
Even stond de Hemel op een kier.
Helaas, vertrok ons beider jeugd
en viel de camee van onze vreugd
verwondt door zoveel eerder zeer
tenslotte in duizend stukken neer.…
Ode aan m'n liefste
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.815 Met hoeveel gemak
je keer op keer vastberaden
op de verkeerde plek staat te wachten
aangeslagen
de weg niet meer weet
te laat op komt dagen
alweer je sleutels vergeet
hoe door de was op 60 graden
oen
ik te strak ondergoed moet dragen
hoe je op je allerbest
de helft vergeet bij boodschappen doen
verzonken in gedachten
het eten verpest…
Een oude dag
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
806 zo laat nog in de avond
zeker
deze dag nadert zijn einde
prevelt mijn stem onderwijl
het gebed
van wat was
over vandaag
dus haast het oude zijnde
ik ben nu en hier
in gedachten verzonken
doch ook zowaar
reeds zwevend
op weg naar boven
en verguld
een balsem van rust
stilte rond de ziel
al raak ik door de jaren
immer…
Als papavers wuiven
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
735 Moeizaam klim ik treden hoger
lager ligt veel dieper dan verwacht
kracht stuwt maar steelt het vloeien
van de adem
de laatst gezette stap schuurt
langs verzonken stenen
terwijl ik wankel
jaagt de nacht mijn schaduw
stil turend door zijn venster
voorbij de grauwe velden
zie ik papavers deinen
langs de zomen van de wind
mijn glimlach…
nacht-zee
netgedicht
4.7 met 28 stemmen
723 waar oude wonden helen,
verzonken herinneringen
eenzaam wachten...op het licht
voor jaren bedolven
onder water,zout en zand
draag ik mijn geluk op handen
naar de hartslag van golven
en spoel weer aan land...…
Godsontlastering
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
518 De legerkardinaal is net
verzonken in een schietgebed.
Hij vindt dit vloeken ongehoord;
z'n dienst te velde wordt verstoord.
Hij velt 'm met z'n dienstgeweer.
Al vloekend valt de krijger neer.
Nu is de kogel door de kerk
gezegend, dus hij doet z'n werk:
't is treffend, hoe die kogel maakt,
dat die soldaat het vloeken staakt.…
De oude dag
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
616 zo laat nog in de avond
zeker, deze dag nadert zijn einde
prevelt al doende mijn stem
het gebed van wat was,
over vandaag,
dus haast het oude zijnde
ik ben nu en hier
in gedachten verzonken
doch ook zowaar reeds zwevend
op weg naar boven
al raak ik door de jaren
wel vaker verstrikt
in verder kijken,
soms gelijk aan…
Anoniem?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
507 Op een bankje
begroeid met mos
ze zat roerloos
gefixeerd op
de stilheid van
haar natuur, haar
verloren
blik verzonken
in spiegeldelen
tussen geest
en haar frêle gestalte
in een wit geklede
wattendeken
verpakt in de kwaal
van het geleefde leven
de mond gesloten
geen zinnen zonder
eenzaamheid, toen
ik de ontmoeting
verbrak…
nagelaten
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
590 ver terug in de tijd
liet jij je brieven na
zijn het impressies
van jouw binnenruimte
een onverwachte diepte
in wie je eigenlijk was
lees ik je waanzin het diepe
litteken verzonken in je huid
jij schreef de brieven
wie ben jij dan
het onmiskenbare handschrift
zet aarzelingen in draf
voor lange tijd maak ik
jouw brieven zoek…
Tegenvleugs
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
470 zo her en der
lijkt aarde
tegenvleugs
gestoffeerd
waar rotsen
nog eruptie-
warm zijn
verschroeit het
opkomend gewas
baant lava
zijn wegen alsof
de infrastructuur
er al eeuwen ligt
is land eonenlang
verzonken in de tijd
waar rood zand zijn
vele woestijnen weet
door oases benijd
de geosfeer
lijkt te spelen
met een overvloed…
Voor jou
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
937 Soms in het leven
gaat het even niet
dan zit alles tegen
onzeker, stil verdriet
verzonken in gedachten
een vlak en leeg gevoel
onrust diep van binnen
even zonder doel
Aan de hemel staat een zonnetje
zij verdrijft de kou
straalt haar warmste stralen
vandaag, speciaal voor jou
ze glimt haar mooiste lach
de hele dag lang
en drukt haar…
twijfels
gedicht
3.8 met 116 stemmen
25.066 door het door lege zalen dolen
op zoek naar ziel en zaligheid
in mijn twijfels ligt vergeten
een herinnering aan hoe het was
sust mijn hart mijn eer, geweten
ligt mijn gemoed niet waterpas
in mijn twijfels ligt verborgen
een gevoel van haat en nijd
maakt van iedere nieuwe morgen
een dag vol zekere onzekerheid
in mijn twijfels ligt verzonken…
twijfels
netgedicht
3.3 met 12 stemmen
1.281 door het door lege zalen dolen
op zoek naar ziel en zaligheid
in mijn twijfels ligt vergeten
een herinnering aan hoe het was
sust mijn hart mijn eer, geweten
ligt mijn gemoed niet waterpas
in mijn twijfels ligt verborgen
een gevoel van haat en nijd
maakt van iedere nieuwe morgen
een dag vol zekere onzekerheid
in mijn twijfels ligt verzonken…
het opengaan der dagen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.144 door nachten dicht de klei
het opengaan der dagen
verzonken liggen zij
geluidloos zonder klagen
seizoenen die
hun kleur bekenden
jaren die voortschrijdend
zich tot eeuw bestemden
zie de lagen
lees de vragen
voel emoties die elkaar en
generaties moesten dragen
ingekapseld zonder lucht
want ook de laatste zucht
heeft de bodem al verlaten…
Verwelkte roos
hartenkreet
3.6 met 16 stemmen
1.646 Ik loop in de leegte
Niets kruist mijn pad
Ik heb alles verloren
Wat ik eens bezat
Nu loop ik hier alleen
In diep gepeins verzonken
Ik denk nog wel eens terug
Aan de ogen die mij verdronken
Niets keert het tij
Een verwelkte roos zal nooit meer bloeien
Dat gebeurt bij mij
Nooit helen de wonden
Ik leef in de schaduw
Van wie ik ooit…
het venster uit
netgedicht
4.5 met 21 stemmen
854 want meer
dan mijn naam heb ik verloren
toen ik nog woonde in de treurtwijgen van woorden
mijn ogen droegen het zwerven omhoog
doorheen de glijvlucht van een naïeve slaap;
ontzegd
en te jong in de kamer geweten
zonder luister verzonk hoop zo vaak en dat
wat in mij werd ontnomen
de nacht bond zich driemaal aan levenslang
en slingerde…
Als wat geweest is komen gaat
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
1.653 Die blik over je schouder
nèt voordat de deur dichtsloeg
zal ik nooit vergeten
ik wilde jou de sleutel geven
maar moffelde hem weg
bij je afwerende gebaar
het was alsof je toen al wist
wat ik niet wilde weten
niet wenste te zien
maar moest beamen
in die kille kamer
naast dat hoge bed
waarin je elke dag
dieper wit verzonk
tot je…