Netgedichten

netgedicht (nr. 6.179):

vanuit het verre

ik sprak haar aan
vanuit het verre:
een café vlakbij't station
'Het Verre'

zij zat diep
in gepeins verzonken:
m'n ongeschreven dagboek

tussen haar

een muur
een klein verduisterd raampje
misschien verliezen
wat je nooit vond

en mij

was ik haar even kwijt
waar ben je?
zocht haar zag haar weer
stond op
al met een voet
bij haar

demonen echter
aangeboren cynici
dreven me in het nauw:
een café in niemandsland
'Het Nauw'