662 resultaten.
Evaluatie
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
499 Je zou de korrels in de woestijn tellen
Tot je adem geel kleurt
Er is nog een gedeelte te gaan
Dat als ‘leeg’ te boek staat
Daarna zouden we gaan reizen
Naar het uiteinde van stofwolken
Het schijnt dat daar nieuwe sterren
Ontstaan als dichtheid compact genoeg is
Niemand die ons zou opmerken want
Afstand is geduldiger dan vlees…
Kerstreces
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
567 tweeduizend jaar de geboorte feliz navidad
der messias
die ergens op aarde
een lijn had met vader
en voor de zwakken en zieken misdeelden van moeder natuur magie had verricht
De rest van het jaar
buiten het kerstreces
vergaderen wij in alle ernst
over rampen die ons met de dag in steeds vollere vaart belagen
al wolkenkrabbend in de woestijn…
De horizon
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
1.127 De horizon
Verbloemt in de rook van de stad
De zon
Verdwijnt als een kostbare schat
Het heelal
Rijst op in de nacht
Een duizendtal
Verlicht de donkerte met al hun pracht
De anonimiteit
Is zo groot als het kosmische domein
De kleinheid
Maakt ons tot een zandkorrel in de woestijn
De schemering
Verfoeit de komst van een nieuwe dag…
Bloemen
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
981 Crocus en pinksterroos –
Zijn grandioos,
Hortensia en lupine
Klinken als mandoline,
Lelietje-van-dalen en boterbloem
Ze krijgen verdiend hun roem,
Lelie en alpenroos
Zijn net zo mooi als een hartstochtige klaproos,
Pensee en vergeet-me-niet,
Papaver en aconiet,
Lavendel en rozemarijn
Doen mij denken aan een oase in de woestijn.…
dwalend hart/ontheemd
netgedicht
4.1 met 11 stemmen
629 Als een ontbladerde boom
getakt in zijn naaktheid
ben ik een roepende
in de woestijn
waar geen weg is
om gehoord te worden,
de stroom van de rivier
geeft geen houvast
zij mondt uit in zee.…
In de herfst
gedicht
3.1 met 36 stemmen
16.456 .
------------------------------------
uit: 'Parken en Woestijnen', 1940.…
Zandhappen in de Sahara
hartenkreet
1.2 met 6 stemmen
1.016 Eenzaam dwaalt een zielige vent
door de verdroogde woestijnen
niemand die hem nog kent
hier komt hij dus wegkwijnen
Het is zijn eigen domme fout
Dat hij de liefde van zijn leven verloor
Hij was immers ontzettend stout
En wat hij deed was vreselijk goor
Nu heeft hij toch zo’n hartenzeer
Terwijl hij denkt aan zijn vrouwtje Clara
Er rest…
Aftakking richting paradijs
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
1.049 schittering
in felle stralen
strepen metaal evenwijdig
richting woestijn
haast
een donkere eenzaamheid
verdwijnt
in schone schijn
recht vooruit
niet afdwalen
linten slingeren stromen
op en door
akkers
oevers
richting spoor
en weer
als onzichtbaar
tranen vleugen grijs
aftakking
richting paradijs…
Eenzaamheid
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.386 Schept vreugd in zandhoekige woestijnen
met spaden van verhulde eenzaamheid.
Al zoudt ge de wereld verkleinen:
blijft staan dat ge geen naam zijt,
en worden zult,
zolang het bestaan uw bestaan niet duldt.
En wanneer gij slechts met luchtledigheid wordt verblijd,
kunt ge op ieder onachtzaam ogenblik verdwijnen.…
Osmose
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
502 Ik zag haar bij de bron
duizend schonen in het gras
oase in bloesem en groen
leek het precies zoals het was
water, satijnen waterplas
gedronken liefde zoveel dat kon,
verdroogd, verdronken in de woestijn,
reeds verloren, voordat je het
verlaten moest, tranen getemd
in een ander gezicht, om te zien,
je bestemming in een
osmose van licht…
Schep
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
521 zoals korrels van zand
worden geschud maar
steeds duin blijven of
woestijn of wat aanspoelt
strand, druppels: regen of
nevel of net nog wolk of
waterval, stenen: berg of
pad of huis en hoe kinderen
graaien met open handen als
scheppende kracht graag alles
dooreenschudden en dat ze
nog ontdekken zullen:
er is alleen de wind…
mist afgunst geen inzicht en aanvoelen?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
489 daarentegen wordt hij
achterna gezeten
door gulzige op buit beluste hengelaars,
pretentie en hoogmoed verweten,
door de roddeltantes beladen met alle zonden van israël
en door de goegemeente uitgespuwd
of als een zondebok de woestijn ingestuurd.
afgunst mist inzicht en aanvoelen.…
Majestueus
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
472 de kale rots
smelt aan mijn handen
spreekt vloeiend over haar ontstaan
de eeuwen lijken
ongemerkt aan haar
voorbij te zijn gegaan
zij kent de oude talen
heeft generaties lang zien vechten
voor hun toekomstidealen
majestueus verheft
zij zich in de woestijn
met aan de voet een lichte pijn
daar verbrokkelen haar lagen
door erosie…
Gootspoken
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
574 steeds meer woestijn
wordt en temperatuur impliciet daar is
Gootspoken begluren, dagen
uit.…
Gevangen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
483 opgroeit
jouw loyaliteit immens
beter weten doe je niet
dit is het nest
waarin je geboren bent
broer en zus hebt te beschermen
want jij bent de oudste
al ben je zelf allang de weg kwijt
is er maar één iemand
die je echt vertrouwt
aan haar durf je te vertellen
wat er werkelijk speelt
al blijkt ook zij
een roepende in de woestijn…
Afrika
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.025 Afrika
Afrika, er druipt bloed van de kaart
nu ik je gadesla
jouw grenzen zijn getrokken langs een liniaal
kerven nog scherp en radicaal
in Afrika, een slapende reus
die maar niet ontwaken wil
er verwaait zand uit de woestijn
over een nieuw stammengeschil
in Afrika, waar kleuren tussen groen
het felste zijn, het paradijs bestaat…
fabeldieren
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
1.506 In de woestijn,
of in de bergen.
Bestaan ze nu echt
of zijn ze verzonnen?
Ik zal het weten,
mijn tocht is vandaag begonnen.
Draken en weerwolven.
In de grotten,
bij de golven.
Bestaan ze nu echt
of is het niet waar?
Voor ik ze vind,
is mijn reis niet klaar.…
Hallo wereld!
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
1.196 kom dwalen
in een wereld vol verhalen
prikkel je zintuigen
droom over de aarde
ontmoet culturen
kinderen die leven
spelen tussen kamelen
in de warme woestijn
volkeren die één
met de ijskoude vlaktes zijn
zoek ver dichtbij in woordjes
de plaatjes van het boek
*Kinderboekenweek 2012
Thema: Hallo wereld!…
omzien (voor Sri)
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
534 op een droge dag zie
ik in het ochtendlicht
een glinsterend spinnenweb
die dag win ik
water in de woestijn
op een lege dichte dag
open ik mijn handen
ik vang regen zoveel ik kan
ik maak de zeilen kleiner
als de storm komt
een heldere klaarlichte
dag breekt aan als ik
een vergrootglas vind
en ik leer om van buiten
naar binnen te…
Milieutransitie; de dood en de roos
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
623 Geestelijk ga ik op tot Gods altaren
lichamelijk ga ik tot het gaatje
ja het gaatje en geen gat
geen begrafenis
ook geen crematie
mezelf composteren is het nieuwe afscheid
in dat afscheid zit vooral een nieuw begin
en ik verbeeldt me op christelijke basis
dat de woestijn zal bloeien als een roos
die verse roos is gecomposteerd met mijn…
Kringloop ...
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
943 Vliegen als een vogel
de vrijheid tegemoet
over land en zee
verhalen vertalen
Wolken doorklieven
regen trotseren
zon koesteren
storm begroeten
Sneeuw bewonderen
woestijnen negeren
bergen vermijden
meren begeren
Vermoeid nestelen
"gezin" stichten
Uitvliegen
ervaring doorgeven
Kringloop van 't leven !…
nocturne 2 (Osaya)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.033 dek me toe, Osaya
bevang me
met je adem van hars
sluimer
in de drang van stilte
draag me over
aan de goden van weleer
het is nacht, Osaya
de sterren
deemoedig bewaren
het geheim
van ons verlangen
de wind zwijgt
over ons lot
beken, Osaya
hier in het zand
van de gestrekte woestijn
tieren geen leugens
hier is alles
waarachtig en…
Elfjes suite 2008.06
netgedicht
2.3 met 17 stemmen
1.274 De
mens verdwaald
in de woestijn
moet leven van cactussen
AU!!…
Regendruppels
netgedicht
1.2 met 4 stemmen
535 in de delta valt onbarmhartig
méer en meer het regenwater
mens en dier verdrinken door
een razend stijgende toevloed
aan de rand van een woestijn
staat smekend een sjamaan
de regendruppels aan te roepen:
kom, breng ons levensredding
in een stadstuintje vullen kinderen
hun gietertjes in de volle regenton
ze bevloeien hun namen in sterrekers…
vergankelijkheid
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
868 Het is in de grond, het raakt er
het wortelt er aan de beginselen
de kus van de dood, de Maan
die geboorte gaf aan een levenloze woestenij
de Aarde, kringloop van pril geweld en liefde
op een stormen en een blussen
tot het over gaat, in een versleten seizoen
iets houdt er de adem in
op de zijlijn van een woestijn
het wervelt er in een navelstaren…
Er zijn ook moeilijke kanten
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
769 Het kan ook stormen, we gaan door een
woestijn van leegte, van gemis.
Wat is groeien? Altijd meer en beter?
Of bestaan ook tekort en overmacht
van lijden en dood? Zijn er ook
conflicten en afgronden van misverstand?
Wat is macht? Wat is dienstbaarheid?
Soms begrijp je zelfs jezelf niet meer.…
Vrijwillig
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
559 Langzaam telt zij haar laatste zegeningen
langs de krijtlijn blijft zij roepen,
haast onmenselijk, als eenling
in die grote woestijn, waar de wereld
even lijkt te hebben stilgestaan
In de verte waar warme luchtgolven
spiegelend een verfrissende oase duiden
gaat zij op zoek naar haar waardigheid
mompelend wil zij behouden, vasthouden,
maar…
Illusieparadijs
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
512 Nog zwevend boven de wolken
onderweg naar een volgende hemel
dwarrelen langzaam illusies weg
als de veren van Icarus
wolken plotseling onbereikbaar
dreigen met donder en bliksem
neervlucht wordt onvermijdelijk
de plof in de hete woestijn
kruipend van fata naar morgana
lijkt het leven op Pandora’s doos
met als grootste inhoud
teveel desillusies…
Dromen van 'n industrieel Hawaï
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
851 Woestijnen van wuivende winden
betokkelen z'n slaap
en verdwaasd klautert
hij aan wal
Op marmerwitte galerijen
van gekauwde steen
'n verlaten interesse
deint een machinaal aloha
doelloos op en neer
In 'n schicht van hebzucht
lanceerde hij fortuinlijk
'n ontspoorde industrie
en was weer een
illusie rijker
toen hij jammerlijk
werd…
De kameel
gedicht
3.1 met 43 stemmen
19.836 De kameel heet wel
het schip van de woestijn,
daar kan ieder over meepraten
die op zo'n beest gezeten heeft.…