806 resultaten.
wij
hartenkreet
2.8 met 8 stemmen
1.690 onze smarten wijd ik
aan schurft van eikenbomen; wonden, ongeheeld
aan pijnboomschors; ‘s nachts, weet ik,
kreunen wouden
onze vreugde zweeft met vrije vogels;
zeeadelaars over het water
een zwaluwenvlucht, onberekenbaar
of mussenjongen op een vensterbank
onze liefde is als wilde roos
het stof der aarde, onweerregen
als de gewassen,…
Viooltjes
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
1.442 Verscholen tussen het kreupelhout
in het uitgestrekte woud
bloeien de viooltjes in hun
uitbundige kleurenpracht
vol van leven, vol van kracht
Temidden van oeroude bomen
wild speels en in stromen
spreiden ze trots hun blaadjes uit
tot de laatste zonnestralen
het viooltje sluit
Maar reeds bij het eerste ochtenlicht
ontvouwt zij haar…
Verrassing
poëzie
4.1 met 7 stemmen
2.444 Zeven dart'le nimfjes vonden
Geiten-oor, waar hij sliep in 't woud.
Elke nimf was even stout:
Daad'lijk zag men Pan gebonden.
Hij schoot op en lag gewonden
In een touw van kruid en gras.
Meisjes, riep hij, wat zal 't wezen?
Maar hij zag gauw wat het was:
Elk wou 't eerste zijn genezen.…
Zanghulde
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
511 Anemoontje, Anemoontje,
maagdelijk schoontje in het woud
ben jij weleens zoet bezongen
zuiver om je hart van goud?
Om je beelderige kroontje
en je weelderig' bladerdos,
jij icoontje, Anemoontje,
Anemoontje in het bos?…
Denkend aan jou
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.106 Maar in het windstille woud
van al mijn saaie dagen,
denk ik misschien nog wel
het meeste aan jou.…
Latijn
gedicht
3.3 met 3 stemmen
3.950 In een duister woud, zeker,
en het midden al jaren voorbij,
hoefde ik geen volkstaal
meer uit te vinden.
Niets wat ik had te zeggen
kon daarin nog klinken,
mijn woorden waren weer
latijn geworden, onleesbaar, gesloten.…
LAIS CCIII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
404 Vingers verdwalen in haar zilte woud
en dwalend maakt het haar tong vurig koud.
Het roert gevoelens open die het mist
doorbreekt samenhang. ’t Is jong en oud,
en braakt op het klavier wat hij niet wist.…
De stille beuk
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
258 Ik ben een eenzame beuk,
In een woud dat nooit zwijgt.
Omringd door stammen die fluisteren,
Groen van hoop, goud van tijd.
Mijn wortels raken anderen,
Zoekend naar warmte in de grond,
Maar als het stormt,
Stop ik met praten,
En houd ik mijn mond.
Ik ben een kale beuk,
Die haar bladeren,
Vol warme tinten,
Heeft losgelaten.…
Tuintwijfels
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
60 De reizende mens schiep
de herberg, later ook het café
en hij zag dat het goed was
De wouden zijn gekapt, de bomen
verzaagd, vertimmerd en geboend
- een bank waarop ik zit
achter in het café bij mensen die
over de bijzonderheden van hun leven
praten en mij vragen wat ik weet
van mijn werk, is het meer
dan wat ik doe?…
De dromer dicht voort
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
864 De dromer in het dichte woud
droomt luchtkastelen eeuwenoud
de zanger zingt benauwd
noten zonder inhoud
De danser danst zijn wals
maar de blues klinkt te vals
de schilder vangt de kleuren
maar mist nog steeds de geuren
En de dichter droomt voort
woorden als toevluchtsoord
zinnen veelzijdige draden
langs zwaarbeladen paden
en de…
onschuld
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
847 noem mijn liefdesdebuut openbaring
kan ik als leugentest mee prijken
wij bleven van jongs af gedresseerd
elkaar recht in de ogen kijken
om goudeerlijk alle gevoel samen te delen
niet knipperbliks kunnende verhelen
puur vleselijk te zijn geïnvolveerd
wie schetst dan ook beider verbazing
tredend uit het woud onzer afspraken
dat wij met een…
Avondmeer
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
748 Roerloos en stil is het woud
als ik na de storm van het zijn
loop langs het natte wilgenhout
naar de oever van het avondmeer.
Ver boven mij toont de hemel
haar gebroken, purperen ribben.
De zon is ver weg en slechts
zichtbaar in oranjefletse strepen.
Rust daalt nu zachtjes neer
in deze koele, natte schemering.…
TWEESPRONG
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
447 Het met porselein betegelde pad der maagdelijkheid
Dat door het bejubelde woud
Wordt overschaduwd
Lijkt door het zwaarmoedige labyrint
In de werken van de komende Gregoriaanse meesters
Alreeds overvallen te zijn
En verliest zijn zuivere evenbeeld bij het afdwalen
Van de struikelende Priapus
In het troebele ravijn van grijpgrage haat
En…
Polderbos
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
450 Arm land in verval
woud op vreemde bodem
een surrogaat wildernis
op getemde baren
Wanhopig trachten stammen bos te zijn
een steriele rechtlijnigheid
verraadt de schijngestalte
gereed voor het wegkappen
Door de wonden toucheert
heilzaam licht de romp
wegkwijnend in eeuwige schemer
Pas na het vallen de warmte
over hun liggend lichaam…
Vogel ( ode aan Slauerhoff)
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
868 Ik droom de reis
naar het verlatene
er te landen
als een reiziger buiten de tijd
Zonder ticket of bagage
snel als het licht kan zijn
langzaam als een oude vijver
overal thuis te komen
Ik droom de donkere wouden
de kale witte sneeuw
alle plaatsen tegelijk
keer er alle beelden om
Geen gids weet nog
Waarheen die reis zal gaan
Varen…
Iedere dag opnieuw
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
712 In wouden ontspannen,
rusten in het zachte mos
zon door de kruinen
ruisende bries door lover.
Luisteren naar vogels,
bewonderen het hert
aanschouwen kleine dieren
ergens op de stille hei.
Gewoon alledaags leven,
weten dat je bent.
In al deze wonderen
liefde van de schepper herkent.…
De Kluizenaar
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
569 Ik ga mijn weg alleen,
door duisternis en sneeuw,
stille wouden, diepe dalen
en oer-oude verhalen;
met als enigste bagage
lusten, lasten en geleerde lessen.
In onwrikbaar evenwicht
draag ik mijn eigen licht.…
WOONBOS
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
306 Waaibomenbos
Luchtbellenbeek
deze twee namen
schuilen ergens in het boek
Knikkertje Lik
van schrijver Daan Zonderland
hier worden zeven wijzen
in apen veranderd
door de wraakzuchtige
tovenaar van Antrim
een verdrietig lot
voor die eenvoudige
toch eerbiedwaardige mannen
maar een woud vol
zwaaiende eiken en dennen
aan een bosstroompje…
Waterhoofd
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.029 vloedgolven dragen hersens vol
met water naar de zee en weiger ik
dit jaar met zoveel zielen
bijelkaargepakt
het goudgeelzand te gaan berullen
zee en waterziek ben ik
voel me gehakt
zoek ook het woud niet op
waar regen valt
nee, ik wil betijen in mijn eigen huis
en tuin beneden waterspiegel aan de dijk
waaraan ik woon want als ik toch…
KRAAAAK
hartenkreet
2.9 met 7 stemmen
808 ...Sinds vanmorgen voelde hij een stekende pijn
vlak boven zijn wortels en dwars door zijn nerven
Zou dit het einde van een lang en duurzaam leven zijn
zou hij, de koning van het woud, gaan sterven?
Waar haalden ze toch de euvele moed vandaan.…
Dood, jij rijpt
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
578 Mag ik jouw zinnen rijpen
zoals je schoot mij kan bevrijden
van lusten ongerijmd
met ingelijste metaforen
jou berijden nachten lang
door het woud waarheen ik ga
is het duister slechts mijn licht
en sterf ik eer ik voor je sta
maar ‘k moet de dood nog baren
in scheuten pijn vanachter
hemd en rok, toch bewaar
ik in dit leven
jouw laatste…
Oplevende natuur
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
496 Nevel over vergezicht tot wouden
parelen over velden van smaragd
landerijen die daglicht trouwden
zon als bruid die vriendelijk lacht.
Langzaam tooit zij in bloemgewaad
haar bruidsboeket geurige rozen
terwijl haar bruidegom, de dageraad,
haar beziet met innig blozen.…
zoals het is gegaan
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
2.215 nog een laatste blaadje
dan zijn we verlost
vaak gegaan tot aan 't gaatje
dat heeft wat heel respekt gekost
maar ja als dichter moet je diep
buigen richting het klein zijn
want de mooiste inspiratie doet pijn
tijgers van het woud bij nacht
er is nog tijd en reden
en houd wacht
voor velen
een zwak voor ieder gedicht…
Ridders van het ruime sop
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
740 Op de korrels
van een nat strand
verrijzen koningen,
die regeren over
wind en woud
en koppen snellen,
waar echte helden
dames in nood
van slechteriken bevrijden.…
Kloosterstilte
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
526 Een woud met de kolossaalheid van
een jak gereduceerd tot een zee
van schrompelhoofden, de wenselijke
wedergeboorte kiemt reeds in ‘t verval
als bruine vlinders alleen nog neerdalen,
en oude angst vervaagt in troostvolle rust.…
SCHOTSE HOOGLANDER
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
516 Het ruige bruine rund
afkomstig uit
woest heuvel- en bergland
graast lustig
met waakzame ogen
op Nederlands
of Vlaams heideveld
onder het bedaarde eten
danst losjes zijn geduchte kop
waaraan twee lange kromme hoorns
steeds naar de bosrand wijzen
in dennen en sparren
de verstild woorden vatten
van dichte warrige wouden
uit het verre stamland…
BERGVERZOEK
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
162 In het grote Alpenrijk
klimmen _ steeds hoger
door wouden en bloemenweiden
de sneeuwtop wenkt uitdagend
snel hierheen komen
ondanks alle moeite
maar daaronder vraagt een bergpan
hier lange tijd te blijven
aan de rots- en grashellingen
klinkt een eeuwige stem
waarin luid gedaver
en fluistering samenspelen
weergaloos _ voor niets…
Lente
netgedicht
4.7 met 109 stemmen
9.006 Stilzwijgend tikken de kiemen
als eitandjes tegen de aardschaal
Verblindend is het licht
als het donker eindelijk wijkt
Dagen worden aaneengeregen
met dons en mos en twijgen
Bevend zweeft de nevel
over heide, weide, wouden
Blatend, kakelend, kwetterend
wollig, mollig, melkgelik
Bruisend breekt het beekje
De elver schiet schichtig…
Een roosje
hartenkreet
3.7 met 18 stemmen
4.235 Reikend naar de toppen van de bomen,
verlang ik naar jou, als mens
Ik bewonder een bos van regenbogen,
dromend van een ademend woud,
waar stilte zingt in elk gerucht en
dauwdruppels fluisteren in de morgenlucht.
Eén ontwakende, verborgen dag,
in mijn hand een heel klein roosje,
een wens in een heel klein bloemendoosje.…
dus dit dat
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
895 Terug naar de klus
alles wat maar blust
een touw
zonder lus
Maar vrij om te gaan
zonder reden in dit bestaan
de weg komt
hij komt er aan
Eigenlijk in limburg geboren
in het zuiden leerde
ik al deze woorden
uit het oneindige niets geboren
Wij zijn de nachtwachters
hun die waken in het roestige woud
geen goud voor ons
aleen een ons…