6828 resultaten.
De nacht
gedicht
4.0 met 1 stemmen
4.601 .
----------------------------
uit: 'Donkere arena', 2006.…
MET STILLE TROM
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
517 Eens het donker is en koud
doet de stilte mij vaak pijn
Dan voel ik mij ineens oud
te moe om eenzaam te zijn
Als er stilte rond mij glijdt
lijkt de aarde zonder glans
In mij woedt dan een strijd
dan ziet de dood zijn kans
Eens ‘t eind voor mij staat
dan zie ik nog eenmaal om
Naar het goed en ’t kwaad
om te gaan met stille trom…
bloed in bloed
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
482 mijn kind, je nadert nu
de stappen der volwassenheid
geen bloem die uitgebloeid verdwijnt
als jij je haren hangen laat
donker wast de maan, maar lichter dan het licht
verstaat de zon het, om steeds weer
terug te kaatsen
eenmaal daar, waar heel jouw man-zijn gaat
verlaat je mij
om altijd terug te keren
naar de basisvorm van jij
en ik…
Waarom
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
476 waarom teken je geen huis
schilder je de bomen rood
sla je dagelijks een kruis
zoek je spijkers in een sloot
waarom praat je met de muur
en ga je fietsen in de storm
zijn de appels je te zuur
praat je enkel voor de vorm
waarom zoek je het waarom
het antwoord is toch al in zicht
het is donker, kijkend achterom
want voor je schijnt het…
Ken je zo'n zondag?
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
657 Zo'n zondag
waarop de zon zich niet laat zien,
dat het 's morgens
zo lang donker blijft
dat je beter de ochtend in bed vertoefd?
Zo'n zondag, waarop je niks doet,
waarop alles mag?
Ken je zo'n zondag?
Ik nu wel,
en ik zit me heerlijk
in mijn zondagse vel!…
Geen demasqué
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
502 je acteert volleerd op
het podium van leven
waar schijnwerperlicht
jouw gezicht laat stralen
speelt in een
zelfgekozen decor van
spiegels die kaatsen om je
volledig zichtbaar te maken
maar na het doek
is er geen demasqué
alleen wie aandacht heeft
leeft in jouw idee
het donker neemt
je naamloos mee
er is geen spiegel die
nog groet…
Dag liefde van mijn leven
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
672 Dag liefde van mijn leven
ik versnipper je naam in de wind
regen wast mijn pijn
uit mijn lenden en hart
Donker waren mijn dagen
zwaar mijn doorkliefde nachten
je naam viel doodgeboren
van mijn gescheurde lippen
Schrille kreten als in barensweeën
van een liefde die achteraf
geen kans had echt te overleven
en een deel van mij voorgoed liet…
Suikerpot
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
528 Hij had het zwaar als kind
hij bad ieder avond tot de lieve god
vergeef me dat ik steel uit de suikerpot
in plaats van suiker gebruikte hij nu dan heroïne
afgewisseld met cocaïne
langzaam raakte hij zo in hoger sfeer
dat hij geen vergiffenis meer vroeg aan de lieve Heer
met dat allerlaatste shot
verloor hij zich in de donkere krochten…
waar het licht gloeit
netgedicht
4.0 met 15 stemmen
657 en als ik dan even met mijn hoofd
schud
de zee zie
die zoveel te dragen heeft
wanneer de zon met pompoenoranje ogen
haar schouders naar de nacht richt
vogels nog een laatste keer opstijgen
in de weemoed van mijn gedachten
om daarna spoorloos te verdwijnen
de hele nacht lang
dan weet ik
dat, hoe naamloos ook, ik op de donkere golven…
Nacht
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
552 Wanneer ik vroeger in het donker
naast je lag dacht ik,
ik heb je niet gedag gezegd,
niet goed genoeg, niet echt.
Paniek omdat je zo snel sliep
en dan meteen zo weerloos was,
je lieve sterke lijf,
je slapende geslacht.
Ik moest er niet aan denken
wat je allemaal zou kunnen overkomen
buiten, later, straks.…
Bladgeritsel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
471 Verschrikt door het donker
verstikt in zijn heg.
Naar boven! Naar boven!
Al vliegend voorbij
zichzelf in het heden
en scheerlings langs mij.
Gevleugeld gefladder,
geruisloos gezoem.
De stilte doorbrekende
Echo die koen
De slag der gedonder
voorafgaand verlicht
met stervende flitsen
en dood bliksemlicht.…
Gebundeld
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
512 Besteed door licht dat mijn schaduw verwarmde
mijn enige zielsverwant in donkere tijden
jouw silhouet die nooit op de zaak vooruit loopt
maar mij wel door het duister kan leiden.…
Ons einde!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
652 Samen zouden wij ons donkere pad belichten.
Geïnteresseerd en nieuwsgierig, kwamen wij ten einde.
Angst, stond ons geluk in de weg!…
In vervreemding
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
504 als de schemer
zich verdiept
heeft dat altijd
iets mystieks
hoor ik stilte
voel hoe licht en
donker zich bewegen
in hun strijd om leven
proef droefheid
van melancholie
omdat ik weer
het spijtig einde zie
van wat een mooie
dag ons bracht
aan zonnepracht
in prille lentetooi
nu verduisterd door
het holle van de nacht
in vervreemding…
Voorbij aan de tijd
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
589 Tussen het warme daglicht
en het donkere avondrood
Ligt een stille aanwezigheid
van minutieus onzichtbaar zijn
Een sober
transparant silhouet
Met een lumineus
bijna poëtisch effect
Golvend ontvouwt zich
een koortsachtig moment
Gewoon buitensporig
en bijzonder welbekend
Tot een rusteloze punt
mijn gedachte vermoordt
Niets ontziend…
droomavond
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
415 een tot dunne deken
gewaaide blauwwitte lucht
hangt stil te dromen
op het avondlicht
zwarte meeuwen
slaan zich krachtig verder
de bomen donkere steen geworden
staan platgeslagen tegen het wolkendek
alsof de wind niet bestaat
zo'n intens stille avond
die je buik zacht streelt
je borst beroert…
Het hart spreekt
poëzie
4.0 met 2 stemmen
2.043 Laat mij door Uw stilten ommedolen,
waar het schendend woord van hen niet is,
dat ik – in een donker woud verscholen –
bij de geur van Uwe bosviolen
word omvat van Uw geheimenis.…
Voorbij
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
569 Je vergeet het moment
dat ik je hand hou
datzelfde ogenblik
ik ben je zoon
ik heb geen zoon
ik had er wel een
deze woorden snijden dwars door de donkere hemel
die boven mij drijft
je hebt er geen weet van
wat kan ik nog doen
en doe dat wat ik nooit deed
ik pak je hand en ik geef je een zoen
jij vraagt me in je stilte
of het zo voorbij…
Dat was niets meer…
poëzie
4.0 met 1 stemmen
832 Dat was niets meer dan een even-wuiven
van kleine handjes, zo blank als duiven,
in ’t avondver;
niets meer dan, plotseling, het opgeflonker
van eêlgesteente in het wordend donker
gelijk een ster;
niets meer dan ’t kraken van kleine voeten
op ’t weggegrint en, om mij te groeten,
een licht gegil… –
En tóch voldoende om, hoe vele dagen,…
stilleven
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
544 een huis in een
smalle straat met
lindegroene bomen
is het houvast
van een frèle vrouw
haar baken een
burcht om te kunnen
blijven om te schuilen
achter een donker
ondoordringbaar gordijn
volgen haar ogen
de passanten
niemand ziet ze
over het hoofd
men vindt haar
zoveel later
levenloos in de stoel
de opgezette lapjeskat…
Een daglang
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
546 de dag weer mooi
Ik heb er van genoten
Van ’t nog groene veld
En van de herfsttooi
En ook van de vers geoogste noten
Dan was er ook zo nu en dan
Zonneschijn tussen het wolkendek
Hield ons het luchtruim in de ban
Tussen het grijs een lichte plek
En nu in d’ avond zie ik
aan de hemelkoepel bij toeren
de flonkerende sterren staan
en donkere…
In zonneschildering
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
500 langzaam druipt
licht in zonneschildering
langs kale muren
tijd belijst
de uren die vergaan
zonder enig bewijs van bestaan
geluidloos mengen
kleuren verglijden naar
etmaals donkere entiteit
toch passeert
niets ongeregistreerd
wij zijn nooit naamloze passanten
ons leven is geen schijn
wij waren daar en deelden
onlosmakend het universele…
Zeevlucht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
686 Zilveren zeemeeuwen
vlogen vluchtig door de naakte nacht
gezonken in een golvend dromen
sprak ik jouw naam uit in stilte
alsof je even dichtbij me was
in de luwte van mijn liefdeshart
en je vloekte niet
in het donker ademde jij
gooide jij mijn gebroken hart
opgenomen in het grote geheel
in gedachten weer terug in zee.…
Anonieme vriendschap
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
709 Er is een Russisch landschap in mijn droomwereld
met huilende wolven die een gedicht achterna zitten
ik ben voor de laatste keer terug bij het zwarte schaap
in het donker van mijn diepste verlangen
en ik draai mijn hoofd naar het maanlicht
we zullen de brieven zonder nachtmerries vergeten
onzichtbare letters in het wilde landschap
verlangen…
Licht
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
362 ik ben als
de zon
dalend en rijzend
langs steile
rotswanden klauter ik omhoog
langs de glibberige stenen
uitgegleden waar ik
met gebroken dromen neerlig
in een donkere put
is het echt waar
of ijl ik ?…
aanname
netgedicht
1.0 met 4 stemmen
424 op het tijdstip van ontwaken,
gespitst op het meest iele wolkenveld
dat zachtjes door het donker glijdt
bereid een bestaan aan te vechten
waaraan hij nauwelijks deel had;
wat hij zich herinnerde is gewist
op zeeniveau, ondoorwaadbaar,
langs de boorden van wat in de
volksmond definitief heet -
wat ik niet ongedaan kan maken
ligt buiten…
De schepping voorbij
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
415 jij sluierde
macht langs
slankranke vingers
transparante
voiles dwarrelden
sierlijke pracht
je lach sprak
zacht de meest
verleidelijke kleuren
subliem waren
hun universele flitsen
in je ogen te bespeuren
tegen de donkere
sterrennacht
lichtte blond zacht op
een volmaakte wij
ging in vereniging
de schepping voorbij…
Kleuren
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
460 We zouden verdwalen in onze tranen
op paden die leiden naar donker, kil en zwart.
Nee, geef mij dan maar de ware kleuren
die ons doen laten stralen
vanuit het diepste van ons hart..…
Van Omsk tot Tomsk
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
406 Chroesjtsjov spoort woordloos door tot Novgorod
Dolend door Don's donkere toendrawoud
Bordeauxrood loof van somber Omsk tot Tomsk
Verdoofd door 'n schone Noorse opposant
Een gigolo, zong hoog, doch was doofstom
Bon ton? Mais non, 't klonk hol noch vol, doch dom…
Die vonken
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
473 zacht klinkt
de weemoed
in hun lief gezang
maar woorden met
een eeuwig gewicht
maken kinderen bang
zij gaan voor
het meer dansante
voetenwerk en de handjes
maar in jouw
ogen smeult het
nooit gedoofde vuur
het donkere van
je stem herinnert
zich nog ieder uur
die vonken ga jij
kinderen leren uit hun
geschiedenis van proberen…