4095 resultaten.
Middag zoals al die anderen
hartenkreet
4.0 met 12 stemmen
4.136 Stiekem gluur ik naar buiten
Naar de vogels die fluiten en het gelach op de straat
Ik sluit mijn ogen en beeld in dat ik daar tussen sta
Terwijl ik weg droom heb ik het niet door dat de angst mij aanstaart
Mijn droom wordt verstoord door de bonkende voetstappen die ik plotseling hoor
Voordat ik achterom kan kijken hoor ik iemand in mijn nek hijgen…
Dement
netgedicht
4.7 met 28 stemmen
1.923 Onsamenhangend
Hing je aan mijn lippen
In woorden stil vangend
Zodat niets jou zou ontglippen
Jij, de ooit sterke, nu broze
Man, die liefhad en aanbad
Nu gevangen in een ander bestaan
En terwijl jij aangedaan de nutteloze
Dingen moest doen, schreiend betrad
Jij zijn alles en liet hem gaan
Gevangen in zijn verborgen ik
Bleef je hem bijstaan…
Ontmoeting met zoon
netgedicht
4.0 met 14 stemmen
1.422 Tussen de dennenbossen
langs de E34
viel reeds de schemering
op die donkere januaridag,
toen plots een jongetje
van omstreeks zeven
uit de Konijnendreef opdook,
dat met kwieke tred
richting Eindhoven stapte.
Bezorgd en nieuwsgierig vroeg ik,
want ik ben vader van vier,
zijn naam en bestemming.
Vinnig klonk zijn antwoord:
"Ik ben Joost…
Als het donker wordt
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
1.710 Laat me nog even naast je zitten
op het bankje voor ons huis
luisterend naar de geluiden
van een naderende nacht
hoor je hoe de uil ons roept
zoals hij elke avond doet?
hoe vaak hebben we gezegd
zo elke dag te willen sluiten
tot we beiden buigen
voor de tijd
hoor je hoe de uil ons groet?…
Mama’s handen
netgedicht
3.2 met 20 stemmen
1.980 Het is enkel raden
naar de zwaarte van 't gewicht
dat je schouders neerwaarts drukt
maar als je moe bent
rust dan
wij zullen stuwend zorgen
zoals jij vroeger deed
dus mama zeg niet meer
dat je tot last bent want
jij streelt ons leven
met je handen…
Vier maal.
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.075 Luiers,
kleine kreetjes,
lief kopje
aan de borst.
Boertjes laten,
stralende oogjes,
een ontluikend
lachen.
Getuite lipjes,
geheven knuistjes,
keuvelen,
eerste woordjes,
mamma, pappa.
Oogjes toch zo
verwachtings vol,
handjes op mijn
wangen,
armpjes rond
mijn hals,
kusjes, knuffels.
Vlugge voetjes,
baby's hollen
ons voorbij,
ongemerkt…
Aan het werk
gedicht
3.3 met 42 stemmen
28.393 Ik kijk mijn zoon.
Hij slaapt, ik schrik
en zie: daar ligt mijn vader.
Ik vraag hen wie ik wezen wil
en of ik die al nader.
Zij zwijgen dat ik verder moet.
Ik kus zijn halsslagader:
Barbara, klopt zij, Barbara.
(zijn mond geurt nog naar tandpasta)
Aan het werk dus, aan het werk!
De slagen der stomheid
zien te verslaan
door kakelend op…
Oude mensen vertellen
hartenkreet
3.3 met 7 stemmen
1.098 Als oude mensen vertellen
dan hang ik aan hun lippen,
daar kunnen wij met z'n allen
nog lang niet aan tippen.
Als zij gaan verhalen
over vroeger, of over de zee,
dan maak jezelf op dat moment
al die dingen ook mee.
Ze vertellen van oorlog en honger
en van het werken op het land.
De tijden van vroeger,
ik vat het niet met mijn verstand…
Ode
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
996 Kind van voor de oorlog,
doch van in het interbellum toch,
kind opgegroeid in de crisisjaren,
het kind dat ik nooit kon evenaren.
Kind door dat geworden,
zonder luxe, zonder borden,
hebt ge u door het leven gesleept,
u, het kind met wie ik heb gedweept.
Ik prijs de tijd rijk oh moeder,
gij waart immer mijn hoeder
tegen alle mogelijke gevaren…
Familie fort
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.333 Je spreekt en bouwt een muur
Waarin mijn gedachten vruchteloos
Een nis van enge geborgenheid zoeken
Je schreeuw legt mijn oor te luister
Maar het echoët slechts mijn wanhoop
Vast te moeten houden aan jouw idealen
Mijn wil strekt zich, tast steen voor steen
Tracht muren te breken, er door heen te zien
Tot zijn vleugels kracht krijgen…
Pijn
hartenkreet
4.7 met 16 stemmen
3.245 Het doet me pijn als je me aanraakt
als je me slaat
Het doet me pijn als je schreeuwt
dat je me haat
Het doet me pijn als ik weg moet
naar mijn kamer
Het doet me pijn als ik mezelf
dan weer sla.
Tranen lopen over mijn gezicht
ik houd van je
Papa en mama elke keer weer
ik doe niks fout
Elke keer heb ik het weer gedaan
alles komt door…
snijden
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
1.453 zij sneed voor mij
de boterhammen in ruitjes
ik ging gekleed
in tweedehands truitjes
nu snijd ik voor haar
het vlees in stukken
en voel de tijd
aan mijn hart rukken
zo ver weg waren
nog die jaren
zo ver weg leken
nog de gebreken
'zo ver weg'
leek zo ver weg
'zo ver weg'
komt zo dichtbij
zo dicht bij mij
(uit de…
De vlam
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
990 Het tikken van de klok,
Je haar dat zijdezacht golft
langs het grijs aan mijn slapen.
Een vleug van geroezemoes
dat de stilte even doet bedaren.
Het ongeloof tart de waarheid
daagt het smeulend vuur
de nacht uit..
De onrust blijft en wakkert de vlam
het besef van nog niet wakker zijn aan
in het stille voorbijgaan
van mijn jaren.…
Spiegel
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
941 Het spel der kinderen
is een spiegel
die ons steeds opnieuw verraadt.
We zien onszelf
met onze kleine kanten.
We horen ‘t ruwe woord
de dreiging of de straf
of soms een klaterende lach.
Hij corrigeert voortdurend
onze ogen zo bijziende
wanneer hun blik
onszelf bestrijkt.…
voor je kind (dochter)
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
2.021 Vergeet nooit lieve dochter
De deur blijft openstaan
Ook als je groot bent geworden
Het huis bent uitgegaan
Wees daarom als een duifje
Onthoud de weg naar huis
Voor jou kind dat beloof ik
Vind je ons altijd thuis…
meaux
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
933 meaux
ik zag mijn overleden vader
op de terugweg vanuit zuid-frankrijk
in meaux, rue de la république
in een rolstoel voor de etalage
van een fotozaak
met zijn drieën
reden we richting senlis
onze wegen keerden
zich naar binnen
deden de steden weemoed en melancholie
het atlantis van voorbije tijden aan
waar taal haar tekort manifesteerde…
vaders bankje
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
931 waarom ik hier van de fiets stap
van tijd tot tijd op het bankje zit
en zie hoe het land onder een paarse
gloed vervaagt de dag er schoner
verglijdt
alsof ik door mijn vaders ogen kijk
met dezelfde oren de stilte beluister
hoe mijn gemoed zich beroeren laat
terwijl ik huiswaarts fiets
de herinnering hier zacht gedijt…
Blasé
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
692 Het is zover: opeens ben je veertig,
Halverwege, en je trapt in de val
Van déjà vu. Je bent ver weg geweest,
Je hebt veel gezien. De dingen zijn
Zoals ze zijn. Massa’s zonder tal.
Darwin schiep een nieuw begin, en de genen
Komen bepaald goed uit. Er is geen magie
Voor wie de jaren tellen kan. Zich vóorstellen kan,
De lange jaren van des aards…
haiku 21
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
671 twee en veertig jaar
ik zie rimpels op m’n hand
op m’n rechterhand…
droog chatten
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
822 Mokkend wandelde hij
mee met de hond
gaf zo blijk dat zijn hoofd
er niet toe stond
Liever zat hij droog
te internetten
hangend over een stoel
vooral om met zijn
vrienden te chatten…
vader, een atheïst zonder besef
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
791 als een lege lente
in een vol graf, overmoedig
draagt de aarde
woorden zonder betekenis, ophef
zonder waarde – daargelaten
dat de zon de rozen tot stro verwelkt
is jouw betonnen plaat gescheurd
tot aan de aftak die de hemel kruist
god, in mij huist geen onverschilligheid
maar jouw bestaan is als mijn handen
- niet gebald maar sterker…
Vaders pijp
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
680 Mijn vader rookte met enige stijl
zijn met teer besmeurde pijp, bruin doorbrand.
Joeg gretig, als was ‘t voor zijn zielenheil,
de witte slierten door het hele pand.
Geen wilde shag uit een exotisch land
maar eerlijke tabak, grof versneden.
En zo bleef hij hondstrouw, deed hij gestand
aan zijn banale dwangmatigheden.
De pijp is uit , een…
in het voorbijgaan
netgedicht
4.3 met 10 stemmen
1.023 hoe zij vanuit het afbrokkelend heden zich des
te steviger vastklampt aan lang vervlogen jaren
zichtbaar op een oude foto in sepiabruine tinten
boven de kast
waarop ze te midden van wie haar dierbaar waren
het leven nog rimpelloos toelacht, met een open
blik betast en verkent
hoe zij me woordeloos vertelt dat haar dagen
leger en eenzamer…
Heimweegordijn
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
635 er is een ontmoeten
van eenzaamheid
in ogen die vragen
als een flets
troostloos winterblad
bewegen zich jouw dagen
een nevelmist tempert
het ontwakende zonlicht
tot druilerige banen
draden weeïg hangend
als een heimweegordijn
van verborgen tranen…
Je wilt vergeten?
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
809 Mooi de zomerweg
En verscholen tussen
Vele bomen
Een verpleeghuis
Woonbestemming voor
Vergeetouderen
Leerplaats voor jonge mensen
In`t smetteloos wit
Confrontaties met aftakeling
Geur van diepe wonden
De dood
Ontroostbare familie
En toch moeten
Goedkoop Jong
In`t smetteloos wit.…
Afgelegd
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
1.291 Sedert zijn dood is mijn grootvader
0 ten hemel / 0 ter helle gevaren
aankruisen graag opdat duidelijk wordt hoe dat zit.
Hij was vader van velen, tuinman, burgerman
uit de eeuw voor de eeuw van deze of misschien
wel van toen klokken nog kunstwerken waren en
nieuwe techniek.
Sedertdien gingen er meer, trok mijn vader zich terug,
(beleefd…
Ik mis je...
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
1.531 Pa, ik mis je zo met kerstmis
je huisje in het goud
dat je zelf maakte van
cellofaan en hout.
Pa, ik mis je zo met mijn
verjaardag, je bosje bloemen
of cadeau, je optimisme en
je vrolijkheid, ja dat mis
ik zo...
Pa ik mis je zo op zondag
als ik je bezocht en ik
ongedwongen met je praatte
en je tuin bewonderen mocht.
Pa, ik mis…
Het gedenken
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
793 Jouw rok zie ik nog waaien
in de bonte avonturenwind
waar zomer en de herfst
elkander raakten
tegen de winter keerden je
ogen zich tegen het felle leven
het geven ging wel, maar het nemen
was als aderlaten in
een lichaam zonder bloed
nog steeds jaag ik in de sneeuw
jouw stappen na, dezelfde sneeuw
die jou in de dood begroef, soms
overstijg…
momentum
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
799 terwijl het kind
de woorden spuugt
die ik steeds lijk te wegen
en de jeugd in mij
de glans verliest
door levensdoffe vegen
recht ik mijn rug
en adem in
verwarm mij aan haar ogen
pak ik haar hand
en vlucht haar na
ver weg van mededogen…
Vader
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
880 Het woord vader
zit in de klank
van oude hobo's
die melancholisch
het gejaag der harpen
doet verstenen
het zit in het geluid
van brekend glas
dat met koele gratie
de sintels in de as
tot glinsteren dwingt
en na de stilte
en de storm
breekt het door de wolken, soms
als een schitterend conclaaf
van open en gesloten lettergrepen
statig…