3942 resultaten.
door ogen van sneeuw
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
747 vandaag
had ik gehoopt
op maanlicht
want er ligt
sneeuw op de dood
en op de aarzeling van
mijn lichaam om mij met
waan te bekleden
zwart
zoals de sloot
die zich terugvond in
het grijze van de nacht
nadat de avond
haar vingers uitstrekte onder
sterren van razernij
en mijn naam schreef met wind
als zou ik de winter hebben…
Oever
gedicht
2.9 met 32 stemmen
34.375 Straks
geen kleren meer als men meereist
met de sterren boven het ijs de over-
zijde tegemoet, de allerverste winter in
waarin men aanlegt naast een veld
van sneeuw. Het helder wordend
licht dat invliegt, dat men spelt,
onafgebroken lezend in de palm
van zijn hand.…
Ja hand in hand
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
932 zag de bui
al hangen
een warme zee
verlaten strand
zij liepen hand in hand
het koude binnenland
door duinen waar het
geel nog triomfeerde
en herfst voortijdig
te plots interrumpeerde
met regensluiers
die het stel niet
interesseerden door
zomer zongebrand
komen zij oogsten
ja hand in hand
elkaar weer winteren
beloven nu stralen…
Vlissingse meisjes.
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
987 Meisjes van het mooie weer en van de zon,
en met altijd de wind in het haar,
zeg me waar ze jullie in de winter parkeren,
dan ga ik op zoek en vind jullie daar.
Ik loop dan een stukje met jullie op,
dan word ik weer jong en vitaal
en haal een oude brutaliteit in m’n kop:
Wil jij misschien met mij verkeren?…
herleven
netgedicht
4.6 met 25 stemmen
803 De herfstzon leeft
door regentranen diep bewogen
ze heeft verliefd de natte glans
van bladeren doen drogen
Is de koele kilte voor de winter
nu al reeds voorbij
en breken knoppen vreugde
teder bloeiend los voor mij?…
Wandeling naar de zon
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
1.090 Niets
breekt de zachtblauwe lucht
dan een vlucht wilde ganzen
op zuidlijke wieken
in stugge cadans
't gezoem van een enkele mug
trilt met de damp
uit het dauwige gras
ik waad door het veld dat golft
met de bomen, ver weg
ik leef met het leven
dat eindeloos danst in de zomer
dat kaalt in de herfst
verstart in de winter
En dan
als de…
Het nieuwe loof
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
748 mijn dierbaar zaad, de weg is lang
zoek het licht dat door mijn vingers glijdt
volg niet mijn armen, proef hun streven
ik bedek er ’s winters mee de grond
vergeef me dat ook ik nog strijd
en zelden in mijn schaduw kijk
ook ik laat takken varen
heb wonden in mijn bast
vanwaar het mos mijn rug op klautert
heeft het bos geen toekomst…
De rozen rusten
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
1.208 Wie helpt mij door de tirannie
van de jaren waarin ik slechts winters zie ?…
de tijd is uitgemeten
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
765 klinken de seconden
de klok is blij
en wijst in uren aan
hoe ver het is
in vrolijk jou en mij
de tijd is uitgemeten
maar de wijzers
weten niet hoe ze
ons gaan stoppen in
het dansend liefdeslied
een koster in zijn
zomers korte broek
bengelt traag wat
donkere slagen in
een late avondgroet
jij bent lente daar
waar winter…
hanse panse knoeiertje
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
1.402 hansje was een dromer
vooral als het winter was
dan dacht hij aan de zomer
met een ijsje op het terras
hij kon zo lekker likken
maar drupte op zijn shirt
dat moet je niet meer flikken
zei moeder op haar beurt
ach, zei kleine hans gedwee
jij wast toch met een machien
maar moeder was niet tevree
zij wilde geen vlekje meer…
Verraderlijke picknick
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
1.279 je ziet eruit als een picknick van Van Gogh
blozende wangen in een gebruinde huid
als aardbeien tussen twee boterhammen
met talrijke tarwekorrels als sproeten
vertrouwen was zonnig verschenen
maar verried de winter al voor de herfst
en nu, wijl de dagen nog steeds lengen
had het niet donkerder kunnen zijn
je ziet eruit als een picknick van…
Vergeet niet....
hartenkreet
4.2 met 19 stemmen
2.798 Vergeet niet hoe ik deze zomer was
neem me zoals ik in de herfst zal zijn
leid me de koude winter door
en wees voor mij de zomerse zonneschijn
Jij alleen kent mijn wisselende buien
mijn zoute tranen en gedwongen lach
jij hebt er altijd doorheen kunnen kijken
vanaf de eerste keer dat je me zag
Je troost me wanneer ik het nodig heb
en…
KWETSBAAR
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
1.719 willen steken
me koesteren
in het volle licht
zonder angst voor de sneeuw
of de koude
Maar ik ben geen sneeuwklokje
Ik zou mij hoog
in de lucht willen verheffen
groots zichtbaar
draaien en buitelen
zonder angst voor de wind
of de zwaartekracht
Maar ik ben geen Jonathan
Ik zou mij vrij
aan de wereld willen tonen
als een boom in de winter…
Crea
netgedicht
4.5 met 10 stemmen
736 pronken
in gebloemde stilte van overleving
puntig scherp met zielskracht
wervelend om iets tot uitdrukking te brengen
in trance wentel ik door mijn creativiteit
voedend mijn verbeelding in schoonheid
van gebaren uit het hart gegraven
in ritseling van papier ontluiken zinnen
verdronken in aanzet van mijn winter…
Herfstimpressies
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
727 Als de velden versluieren
Gehuld in wit, sprookjesachtig
En de Neerlandse zomer
Van een lange winter proeft
Als de wind en de regen
De held're luchten vervagen
Van hemelhoog juichend
Naar dodelijk bedroefd
Als Wilde Wingerdbladen
Wijnrood verkleuren
De dagen ras verkorten
Daar de zon vroeger ondergaat
Dan word ik gedragen
Door…
Word glimworm
gedicht
3.4 met 11 stemmen
11.163 Ik wilde niet eens naar de Algarve
toch kroop ik eens in winter-
tijd een toeristenfolder in
en uit als miljoenste larve.
Tegen steile wanden trok
ik me in vol ornaat met kar
en al de struiken door, verloor
er zo mijn lievelingsstok.
Maar neem daarvoor de handschoen
van zwart zeem. Loop ermee zes
jaren terug naar het noorden.…
Ik hou van jou
hartenkreet
3.9 met 17 stemmen
2.470 Ik hou van jou als mei van lente
als zomer van zon
als winter van sneeuw.
Ik hou van jou als worst in soep
als vlees bij de piepers
en ook als ’t moet wanneer je ziek bent.
Ik hou van jou met je vuile wasgoed,
als je weer eens klierig doet
zelfs als ik dingen moet.…
Die muur zo onyxlang
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
665 overkomt dit niet
dat einde ik ben bang
kies mijn woorden
nu secuur
als ik geplaatst word
op die muur zo onyxlang
ik wil niet
eindigen achter behang
ja ik ben bang
dat weet je
nog leef ik hier
jij daar en weet je
kleine schat ik heb
zoveel met je gehad
ben bang dat
chaos alles openbaart
maar hoop dat nieuwe grond
jou na de winter…
zacht land
netgedicht
4.1 met 24 stemmen
1.045 alle gedachten
die ik uit de winter
verzameld heb
alle slachtoffers
uit het reliëf van de nacht
bange stappen en mistranden
het knielen
voor de duisternis in mij
ze verdwijnen
wanneer de horizon duinen dichterbij brengt
nog dichter dan een witte oever
aan de dood ontleend
de wind, een vogel,
het schuimen
van verzen…
Onvoltooid verleden tijd
hartenkreet
3.4 met 11 stemmen
2.214 Schouder aan schouder
Stonden wij
In de zon
In de regen
In de zomer
In de winter
Schouder aan schouder
Stonden wij
Als de herfststorm
Ons omver
Trachtte te blazen
Schouder aan schouder
Stonden wij
Op uitgestrekte stranden
Op hoge kale bergtoppen
In diepe donkere dalen
Schouder aan schouder
Stonden wij
En we wisten
Dat…
Arrow yezz
hartenkreet
3.7 met 16 stemmen
1.167 ik smacht jij lacht
Drankje en wierook
achter op je fiets
Koken samen eten
en dan uit het niets
Winter als een ijsberg
je hart lijkt bevroren
Mijn tranen vloeien
jouw liefde verloren
Zomer van morgen
geen warmte voor mij
Verlang zo naar toen
maar alles is voorbij…
Hittegolf.
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
1.044 zilte vocht
uit poriën verjagen
wat slaat mijn lichaam loom
tot rusteloos verkeren
wie wekt mijn ontembare dorst
met volle teugen niet te lessen
het is de zomerse golf
van zwoele verzengende hitte
die beweging bevriest in warmte
en het leven als koorts bedwelmt
die mijn kokende dakkamer vult
met verlangen naar een koude winter…
Ontwaken
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
711 Gevangen in een eenrichtings
gang van de kringloop aller
dingen, in de herfst van mijn
bestaan; verstand langzaam
de overhand krijgt over de -
primitieve emotie, die zonder
natuurlijk onderhoud verstek
laat gaan; ik m’n herfstig lijf
besla om winterhard ‘n levens
winter te doorstaan; -
besef ik dat de werkvloermens
onderweg…
een gesprek
netgedicht
4.0 met 16 stemmen
1.266 onwerkelijk
hoe stilte het witte daglicht draagt
alsof winter over haar heen groeit
en wenst te horen
dat woorden ongezegd blijven leven
in zijn handschrift
ik loop er heen, de bomen
trager in het water, aan het einde
van het onlangs gestorven huis
het is vandaag, een dag zonder
schaduwen
alles lijkt anders van vorm
*
bloemengeur…
IJspegels in Mei
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
638 had ik jou al niet gevraagd
om de hemel gewoon hemel te laten zijn
en jouw messcherpe blikken te wenden
naar de spiegel, waar jij al lang geleden
niet meer zichtbaar in bent
jij vertraagde zelfs het verdwijnen van
de winter toen in
mei de zomer ging bloeien, maar ondertussen
likte jij wel aan de ijspegels in mijn hand
die ik te duur had…
het verharde licht
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
536 wanneer stilte jou niets meer vraagt
het dwarrelen aan de bomen staakt
herfst een steen keilt over het water
onbeschermd en bedoeld voor later
schrijf je dan nog in de taal van liefde
of doe je, geveld, je dromen dicht
windverloren door al wat griefde
in de magerte van dit vergezicht
zal winter koude stemmen brengen
een rouwband dragen…
nabestaand
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
635 misschien
was er nog een laatste gesprek
ik weet niet welk
of wanneer de woorden
zijn ondergegaan
winter kwam, vele keren
ook vanuit de binnenkant
en op lente
met een zwart, zwermend geluid
het sterven was nooit
vogellicht, zei je, weerloos tussen blauw;
dagen
en nachten
genoeg om het leven te vergeten
dat als een bedelkind vruchteloos…
slenteren
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
527 spiegelruiten etaleren averechts
mutsen, wanten, gezichten achterin
vooraan de uitverkoop, één- tweemaal
minder dan gewoon
er lopen mensen langs de ruggelingse kant
ze kijken mee vooruit, oneindig
in de straten waar nog immer winter kleeft
voet voor voet
verkoopt de dag haar kuren
als we samenkomen droomt een avontuur
zijn eerste schemeruur…
Herinnering aan vader (II)
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
880 De lucht die ik proef is vol vergane winters.
Pomanders nagelen kruidig de weemoed in mijn geest.
Ik meng hun geur met die van smeulend hout
dat in oranje en rood de kamer doet ontgloeden.
Zo was ik kind...
Zo at ik appels, de knieën opgetrokken voor het vuur,
terwijl mijn vader 'Warum weinst du' zong...…
Bij de dood
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
1.078 Op die winter dinsdagavond
spande zich om jou
de blauwe hemel
en het brandde, brak en week
alsof dit afscheid zomaar
komen kon,
als zomerliefde,
fel van vorm en naam en kleur,
alsof de bleke zeeën van de maan
zich wenden kunnen naar de zwarte zijde.
Wat niet gekund had, is gebeurd.…