3968 resultaten.
HOMEROS
gedicht
5.0 met 1 stemmen
4.893 Ik las Odysseus' smartelijke tocht
en spelde in de schemer de symbolen:
de zeeën, de godinnen en de holen,
waarin hij liefde en bescherming zocht.
Toen ik het boek sloeg in zijn zeven sloten,
was het of ik ontwaakte van een reis;
ik had gezworven en had drank en spijs
aan menig tafel met de held genoten.…
het afschermen van tijd
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
466 takken aan de waarde
van hun vrees, wie ontmoet ontluistert
zich van zang dat geboeid de duisternis ontvlucht
haastige treden ontvouwen de breedte
waarlangs voeten strijken, iets gespt zich
aan de werkelijkheid die in nuances als
idolen zijn neergelegd -wellicht zullen iconen
een wederopstanding bespoedigen
zelfs de uitnodigende schemering…
leven als een sinusoïde
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
465 Het schijnt me soms toe de keuze
is een mond in de einder om er vaagweg in aan te belanden
ieder begeeft zich in een berglandschap
als je in het dal aankomt zie je de toppen
van je tocht al opdoemen mistige schemer en al
als je kunt kiezen tussen het imposante himalaya gebergte
sta me toe liever dan de heuveltjes van mijn vrouw
de functie van…
gesloten deuren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
486 verdwaal niet in mijn gedichten
de beelden die ik mezelf inschep
de verdwijnend' woorden zoals ‘liever’
en ‘eerder’ mezelf in het dicht plakkend
in de metaforen die zichzelf opsluiten
afgesloten van de droogte
de wereld broedt geen poëzie
in de sponde van dialogen
het dicht dat van de rand van de tijd valt
[vloeiend vluchtig in de schemer…
Doodstil bij jouw graf
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
758 Het was doodstil rond jouw graf
er hing een donkere schemering
In mij kwam jij die trap weer af
met in jouw ogen die glinstering
Het was doodstil op je kerkhof
geluiden klonken flauw, van ver
Samen bereisden we dit doolhof
en nu bewoon jij een verre ster
Het was doodstil op je rustplek
een enkele uil kraste in het bos
Ik leun maar even…
Tijd als ballet?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
655 Dag en dauw laaft zich
aan het schemer, duisternis
absorbeert schaduwen.
Groots en wreed de mens
meeslepend grillig lot
de grootste dwingeland.
Slepend teloorgang
volmaakte zinneloosheid
van geleende tijd.
Het aardse spasme
ruist in zilte branding
als swingend orgasme.…
Verleden
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
431 De schemering valt en de brandende, pijnlijke zon komt tevoorschijn.
Het duurde te lang...
Overal glas, bloed en geschreeuw.
Onbegrijpelijk hoe de schoentjes ooit zo levendig en vrolijk, nu verdwaald geen dienst meer doen.
Regen op 't kerkje, regen op het asfalt.
Behoefte aan informatie,
zwarte details maken de pijn onverdraaglijk.…
Satijn?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
416 Achter de vergrijsde wolken
die zich spiegelen in de sloot
haar buren zijn de kraaien van
de velden waarin aan de
onbesliste einder zich in
een kleur verbond met
nevel en de schemering in alle
tinten grijs, een nuance bood
men zou wel schilder willen zijn
om dit gebrek of overvloed
van deze kleur op linnen te
bewaren of op te…
Gestorven lelie van een oude dame
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
489 spiegelende tafelblad
Zichtbaar voor het oude oog
Die uur na uur haar pracht doorzag
Was de dood gestaag in haar bladeren omhoog gekropen
Om haar sprankelende schoonheid langzaam te doen uitvagen
Voelbaar voor het warme hart dat haar beminde
Zuchtte de onlangs gestorven lelie
Haar laatste ademtocht uit
Als een kalm briesje op een schemerige…
God is rood
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
531 Een roodborstje zingt Zijn hoogste lied op een scheefgezakte grafsteen
om zo te verfraaien wat vergeten lijkt
Hij is de fragiele klaproos in de berm
die geduldig wacht
om geplukt te worden door een kind
waarmee Hij Zijn jeugdigheid kan delen
Hij is het avondrood die het hemelgewelf in het westen als een vuur doet oplaaien
Totdat de schemer…
De dichter is een boer
netgedicht
4.6 met 8 stemmen
645 Niet bereid zich bij hem in te schepen
voer hij voorbij de schemering, en schoot
en schoot zichzelf het leven in,
vermorste vrouwen arm en ongelegen,
maar in hun dood en wond vond G. zichzelf
een koe met goedgevulde memmen.…
WILD CHRISTENDOM
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
417 De dierenliefhebber laat Jezus' boodschap,
door zachte schemer omhuld, in woudleven
doordringen, schuchter, bij voorzichtige stap.
Terecht boos zijn, naderhand vergeven,
weldoen aan wie jou beschouwt met vijandschap:
het hoogste, steeds te onthouden streven.…
In Memoriam H.
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
618 Wanneer de avond op roze slierten vaart,
daagt met neveltred de weemoed
die tranen welt in het gemoed,
herinneringen schemeren laat en gestalten baart.
Ik zoek je tussen bramen en struiken,
verloren kinderparadijs, gesloten Eeden.
Enkel het krassen van kraaien, doen de wielewaal vergeten.
Zal bij vroege maan, de jeugd nog ontluiken?…
Eindeloze passie
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
414 het was
jouw macht
de donkere
schemering
van de nacht
waarin raken
gevoelige openingen
bleken te maken
waar privé
nog heilig
lijkt en
onschendbaarheid
het privilege
van ongenaakbaar
aan het verliezen
is van genieten
waar donker
nog een oogje
dicht knijpt om
het laatste licht
in sterren te zien
brengt spanning
vertes van…
HERBEGIN
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
393 Vergezeld van het verblijdende Woord
de dag doorbrengen tot late schemering,
leidt helder schijnend door duisternis voort."…
IN DEN SWARTE KAT
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
479 Vrolijk verkopen van spijs en drank verblijdt
het vertrek, waarin plechtige stemming
van de abdij heerst bij milde schemering,
zich op donker hout van wand en kast verbreidt.
Gezellig zitten en genietend smullen;
zacht geruis roept je naar het nabije Slot,
dat ieders verbeelding rijk wil vullen.…
FABULA
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
497 Tussen rotswanden van een ruim spijshuis
brengt milde schemer leven onder zee
en druipsteenkunst uit schone grottenstee
met samenspel vol vrede bij elkaar thuis.
Klinkt hier ergens het verstilde gedruis
uit toverwoorden van de Eftelingfee?
Poolijs en woestijnzand gaan samen mee
achter geheimzinnig oerwoudgeruis.…
ELFENPALEIS
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
442 Eetzalen vol milde schemer, bleek blauw,
doen bijstand van het kleine volk voelen.
Wenkende tafels en zachte stoelen
mogen zich aanbieden, dankzij de trouw
der luchtwezentjes, die hun wonderdauw
neer laten om door spijs en drank te woelen.…
Herfstig september
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
901 Gezangen zijn aan het verstommen
de dagen korten snel
een nazomer in septemberdagen
Schemer donkeren de dagen
weersveranderingen in vlagen
de klimaatopwarming, gevolg
van menselijk falen
Het zicht van de winter
dat de hoop doet verbleken
't verlangen naar een jeugdig
eeuwig leven
notenbomen die nu hun krachtvoer geven
beukennootjes…
Cumulonimbus
hartenkreet
4.1 met 11 stemmen
3.701 onder ons verandert in een moeras
Ik laat me voorzichtig in haar zinken
Mijn hart klopt als een op hol geslagen kerkklok…
De tuin verandert in een modderige draaikolk
Ze verstijft op het hoogtepunt en
kreunt “oh, ja… verras me”
En dan, als een kortsluitende onweerswolk
ontlaadt zich haar orgasme…
De ontevreden roos
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
610 Waarom, zo sprak ze tot de vlinder,
sta ik hier gans alleen
en staan mijn zusjes in de tuin
gezellig in de zon bijeen?
Hier is het donker,
haast geen licht,
hier komen ook geen mensen
die bewonderend blijven staan
en mij wel zouden wensen!…
Tuinfantasie - 14e tafereel
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
640 Mijn tuin? Ach zo reusachtig is hij niet.
p.s.…
Hortus Botanicus te Utrecht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
535 Oude of nieuwe botanische tuinen. Te Utrecht
kan van de kruiden, alpiene of exotische tuinen
niet worden gezegd, dat een student of natuur-
liefhebber niet van zijn natuurlijke omgeving
kan leren; aan de Nieuwegracht of in de Uithof is het
de natuur, die alles zelf zonder woorden uitlegt.…
Hondenageltjes
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
355 de hond graaft
een diepe kuil in de tuin
met beide voorpoten werkt ze
nagels tikken tegen stenen
aarde spat achter haar vandaan
alsof de grond iets vertelt
wat zij niet kan verstaan
steeds dieper volgt
haar gevoel naar beneden
haar neus vlak boven de aarde
haar staart beweegt mee
de grond wordt koeler
het licht valt minder ver
het…
Alles blijft
gedicht
3.5 met 72 stemmen
30.770 Ik plantte een fruitboom in mijn oude tuin.
Die werd geasfalteerd. Vijf meter diep
Houdt zich een wortelstronk nog grommend koest.
Vijf eeuwen lang desnoods. De Spaanse griep
Landt ooit op Mars omdat ik heb gehoest.
Er was een vriend aan wie ik heb geschreven,
Een rots waar ik mijn naam in heb gekerfd.…
mijn egel
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
1.169 Op een mooie lentedag,
bleef mijn blik vastgepind,
op een puntje in mijn tuin.
Het groene tapijt, geurde
naar opdampend lentewater.
Het puntje trok mij aan,
zodanig dat ik niet meer kon blijven staan.
Met mijn blote voeten, over
mijn groene lentebedekking,
kwam ik behoedzaam dichter.…
witte iris
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
673 In mijn tuin staat ze in een groen bed,
daar komt ze nog beter tot haar recht.
Ik zou haar willen bij mij hebben,
haar zoete geur ruiken,
maar ik doe haar dat niet aan
ik laat haar verder
in de open natuur ontluiken.…
Onschendbaar
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
937 Een beursbaron die de handen wringt
Het sloffend vee veracht
Hij laat de woekerwinst berekenen
van een nog niet aangeboorde bron
terwijl het zalig slijk zich ophoopt,
een stroom van nullen en strepen
naar de ongerepte tuinen.
Klerken zijn er een bedreigde soort.
Maar in het wetboek staat het zwart op wit:
Het vermoeden van onschuld.…
Beltegoed
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
2.919 Mocht je ooit een keertje neerleggen
dan kietel ik je helemaal door”
Klierig klepper ik met het topje
van mijn vinger aan je onderlip
ontwijk je meppen, schenk je sip
mijn onschuldigst schuine kopje
Wacht maar spuwt je donkerbruin
wacht maar glinster ik blauw terug
met nageltjes kriebelend langs je rug
je leidt me verschrikkelijk om de tuin…
Op zoek naar inspiratie
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
1.346 Speciale plekjes zou ik willen beschrijven,
in tuinen vol verlangen,
met geurende dromen, zo verheven.
Ik zoek naar inspiratie
om jou niet te verliezen
in een verstrooid seizoen.
Laten we samen ruiken,
in een groeiend verhaal,
aan een ontluikende zonnebloem.…