4280 resultaten.
Gevangen
hartenkreet
4.6 met 16 stemmen
2.341 Denk toch
aan de mensen die je zou
achterlaten, je kan niet zomaar
het leven verlaten?
Het leven heeft zoveel mooie
gezichten, laat jezelf niet
steeds tot het negatieve
richten. Samen kan je de zon in
je gevoel laten terugkeren,
laten we het daarom in ieder
geval een keer proberen…
De mens een vergissing?
hartenkreet
1.8 met 4 stemmen
1.174 Maar nu wij toch op deze aarde zijn,
dolende, van God verlaten,
moeten wij, niet zonder pijn,
het beste uit de mens naar boven halen.…
WATERPOKKEN
netgedicht
1.0 met 4 stemmen
568 Bokitootje, verlaat mij niet
Ik bleef toch van je houden
Als wij eens trouwen zouden?
‘k Strooi mentholpoeder, favoriet,
Tussen je zilveren ruggenharen
Je raakt mijn sensitieve snaren
Ik zet mezelf voor aap, geheid
Maar blijf je eeuwig toegewijd…
Door warmte bevangen
hartenkreet
4.3 met 12 stemmen
1.704 De ruitenwissers vegen de kletterende
regendruppels van de voorruit
Op gedreven wijze jaag ik door de nacht
over de snelweg naar mijn Lief
die thuis op me wacht
De brede rechte weg, anders altijd zo druk
is op dit tijdstip leeg en verlaten
het herfstweer in deze nacht één groot drama
De amper zichtbare omgeving vormt kale schimmen
In de…
Toen alles Vergetel bleek
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
923 haren kraakten web brak verbleekte
hangende kruinen van zee-anemonen
oprukkende grijstonen in
tranen in kastanjehulzen
mijn kromgetrokken handen
tussen je krachteloze tanden
het slotaccoord van onze inspanning
klonk als een verloren kroniek
de bergen lagen geestesziek en comateus
als lakens in ons verlaten bed
we zaten aan weerszijden…
Vrije Val
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.024 Niet beogend nog te winnen
wat bij voorbaat al verloren gaat
houd ik mijn emoties binnen
en wil 'k mij zelfs niet bezinnen
op wat mij wacht en weer verlaat.
Zo hoop ik elke dag te klaren
vrij van avondgrijs en -grauw
en dat de nacht mij weer zal sparen
voor zinloos in het donker staren
tot een nieuwe ochtenddauw.…
TRAAG LICHT
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
1.346 stoelen door het laatste leed verlaten
lege plekken in het echtelijk ledikant
waar ooit warme gevoelens zaten
waait koude wind over het land
het trage licht gestaag ontloken
zeeft schemering door het gordijn
van tederheid voorgoed verstoken
klinkt onrust door als een refrein
niets wijst nog op het oud geluk
waarmee zij eens elkander bonden…
Diep verlangen....
hartenkreet
4.7 met 29 stemmen
2.471 Een perfect stel, in een
verkeerde tijd,
we vullen elkaar aan,
voel me leeg in jouw
afwezigheid,
verloren, verlaten,
aangedaan...
Ik mis je zo, ja telkens
weer
en verlang naar één moment met jou,
missen doe je mij
ook evenzeer,
dus weet
dat ik onvoorwaardelijk
van je hou......…
'Gebleekte Zonneschijn'
netgedicht
3.8 met 18 stemmen
913 Zwemmend de overkant te bereiken
en uitgeput z'n utopia te betreden
verbleekt de waardigheid en de
gouden zonneschijn die hij verliet
weerspiegeld door de wijdse vlakten
die hij gedwongen moest verlaten.…
Wenend landschap
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
818 Mijn hersengolven patronen
geweven door het geweten
ze dansen als doffe geluiden
die breken op eenzame boeien
drijvend naar de uitgestrektheid
de kust ver achter zich verlaten
enkel het wegsterven van vuurtorens
nog net in zicht maar onbereikbaar
patronen golven in mijn hoofd
kom nader tot het baken
droog de tranenvloed van wanhoop
zet…
Alleen
netgedicht
4.4 met 38 stemmen
1.595 al-verbondenheid
trotseren fluitende wind
harde realiteit
het
erfgoed van een stil mutante
haar stem geur kleur en
eens elegante bekoorlijk
amusante liefdevolle tante
mannen sjansen wijl
hunner gedachten dansen
en
hoge hakken dansen mee
tot het vroege ochtendgloren
dronken door lieve woorden
amusante eens elegante
betoverde charmante
verlaat…
Denemarken (2)
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
1.115 Verlaten liggen daar stenen in alle kleuren en maten,
op het strand, waar wij zonder woorden, met een regenboog
hoopten op nieuwe dagen,
op avontuur van onbepaalde duur,
op appels die niemand plukt,
in de oude tuin met het ingezakte huis.…
Vogelvrij
hartenkreet
4.9 met 9 stemmen
1.822 een vogel die het nest verlaat
zingt hoog zijn mooiste lied
vanaf vandaag staat hij op straat
een huisje heeft hij niet
zijn koffertje met goede raad
een traan die niemand ziet
vertrouwen, maar geen ruggegraat
een echte zielepiet
toch vliegt hij dapper ´s avonds laat
alleen in grensgebied
en controleert met regelmaat
of hij…
Daar te zitten
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
680 'n veerkracht getest
met m'n voet
Daar te zitten
in de boom op 'n tak
naast jou,zonder 'n woord,
zonder praten
Je biedt me
zonder tekst
'n appel aan
'k wil weigeren
kan niet terug
"Lieverd, een hapje dan"
zet ik bijtgraag
m'n tanden in 't vruchtvlees
Naar ik bijna vrees:
dit aards paradijsje
te moeten verlaten…
De herfstweg
gedicht
3.6 met 12 stemmen
7.124 Steeds verlaat mij weer de ochtend.
Steeds lokt mij weer de laan.
Tot ik door het dwarse tuinhek ga.
Dicht is het huis. Ik loop maar om.
Stokrozen koppen naar de zon.
Een hoge zee spat de maan nat.
Hard is het leven en apart.
---------------------------
uit: 'Ianus', 1995.…
Pijn van de leegte
hartenkreet
2.3 met 7 stemmen
2.912 Ik weet dat je me gaat verlaten
Ik ben jou voor
Vluchtend in een wereld zonder emotie
De kick van het onverwachte
Zolang ik maar niet hoef te voelen
De pijn van de leegte
Misschien, wen ik er zo aan te leven ongebonden
Misschien, wen ik er zo aan te missen wat ik liefheb
Misschien, wen ik er zo aan niet te voelen wat ik voelen moet
Misschien…
als steeds te laat
netgedicht
3.1 met 42 stemmen
4.398 alles om mij heen
gaat steeds sneller
dat het potdorie lijkt
of ik immer vroeger te laat
of te vroeg steeds verlaat
ben als bijkomstigheid
neem de ballen bij tafeltennis
die vliegen thans in extremis
vervroegd zo snel op rij voorbij
dat de vraag al niet meer speelt
of ik ze nog wel terug kan slaan
daar de bond mij intussen mailt
ongetwijfeld…
Kazemat
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
665 De bunker staat daar maar
midden in het Echo bos
daar waar klanken
draaiende wind keren
en wanhopige kinderstemmen
de bosrand verlaten
de bunker staat daar maar
tussen zo maar een boerderij
en een kleine ondiepe sloot
waar kroos stapjes lijkt te vangen
tussen reeds bloeiende bermen
en ontkiemend zacht wuivend riet
de bunker staat daar…
Fictie?
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
570 In onafhankelijkheid
gebet en gewend
aan ruimtelijke vrede,
verlaat ik op de dixie
van eigen rede
en wordt jouw
beoogde vrijheid
een relatief begrip
één door angst
gevangen fixie
ver van het doel van
zelfvertrouwen, geeft
een misplaatst gevoel
van duurzame zekerheid…
media-dope
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
1.295 sereen als de gieren
die vinden in stilte
gegeten, verzadigd
verlaten hun prooi
zo niet de jacht
op het leed
door de med-man
beter gekend
als de media-maan
genadeloos speurend
en junkend naar shots
verlangend
naar snel-scorend
media-dope
zo krijgt het bloed
nooit meer tijd
om te stollen
kleurt keer op keer
alles nog roder
dan…
geen berichtje in de krant
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
852 vroegere tijden
afgedankt door de wereld, waardeloos verklaard
door wat anderen over hen zeiden
een voor een slaan ze de weg in
allen ongelukkig en vol verdriet
ineengekrompen om ervoor te zorgen
dat niemand hun problemen ziet
geen mens zal het interesseren
niemand zal erover praten
zonder een berichtje in de krant
zullen zij het leven verlaten…
de onwetenden
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
848 Wie onwetend is
Verlaat de voorraadschuur met bebloede handen.
Anderen keren op hun stappen terug
En vervloeken de vlag van het vaderland
Zij krijgen de splinters van de wanhoop over zich heen
Knielen voor de willekeur van de meester
Zij zijn verdoemd,
Al zij die onwetend zijn.…
De dagen die me resten
hartenkreet
4.4 met 16 stemmen
1.432 Is er dan niet één die kan begrijpen
Hoe het werkelijk is gegaan
Waarom ik met betraande ogen
Jou uit mijn leven liet gaan
Weet dan niemand
Hoeveel ik werkelijk van je hou
Wat een pijn ik moet verdragen
Hoe koud en leeg mijn wereld is
Iedereen had zijn mening
Over ons en ons bestaan
Maar nu ik je heb verlaten
Staat er niemand voor me…
Armoe
hartenkreet
3.3 met 11 stemmen
1.205 Haar man had haar verlaten
liet haar achter met een groot gezin
ze wilde niet gaan bedelen
want dat was haar te min.
Toen is het ventje gaan stelen
want zijn buikje deed zo zeer
heeft het brood naar huis gebracht
nu hadden ze even geen honger meer.…
Omklemd
netgedicht
2.4 met 10 stemmen
1.896 Ze mag
het beeld niet verlaten. Zo puur
is haar tred, zo sober haar snit.
Haar gaan is een traploos schrijden
de aanrollende nevel van de nacht
wijkt voor haar ontblote voet
een teder voorbijgaan. Geen macht
die haar haperen of opkijken doet
ze lijkt mij van alle angst te bevrijden.…
EEN KRING OM DE MAAN
netgedicht
3.4 met 27 stemmen
1.845 Een nevelring
een lichte kring
rondom de maan
Een fluistering
is rondgegaan
Wie nu in het bos gaat
hoort hoe de vos praat
Hij zal de taal
van de dieren verstaan
Onder de maankring
is alles verlaten
Diep in het woud
heerst een betovering
houden vergadering
wezens der nacht
Wandelaar
wacht
voor gij nabij treedt
want wie teveel…
Troosten
hartenkreet
4.7 met 14 stemmen
1.745 Ik zoek woorden
Woorden die kunnen troosten
En kunnen los maken, van jou
Niemand kent ze
Maar ook niemand weet,
hoeveel ik van je hou
laten gaan, zijn die woorden het misschien
Maar dat zijn nu juist de gene,
die ik niet wil zien
Voel me verlaten, omdat jij me verliet
Zoek in woorden, kom om in verdriet
Help me, ik schreeuw het uit…
Echelle*
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
810 Op dat moment stopte ik
Leunde tegen de balustrade
Haast dodelijk vermoeid
Terwijl muziek mijn
Ademhaling stroomde
Boven de blauw-zwarte fjord
Hingen de wolken rood als bloed en
Tongen van vuur
't Vermoeden dat ik
Slechts en enkel droomde
Mijn vrienden hadden mij
Verlaten en alleen
Trillend van verdriet
Mijn gedachte die
Heel irritant…
Wandeling?
netgedicht
3.9 met 163 stemmen
16.789 Wandelend door de nacht
kwam ik een dame tegen
een parel zo schitterend
verlegen herkende ik haar
Lady van de liefde schoonheid
troostend in schimmige nacht
nam ze mijn te grote hand
en ik
vertelde haar met zachte vingers
‘iets harder door verlaten nacht‘
mijn angsten teleurstelling onmacht
‘ik dreig een kluizenaar te worden
de harde…
in bloeien voor de dood
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
674 in een graf vol bloemen vindt
de dood haar aards bestaan
ze staat een levenlang te bloeien
te wachten op verlaten gaan
je lachte om de snelheid
die botste met beton
het rode bloed dat stolde
na de sprong van het balkon
ontkende de depressie
die je naar beneden zoog
liep weg voor de vergiften
die de ander op je spoog
groeide…