6267 resultaten.
Vergeten
netgedicht
2.4 met 8 stemmen
848 De nacht is donker
en lente brengt de zon
laten wij ontwaken
en leven alsof de bloesem komt.…
amour perdu
netgedicht
3.1 met 20 stemmen
1.544 ik kijk versuft naar wat je achterliet
een half gerookte sigaret, het lege glas
wat kruimels op de keukenvloer
hoor nog de toon waarop je sprak
de deur die zacht gesloten werd
zelfs de hond bleef onbeweeglijk
liggen in zijn mand
alsof je even om een boodschap liep
nooit echt verdwenen bent…
Jouw ogen staren
hartenkreet
3.8 met 10 stemmen
1.596 Jouw ogen staren
In de mijne
Jouw lach
Trekt mondhoeken omhoog
Jouw blik
Zo eerlijk
Onbevangen
Alsof de wereld nooit bewoog
Zo zou jij
Altijd moeten blijven
Zo zou het
Eeuwig moeten zijn
Stol dit moment
Blijf het bewaren
Een ritueel
Zo groots en teder
Zo ontwapenend
Zo fijn…
Suites voor Annemieke XXVII
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
485 moe van het zwemmen
het spikkeltje in zee
waar drijft het heen
terug in de tijd
naar het huis van geboorte
van zee en duinen
lassche la cafee
lachende cacao bloesem
een vertrouwd raadsel
gewoon doen alsof
ze er nog is de keuken
of boodschappen doet
zeker onzeker
buitengesloten luchten
op het grasveldje…
opgeruimd
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
2.227 en zonder spijt of aarzeling
gooit hij zijn voorbije jeugd
in enkele schamele dozen
kleding, knuffels en cd's
trofeeën van de sportclub
passen niet in 't nieuwe leven
alsof vroeger nooit bestond
niet de spullen zal ik missen
maar het aanklevend gevoel
die opflitsende beelden
uit ons kringloopgeheugen…
Zag een ster
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.998 mag ik je ontmoeten
vanavond samen eindelijk
het kind begroeten
dat onze samenleving
heeft gebaard
winkels zijn
gesloten alleen
de noodhulp is nog open
de rest stalt thuis
in echtelijk geluk
maar het is koud en
mistig buiten zo stil
alsof de mensen iets
verwachten ik zag een ster
maar dat was even over achten…
Veilig schuilen
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.220 De wind die rukt mij aan de haren
de hond zelfs houdt zich stil
alsof we mijlen van elkander waren
stroomt water dat niet over-bruggen wil.
Ontmoeting per mail in het hier en nu?
is mijn betrouwbaarste paraplu.…
Volwassen worden
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.376 ik pel de lagen af
van mijn huid
alsof ik een ui ontdoe
van zijn vertrouwde jas
de trui uittrek,
die moeder ooit
goedbedoeld
voor mij kocht
ondergoed
zuiver ik met Dreft
vellen verdwijnen
één voor één
in de afvalemmer
onder de gootsteen
vinden zij rust
tussen wortelresten
en zuur geworden melk…
als het uur slaat
netgedicht
4.4 met 19 stemmen
993 zo zal het zijn
en nooit anders dat
men van een dichter niet wil horen
hoe het verlangen
zichzelf neerschrijft in wisselwoorden
vreemd aan rust
zijn handen liggen stil, nog wachtend
op vlagen doodslag, met de vuist omhoog
averechts, alsof het in iets geloven
het duister zou oproepen
zo zal het zijn
dat het raam steeds gesloten…
...Voor even...
hartenkreet
3.9 met 18 stemmen
2.081 Voor even was jij alles voor mij
Jij deed alles voor mij
Voor even kon ik naar je kijken
Zoals jij keek naar mij
Voor even kon ik genieten van je aanwezigheid
Lekker met je knuffelen
Voor even konden we een paar keer zoenen
Alsof er niemand anders in de buurt was
Voor even kon ik je hand vasthouden
Voordat je weer weg ging...…
bron
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
894 Zijn ogen nors
Zijn neus glimt
Zijn wangen fors
Zijn mond wijd open
alsof hij alles
in zijn geheugen prent.
Hij aarzelt niet
en braakt liters water,
terwijl iedereen het ziet
spuit hij onverminderd voort,
de sater.…
Eindelijk?
netgedicht
4.3 met 13 stemmen
1.098 Toen de lippen zwegen
In zwijgende gemoedsrust
Was het alsof zinnen aaneenregen
In dovend vuur geblust
Toen de mond stil sprak
Was het van vroeger en weleer
En het hart brak
In oud en vervlogen zeer
Je stond op en keek
Om je heen, alleen
Doorgegaan, strak en bleek
Liep je de deur uit, de zon scheen…
Twist
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
461 de klap die jij uitdeelde
voelde harder dan dat 'ie was
valse toon was gezet
mijn wang kleurde rood
schichten vlogen over en weer
alsof de woordenstroom nog
niet genoeg was deed het
de gemoederen koken
slaande deuren waren een
voorteken van ijle rust
wat me deed verstillen
langzaam telde ik de uren…
rimpeling
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
528 ze heeft gedwaald in het verhaal
alsof het niet haarzelf betrof
zij een reflectie was
meed spiegels water glas
een tweelingziel
de vaste vorm verloochent zij
soms gaat ze naar de waterkant
beroert het water niet
en ziet haar helder staan
maar een kleine rimpeling
laat haar weer gaan
de epiloog die schrijft zij niet
het wordt een open…
Weldra onderweg
netgedicht
2.7 met 15 stemmen
1.342 Hij was er met zijn gedachten
niet meer bij, aan het oog onttrokken
achter de heuvels van een afwezige blik,
als zag hij een prachtig visioen,
waarin zijn blik zich verloor;
verloren geraakt in een stortvloed
van licht: ik zag zijn ogen dichtvallen,
uitgestrekt lag hij verlaten en ingeslapen;
het was alsof hij zijn ontwaken afwachtte,
om…
ik ben het, mama
netgedicht
2.6 met 45 stemmen
3.321 alsof ik besta
uit cellofaan
zo kijk je naar mij
staar je mij aan
dwars door me heen
noemt me mevrouw
je weet niet eens mijn naam
ik kom naar je toe
maar wat kom ik hier zoeken
je kamer is bezaaid met stukjes jou
maar in je stoel zit een vreemde vrouw
elke keer een stukje meer dood
sterven lijkt erger bij beetjes…
Het zomert zo uitbundig
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
590 Het zomert zo uitbundig,
zo zonder maat of tijd,
alsof weer alles goed kan zijn:
heel even weg de zorg en pijn.
Het zomert zo uitbundig,
de mensen zijn zo blij,
de kinderen heel vrolijk
en jij en ik daarbij.
Het zomert zo uitbundig,
geen wolkje aan de lucht,
de bloemen menigvuldig
en 't hart plots zonder zucht...…
Onthuld in geborgenheid
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
787 Verontrustend en gelijkend
op een kale implantaat
stroomt het leven weg
het is alsof de nageboorte
nog schreeuwt met de stem van het kind
doch de genade is eindeloos
en het bloed dat van voren en
van achteren de rijmelaars laat dichten
hecht zich nu aan mijn handen
al vond de nacht niet wat ik zocht
en zie ik in de spiegel
van jouw…
Praten en praten
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
564 vloeken zijn z’n taal geworden,
steeds verbaal,
alsof er niets anders geleerd is dan
ketteren en
afgeven op een ander.
Normaal spreken, normaal praten,
ach het is hem niet aan te rekenen,
want wat je nooit geleerd hebt,
kun je blijkbaar niet meer aanleren.…
Schijnbaar
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
561 gisteren ontmoette ik een dichter, die me
(alsof hij het allemaal netjes uitgedacht had)
vertelde hoe de zaken in elkaar zaten
'ginds aan de horizon, waar dit pad
de hemel pleegt te kussen:
daar vatten wij het onbereikbare en
proeven van de waarheid, toch?'…
Luisteren (4)
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
924 waarom nog luisteren
naar dit ontdane lijf
het spreekt alleen maar kwaad
heeft je toch in de steek gelaten
het denken gaat zijn eigen gang
is verre van te stoppen
het voelen klopt niet meer
alsof niet goed geaard
laat niemand je nu nog vertellen
dat het zo goed is voor jezelf
dichtbij je lijf te blijven
je bent het even kwijtgeraakt…
Mistige morgen
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
515 In die ene bocht
is vergetelheid blijven steken
het kleurde anders mooi
bij jouw jas
Al had het
op andere plekken geleken
wist het pas echt zeker
toen ik daar was
honderden keren
heb ik mij naar hier gebracht
om te kijken of ik jou
hier hervond
vele lange uren
heb ik hier tevergeefs gewacht
't was alsof je
niet langer bestond…
Mogelijkerwijs
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
489 Het gaat om het scheppen van mogelijkheden
het zelf op vele manieren te zijn
Je herkent het aan de pijn van steeds
opnieuw afscheid nemen en niet tevreden
met wat is en zich schept in het heden
Weer terug te komen en het voelen
alsof je niet bent weggeweest
Jij blijft maar in een toekomst geloven
ik houd me bij het nu en wat voorbij is
schuilt…
Nooit weer om
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
489 op zondag werd ik wakker
alsof het maandag was
en stopte pardoes
de vuilnis in de brievenbus
zodat ik me op maandag
kon verslapen en onverstuurde
brieven opende om ze begrijpen
bleek het thee-ei verdwenen
tussen zoekgeraakte sokken
die nooit weer om kwamen
daarbij vervloog alle hoop
op een ijsvrij weekend…
Een laatste kus
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
600 zag twijfels
groeien in je ogen
hoorde haperingen
in je stem
je handen
die me altijd zochten
vielen stil alsof
zij niet meer mochten
je stond nog
naast me maar
je neeg niet meer
naar meegaan met
samen voelden we
de afstand groeien
wisten dat het breken
onherstelbaar was
toch heb ik
je hand gepakt
een laatste kus maar
zonder…
Voorbij
hartenkreet
2.6 met 7 stemmen
1.212 niets meer
Vroeger waren ze vol leven
Met een twinkeling voor mij
Maar dat ligt allemaal in het verleden
Zijn gevoelens voor mij zijn er niet meer
Zijn hart klopt niet meer voor mij
In zijn gedachten kom ik niet meer voor
Onze liefde is echt voorbij
Maar beide durven we het niet hardop te zeggen
Bang voor de pijn
Dus we blijven maar doen alsof…
Uitbreiding van je koninkrijk
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
666 Schoonheid als nooit
Te voren - vandaag
Op een dood en zo
Goed als vergaan
Restje van wat
Ooit een tak moet
Zijn geweest - zit
Jij koninklijk tronend
Vorstelijk om je heen
Te kijken, neus in de
Lucht alsof je speurt
Naar een niet echt nodige
Uitbreiding van je konkinkrijk
Inspiratie: roodborst op een vergane…
Het warme welkom
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
547 ben het huis binnen gegaan
dat ik een jaar eerder
heb moeten verlaten
zonder praten
want een afscheid
was me niet gegund
moest de wereld in
met een lijf vol strijd
samen leven met zijn ongelijk
heb de ramen geopend
kamers verfrist met
vertrouwen dat ik zo heb gemist
er was geen drempelvrees
voelde het warme welkom
alsof ik nooit…
schaduwvingers
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
430 als de kraai landt
om zijn prooi te verschransen
komen weer de oude angsten
blijven schaduwvingers
aan je plakken alsof zij jou
voor altijd willen pakken
komen donkere fantasieën
en duistere dromen boven
is je balans en rust vervlogen
vluchten kan niet meer met
een been in het graf omarm dan
de angsten met je warmste lach…
Wederzijdse moed
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
573 Slechts even raakte ik bevangen
En zag dat het ook jou bewoog
Het betrof zorgzame aandacht
Die van jou voor mij raakte me diep
Maar die van mij voor mezelf
Bracht me stilletjes van slag
Alsof ik een oeroude honger voedde
Een vergeten kind de hand reikte
Jij gaf me dit, door mee te gaan
En mij met moed te bestendigen…