3651 resultaten.
Stille waan
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
650 Wat mis ik de zachte streling van de jeugd,
onbezonnen schoonheid
ver weg van iedere droefheid,
lichte dagen en nachten in volle vreugd.
Liefste er rest me slechts één baken
laat me in uw liefde rustig vertoeven
Een “sein zum Töde” tot een ochtendwake.…
Wat je toekomst brengen zal...
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
752 Heel veel wijsheid en verstand
en ook levenslust en zwier,
schoonheid, glans in al haar glorie,
dans van humor en plezier.
Wat je toekomst brengen zal,
kan ik niet voorspellen,
maar dat wat ik voor je wens,
wou ik graag vertellen.…
Nooit en is uw minlijk wezen geweken
poëzie
5.0 met 1 stemmen
2.150 Nooit en is uw minlijk wezen geweken
Uit mijn verstand, maar zie altijds present
Uw wezen zoet, uw schoonheid excellent,
Uw aanschijn klaar, ende de zoete treken
Uwer oogskens, die machtig zijn te breken
De straffigheid van een hert, dat gewend
Tot kwade is, en in wreedheid verblend,
Doende ’t zelfde vierige tranen leken.…
Schijn
poëzie
4.0 met 2 stemmen
917 Uw fantasie
is goudglans, die
m' een zon doet lijken;
dat maakt mij bang
want, ach, hoe lang,
op eens zal blijken,
dat g' op uw wens
een ander mens
hebt doen verrijzen,
een mens die leeft
en waarheid heeft
slechts in gepeinzen,
dat g' aan mijn beeld
hebt toebedeeld
te grote schoonheid,
en dat uw droom
zinkt in de…
Wachter
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
534 Zou ooit de schoonheid van het land
onder de regenboog
zijn zinnen en zijn innerlijk,
zijn hart hebben geroerd?
Zou ooit in zijn demonen
's nachts
ontdaan van hun gezicht,
Ondine's stem, de libranimf,
zijn ziel hebben beroerd?…
Het muurbloempje
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
629 Ik heb je zien bloeien
dat ene moment
Een glimp van de schoonheid
die jij vanbinnen bent
Het was alsof het zonlicht
geheimzinnig door de bladeren scheen
Jouw gesloten aanzicht waarna
alle pracht vanzelf verscheen
Eindelijk na al die tijd
van dichte knoppen treuren
Blijkt de bloem van blad bevrijd
en zien wij het gebeuren
Iedereen werd…
Zelf-loos gebied?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
437 beide lippen,
alleen zichtbaar op de tere huid,
tinteling tot in het bot, plekje
ingeruimd in ons heelal, hemel
vol nectar en ambrozijn, waar
het z’n vaandel heeft geplant
in de volheid van het lichaam,
psyché van het ongetemde bloed,
stuwend avontuur wat op de
grote heide werd gedeeld, een
zelf-loos gebied van verstilde
schoonheid…
Morgen is een andere keer
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
513 Slechts de schoonheid van een dag.
Gelukkig is diegene die zo een dag
beleven mag.
Sterf niet voor morgen,
maar leef het leven met eer.
Leef vandaag je leven.
Morgen is een andere keer.…
Van dezelfde tijd?
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
409 Trooster om getroost te worden
vernieuwend en verleggen in loyaliteit
van een temperament zonder rivaliteit,
schoonheid in soberheid voorbereidt.…
vloeibaar baren
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
497 schoonheid is niet aan te raken
ik ervaar dat met mijn ziel,
een kwetsbaar baken,
die roert, beroert en ontroert
maar altijd is, ook tijdens gemis
immers dan is het vaak zoeken
naar troost of zalven van een wond
dan schenkt een kleur of roept een beeld
dat neigt naar liefde, naar het gebroken nabij
waar de nacht de dag besteelt
het lijkt…
Oh, wat hou ik van hout
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
478 Ik hou van hout
oh wat hou ik van hout
oh wat ruikt hout lekker
oh wat brandt hout lekker
zelfs hou ik van de verrottingsgeur van hout
en heb de visuele schoonheid ontdekt
van de bruine kleurscharkeringen als de zon
haar licht laat schijnen op de kale boomstammen
en takken in de winter
dan laat ook het klevende mos aan de stammen
en…
Oh, wat hou ik van hout!
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
462 Ik hou van hout
ik hou zo van hout
oh wat hou ik van hout
oh wat ruikt hout lekker
oh wat brandt hout lekker
zelfs hou ik van de verrottingsgeur van hout
en heb de visuele schoonheid ontdekt
van de bruine kleurscharkeringen als de zon
haar licht laat schijnen op de kale boomstammen
en takken in de winter
dan laat ook het klevende mos…
teruggaan
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
709 keer open
en laat mij in het wit dan binnengaan
ik zal de namen van de zerken stropen
terug de tijd in, laat me in de waan
en ergens dwarrelt nog een kraaienveer
het deert me niet want al mijn doden zingen
en herfstblad valt als bloesem op mij neer
dan huppel ik een oude lente binnen
waar vreugd bestond uit stampen in een plas
en schoonheid…
Circulair beleven
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
441 En jaar na jaar verschijnt het nieuwe leven
De haften dansen ritmisch in de lucht
Een perenboom gaat van de bloei naar vrucht
De eierschalen hebben het begeven
De wereld slaakt haar eeuwenlange zucht
In schoonheid vindt natuur zijn herbeleven
Door innerlijke drang steeds voortgedreven
Herboren lonkt de prille voorjaarsvlucht
Maar onderhand…
Een naamloos ontvallen
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
418 jij hield
niet zo van
het onverwachte
plotselinge
geluiden en krachten
die tevoorschijn
kwamen op een niet
bekend moment
vaak vooraf
gegaan door
flitsend licht
in alle kleuren
glinsterend en
sierlijk dansend
op de wind in de
ogen van ieder kind
in versnellend
tempo op naar
de finale die met
een grote klap
alle schoonheden…
Mercantiele munten
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
487 Zij was als Hadewijch die met
Nu Noch
Verborgen schoonheid bood in stil geschreeuw
Mystieke verzen, voor de Vlaamse Leeuw
Ontwaken zou in fierheid - geen bedrog
Met mercantiele munten, Veneziaanse
Geslagen naar believen en behoefte
Voor kooplui, dieven, handelaars, geboefte
Maar het patroon van Transalpiniaanse
Budgetten en berekeningsmodellen…
MAXIMA, ZE VEBOND ME!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
645 Ze was er niet
En toch weer wel
Ze was er voor mij
Ze was erbij
MAXIMA
Ik zag haar zingen
Ik zag haar dansen
Ik voelde haar traan
Ik ervoer haar schoonheid
MAXIMA
Ik zag haar inzet
Ik hoorde haar inzet
Zo zuiver, zoet en zonnig
MAXIMA
Ik voelde geen kou meer
Ik voelde warmte door merg en been
Ik voelde volle Argentijnse…
Echo van een zomerdag
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
479 passioneel verlangen
om in de liefde van die bloem te zijn
bloembladeren verkleuren
rood wordt langzaam roze
Je probeert het in het ritme
eb en vloed, bewegingen
van liefde, heen en weer
stemgeluid bevestig je
in jouw mogelijkheden
je hebt de echo gehoord
vanuit betrouwbare bron
Er is nu tevredenheid in het hart
om in de schoonheid…
Exclusief kleinschalig
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
399 ik heb altijd
gedacht dat
zaken en dingen
apart in de
wereld staan
omdat zij
anders zijn
dan gemiddeld
een klein verschil
met de rest
toch een eigen
streven totaal
afwijkend van
het gemiddelde
van mensen naar
schoonheid in
perfectie en status
het klassieke beeld
onderscheidend en
passend bij leeftijd
het belangen
gebied…
Poëzie
netgedicht
4.6 met 8 stemmen
538 poëzie is een rivier
die de verbeelding draagt
meevoert op haar stroming
zij is de regen
die de voetstappen
van de dode meeneemt
de gedachte
waarvoor je achter
tralies belandt
poëzie is
de schoonheid van de kanteling
naar de zwartheid van het licht
zij is de angst die op een
zonnige dag in het heldere oog
van het hert schijnt…
Medemenselijkheid
netgedicht
1.0 met 211 stemmen
755 altijd
als ik met
jou verkeer
voel ik iets
van de mystieke
sfeer van hemel
waarin goed
beter en best
geboren lijken
te zijn en helaas
ontsnapten uit
de schepping
om een eigen
rol te spelen
jij bent een
edelsteen met
vele kwalificaties
in het topsegment
zoals volmaakte
schoonheid in getal
zeldzaamheid en
schaarste in
bestaan…
een stukje hemel
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
459 zijn er nog
plekjes te ontdekken
die wij niet
hebben gezien
die zich omgeven
hebben met een
uiterst vage waas
een stukje hemel
waar je over struikelt
zonder het gezien
te hebben toen en
nu zijn ze er ook nog
als kind al op zoek
en als volwassene ook
op zoek naar schoonheid
naar unieke volmaaktheid
te bereiken eigenlijk pas…
Diep stil water.
gedicht
4.9 met 694 stemmen
7.934 Buiten graag: het volle leven,
het vermoeden van grote liefdes, schoonheid
als het even kon. En sneeuw.
Ik haperde te lang, aarzelde om te komen,
bracht bijna alle leven tot stilstand.
Ik ademde toch. Het haperen bleef.
Voorgoed.…
IK BEN EEN SPECIALIST: in een beetje!
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
474 Ik ben een specialist
ik ben gespecialiseerd in 'een beetje'
van alles wat weet ik wel een beetje
maar van de liefde het meest
en daarvan weer het meest van mijn dochter
in de sfeer zoals wijlen Koningin Wilhelmina sprak:
"Mijn innig geliefd kind Prinses Giulia"
dat ik zo bemin en die ik zo mag, meer dan mag
een schoonheid van buiten…
Sol Iustitiae
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
284 Zon der rechtvaardigheid
Oorsprong des levens
Glans van het eeuwige
Licht in de duisternis
Allerverduldigste
Minnaar van zuiverheid
Waarheid en schoonheid
en eeuwige wijsheid
Minzame hoeder
der broeders van zonden
van stenen des aanstoots
van ledigheids oor kussen
listen des duivels
van onkuise deernen
en vallende vrouwen
Zon…
LOS VAN NEDERLAND, VAST IN APPARTEMENTENCOMPLEX MICHELANGELO!
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
325 dagen vast in Spanje
in een soort Bijlmer Bajes van Benidorm
op de 7e verdieping in de Binnenstad
binnen veel grijs met witte tinten en
2 stoelen, 2 bedden en 1 tafel
maar wel met openslaande deuren
die massaal zonlicht doorlaten stralen
Het heet 'Michelangelo'
het appartementencomplex
wel een beetje apart
zo afstandelijk van de schoonheid…
Verliefdsels.
hartenkreet
4.7 met 18 stemmen
3.009 Schoonheid is gekomen, later weer vergaan, namen zijn vergeten, verliefdsels blijven bestaan.…
In Zwitserland.
poëzie
4.8 met 4 stemmen
2.603 Lust heeft het hart dat, eenzaam,
In de eenzame zich herkent,
En schoonheid geeft aan zich-zelven,
Den afgrond en 't firmament.
Geen dalen, waar mensen wonen,
Geen massa, maar héél alleen,
Waar de starren de sneeuwtoppen kronen
En elk wandelt in de eigen schreên.…
Wilde zwanen
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
1.165 De winterwind vertelt
zijn eigen verhaal; zo schoonheid
leidt en verleidt
de schone parel, beroert
haar hart met trillende vleugels.
’Verrukking is uw deel mijn liefste
en met onze hartenkreten overstijgend
komt de wind aanstonds: hoor aan
mijn diepste wens, breng ons
in schuimend lot tezamen.’…
ons kind is nu een vondeling
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
739 ik heb een paradijs gedroomd
jij was de hel ontstegen
we zochten heel voorzichtig
in elkaar naar nieuwe wegen
het groeide in ons allebei
gaf zonlicht aan de dagen
het maakte teksten in ons vrij
door blikken vol met vragen
we gaven schoonheid aan elkaar
in het versieren van de uren
de fundamenten waren klaar
alleen het mocht niet langer…