3975 resultaten.
Retraite
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
495 De trein vreet elke ochtend vele ikken
En niemand die hun nare dromen duidt
De klok zit hen voortdurend op de huid
Hij blijft hardnekkig en standvastig tikken
Zij trachten tevergeefs zich op te krikken
Terwijl de informatie hen omsluit
De trein vreet elke ochtend vele ikken
Zij vinden niet de tijd zich te verkwikken
Hij spuugt ze door de spuigaten…
Schaduw van geluid
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
465 ik dwaalde in het wit
stilte dwarrelde in
fragmenten uiteen
kleefde en beklemde
geen enkel impuls
drong daar door heen
er was te weinig afstand
om alleen te zijn in pijn
die ik niet delen kon
ik snakte naar contrast
het onderscheid dat
weten liet waar ik nu was
miste de kleine
schaduw van geluid in
lichte trilling op mijn huid…
Haar aubade aan de zee
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
494 handen roerloos
op elkaar
aderen goed
zichtbaar onder
de tere dunne huid
grijs piekte
het haar in de
late middagzon
ineen gedoken
zat zij daar
maar waar
blikken vaak
afwezig zijn vonkten
haar ogen met
onverwachte helderheid
haar stem die nog
alle tonen kende
gaf stevige repliek
zij was niet ziek alleen
het lichaam wilde…
Halloween in Holland
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
569 Schijnende voor vaderland en volk
Glas geblazen urn waarin je as
Wang aan wang, een allerlaatste zucht
Krom gebogen treurt het najaarsriet
Grijnzend de pompoen die alles ziet
Makend van de dood een boerse klucht
Niets dringt tot de tuinkabouter door
Mos bedekt zijn muts en zijn gehoor
Kikkers spreiden keelgeluid ten toon
Erend nog de huid…
aandrift
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
504 Een blad papier te zijn
wit halsstarrig
wat onder de huid zit
gepropt in de keel
gesloten in zichzelf
Ik trek een horizon
met witte potloden
wit en maagdelijk
ontspruitend uit een wonder
gekropt uit mijn lichaam
zelfsluitend
Halsstarrig teken ik witte V’s
vogels in formatie
het wit op 't witte landschap
komt tot leven
de vloed steekt…
Warmte van de zon
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
488 Ik zit op mijn balkon
te genieten van de zon
hoelang zal die vandaag nog schijnen
vanaf het moment dat het begon
De warmte op je huid
is een heerlijk gevoel
niet te warm, dat is niet goed
'n bruin kleurtje is het doel
De zonneschijn geeft ook rust
even weg van dat druk zijn
je gedachten laten gaan
en niet denken aan je pijn
Altijd vallen mijn ogen…
Verliefd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
548 Ik voelde de kus van haar vochtige mond,
rook haar huid die op de frisse lente leek
de bloemengeur die uit haar lange haar kwam
en verloor mij in de diepte van grote pupillen
toen ik nu zo dichtbij in haar ogen keek.…
Blonde lentekind haren
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
445 ik zag gras
je voeten zoeken
zij steelden madeliefjes
in het strelen van je huid
zonlicht straalde
daalde en speelde
met vleugjes wind je
blonde lentekind haren
je danste de pas en
het uur van de dag bewoog
op het ritme van woorden
in je aantrekkelijke lach
was een verschijning
als ultieme voorjaarsverfijning
in oplichtende kleuren…
Mijn masker
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
458 Het gips trekt de huid
mijn kleur, mijn vlekken
en zorgvuldige opmaak
van mijn gezicht
rood
levend vlees
kijkende ogen
sprekende lippen, mijn mond
lacht jou toe
Driedimensionaal scan jij
mijn masker, je hangt
een veld van registratiepunten
op aan de rode markeringen
bij mijn ogen, neus en kin
De stippen herleid je
tot gevoelens…
Verjonggingsapp
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
524 zij zag de ziel
van mensen die
haar stralend aankeken
voelde het intense
golven van hum emoties
door verdwijnende schaduwen
die jaren van stress en
spanning hadden achtergelaten
als tekens van leven op hun huid
ik heb ze niet zien
verjongen maar wel zijn hun
grauwsluiers van zorgen weg
daar schemert weer
de jeugd in lach en blik…
aan de voet
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
404 je maant om partij te kiezen
nooit was ik van keuzes, filterde
het bedrog door een zeef zonder mazen
zodat de staken als dwazen door
mijn voeten priemden
ik zwaaide met een ruige lach, behaard
en ingetekend met inkt dat ver in mijn
spieren was binnendrongen ontheemde
ik mezelf van liefde en zelfrespect
nu de nacht als zand mijn huid…
De avond brengt koelte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
512 Je bent zo zacht en teer
jouw huid in mijn hand
jouw volle lichte gewicht
jouw warme verlangen
naar de extase van toen
jouw bronzen lichaam
in Verona onsterfelijk was
en ik geknield voor jou
tussen jouw benen oploste
in liefde.…
Sinaasappelman
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
579 Ik weet het door de heerlijke dagen
van stevige, rondborstige glazen
bier en het verlossende plassen
het slijpen van de messen
na de slacht en aan het spit
staand mijn nagels schoonmaken
naar bed gaan zonder over te geven
sterk als een stier, onverwoestbaar
van binnen, een precies mechaniek
in een stevige, soepele huid:
een sinaasappelmens…
voorheen zwarte bodemloze putten
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
539 Zie hoe de zon
de aarde tot genezen slaat
met elementen gooit het leven
sommeert tot weerkaatsen
tot kommen vloeibare ruimte
tot vijvers van reflectie smeedt
smaragd aambeeld van mezelf gifgroen
met wat speelruimte de huid reeds
bruiner mijn lichaam wuivend
rimpelende golfjes lichtjes goud de gloed speelser
dan ik zelf wil het lijf nog…
Handlijnkunde
netgedicht
5.0 met 106 stemmen
432 ik heb in je hand en
pols lijnen zien lopen
van alle sterrenbeelden
in een niet te lezen
schrift zonder enige uitleg
in zachte rimpeling
volgen zij huid en
gewrichten ronden
en kruisen elkaar
op tal van manieren
het lijkt alsof de
schepper de
belangrijkste delen
van ons gezondheids
dossier te kijk heeft gezet
waar kleine wetenschappen…
In koude huiver
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
435 ik voelde
hoe zon met
warme vingers
mijn huid raakte
in een overvloed
van helder licht
had mijn
ogen gesloten
nog kwamen zij
binnengeslopen
uit blauwwitte lucht
met kilometers zicht
jij was meer
van de contrasten
alleen op het strand
zonder andere gasten
met koel gefluister van
golven in koude huiver
geen intens
genieten van…
Alles inbegrepen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
512 Op aangewezen keuzedagen
stap ik uit de orde
van mijn werk in de rij
voor nuttige verpozing
Het graan komt op
de zon broedt de korrels uit
en kleurt de winter uit onze huid
Alles is inbegrepen, extra's
kunnen ter plekke geboekt
en op gepaste wijze genoten
worden in een van de vleugels
Zo vliegen we een week lang
rondjes in onze dromen…
Mona Lisa
netgedicht
4.6 met 29 stemmen
473 ze verraadt niet, hoe ze het eigenlijk vindt
om in de belangstelling te moeten staan
misschien verafschuwt ze wel deze baan
het blijft de vraag, wat ons eigenlijk bindt
toch is ze mooi, ik hou van haar zachte huid
die geen verval toont, van de vergane tijd
al kan ik wel een beetje licht op haar kwijt
voordat ik het landschap achter haar sluit…
Hide and seek
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
638 En hield mij als de zwervende Odysseus in je macht
Eénmaal vloog je naar hem toe
en even vaak kwam hij bij jou
Maar beide keren bleef je schuil
verschanste je in je cocon
Ik waande mij die grote zwerver
opende zacht jouw retraite
om jou te leiden naar mijn hof
Je gaf niet thuis om hem te strelen
stak geen hand uit naar zijn huid…
Babykwaliteit
netgedicht
5.0 met 113 stemmen
516 zacht en toch
strak is je nog
jonge huid waarop
het leven nog geen
krasje heeft gezet
wel hebben genen
en familie de eerste
lijntjes uit het
stamboomboek al
voorzichtig ingebed
een ander neusje
of een ludiek oor
een brulboei als
stem met het volume
van een koor
jouw zachtheid
heeft babykwaliteit
een open uitnodiging
tot raken…
Naslaap
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
615 Toch redt Poëtica haar huid.
In het geschrevene:
na de slaap snel in je pen klimmen!
Dus dichters, lezers, Antikezen,
ga es na of het gelezene
voor jullie inzichtelijk is geweest.
Scherp je eigen poëmen!…
Leren leven
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
455 Bossen die haar huid verwonden,
De branden die haar schaden.
Wij, de mens, kregen vrijheid,
Bedrogen, betwist.
Vergaard door rijkdom, door materie.
De natuur kapot,
Levend niet.
Hoe moet ik leven,
Wetend dat het niet mijn schuld is,
Wèl mijn soort,
Bedacht door het menselijke brein,
Niet mijn gedachtegoed,
Dat bezit ik ook.…
Gekwelde queeste
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
560 Wel eenentwintig dagen ondergronds
Onzichtbaar van de aardbodem verdwenen
Geloken ogen, spieren zonder zenen
Kwijnde onhoorbaar leegte
zonder ons
Haar lelieblanke huid is niet van grenen
Zij zwijgt als 't graf - waar moet mijn zang nu henen
Is het haar ziel, de duivel of haar genen
Moet ik om mijn gekwelde queeste wenen?…
beperkt houdbaar
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
594 Mijn gebed heb ik aan de kerk verpand
die haar uit mijn innerlijk wou stelen
de inhoud is rein en gaat nooit vervelen
ook als wat er gepredikt wordt niet landt
Ik heb haar woorden graag berekenbaar
zodat ze onder mijn huid kan kruipen
tergend traag naar de handen kan sluipen
en me laat denken aan een oud gebaar
ze oogt fragiel en eenvoudig…
Boven de koorts van de wolken
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
371 Ik ben voorbij huid,
voorbij adem.
Een gestolde blik
in de ruggengraat van de lucht.
Hier trilt alles
alsof de hemel zelf
een koorts draagt,
een hunkering
die zich niet laat doven.
Licht scheurt open
als een oude belofte,
en ik val omhoog,
gewichtloos,
maar zwaar van vuur.…
Zonsondergang (Kaap Soenion)
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
340 Het schemert, we wandelen
weg van de stelletjes die net als wij
de zon niet hebben zien ondergaan
De picknickmanden zijn leeg
Jij pakt de schillen in, ik kijk
zogenaamd langs jou heen
zogenaamd zonder jouw aandacht
te trekken, wetend dat
onze huid gloeit naar meer
Jij bent glad gebeeldhouwd
als een Griekse god
Ik strijk door jouw haren…
Wanneer je jezelf vergat
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
443 Als een dunne jas zat je om mijn huid,
beschermd tegen leugens en een fout woord.
Ik mocht je – en wat ik van je had gehoord,
dat ik je dichtknoop, blijft mijn besluit.
Dat ik je soms niet droeg, graag alleen was,
en de zakken leegde, los van oude last,
vond jij veel erger dan een knoop die los zat.…
Mijn meisje
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
232 Mijn hart rikketikt slagen over,
Mijn bloed raakt tot kookpunt verhit,
Over mijn huid lopen rillingen,
Alleen door jou kunnen worden gesust.
Mijn liefdeshartstocht raakt nooit op,
Ook al breng jij steeds weer rust.…
LAATSTE KANS
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
610 nog te ontspringen
Geen zwanenzang nog hoeven zingen
Daarvoor leg ik een bloemenkrans
Hoe fraai is de herdenkingszuil
Voor aardbewoners, mannen, vrouwen
Met in hun DNA en genen
Lach, woede, dankbaarheid, gehuil
Om opbouw, afbraak, minnen, rouwen
Mens, mozaiek uit glas, stof, stenen
Mens, erfgenaam van voorgeslachten
Mens, leem met huid…
Mistige velden
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
298 Er ontbreekt een steen, tussen de stenen,
Zijn zwakke huid is in de wijk bekend.
Hij had zeer diepe schrammen, ongekend,
op hem rustte mijn voeten en tenen.
In de nieuwbouw kon hij pijnlijk aarden,
zijn metgezellen scholden hem vaak uit.
Veel liever had hij de plant met zijn kluit
dan de stoep dichtbij hem, zonder waarde.…