837 resultaten.
Ilusie
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
436 Jouw gedachten zijn voelbaar
al is het midden in de nacht
wanneer sterren schijnen
en de zon zou moeten slapen.
Mijn hart wordt bewerkt
voor alles dat er niet hoort
bloed en gevoel blijft gespaard
dit op wederwijds vertrouwen.
Wanneer ik mijn ogen sluit
de maan zijn leven leeft
zie ik beelden van een kind
of zijn het er soms twee…
Genezingsproces
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
437 Hij erkende geen grenzen;
wist niet wie hij was,
waar hij vandaan kwam.
Nu het stof was opgetrokken
na barre omstandigheden,
kwam hij thuis in een andere
geestesgesteldheid, bij Haar,
warm en levend, hemelhoog.
Na een lange tijd van zwijgen, werd
wat uitzichtloos en onoverbrugbaar
scheen een lichtend voorbeeld:
het was alsof hij opnieuw…
LICHT DES LEVENS
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
731 Ik toef in een woud van rozenbomen.
Witroze schemer verzacht een zangersmond,
die overal klinkt, uit bloemen, op de grond.
Broederschap tussen elfen en gnomen?
Ach, hier blijven, nooit meer vandaan komen...
Geurige rozenadem zweeft soezend rond,
toont zijn zoete draaidans als eeuwige stond,
maar drijft me tevens naar de boszomen.
Mijn reis…
sayuri
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
602 in een brokaatzijden landschap
breekt het tere licht van de dageraad door
zilveren vogels scheren langs groene grashalmen
op de bosgrond een dessin van scharlaken rode bladeren
glinsterende verbeelding van de zon
de cocon in geelgouden gaaszijde
een nachtvlinder strijkt op haar arm neer
roerloos blikt ze in het heldere licht van de zonsopgang…
eens heb ik je zo liefgehad
netgedicht
4.5 met 13 stemmen
708 eens heb ik je zo liefgehad
nog niet zolang geleden
toen - op de brug van het diepe zijn
en grenzeloze mogelijkheden
hebben wij een kind gebaard
uit akkoorden van de ziel
dat met ragfijn gouden zonnedraden
harten keizerlijk samensmolt
met tedere overvloed beladen
leek ons geen weg te lang -geen berg te hoog
en nu de herfststorm raast…
Christusicoon
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
476 Ik mag als dichter aan de weg timmeren,
heb mijn sporen verdiend, sla nog met
arabisch vuur om mij heen, hol stil bij
een obelisk in mijn bedroefde ziel.
Sla de bladzijden van mijn toekomst erg
woedend om, maak nadrukkelijk ezelsoren
om de betweters te sarren, de hofnarren
zonder daadwerkelijke humor. Ik sta
verbaasd bij mijn eigen graf om…
Bevangen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
577 Als de eenden opeens
stenen zijn
in de holten van het riet,
als het gladde water
onweer voorspiegelt
en de hond van het bruggetje
zijn kop laat rusten op het hek,
dan verkeer je in het oog
van het sublieme.
Als je terugloopt,
zijn de stenen
weer eenden,
onrustig bewegend
in ontnuchterende cirkels.…
Hier en nu
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
598 Het is niet dit,
het is niet dat,
maar telkens wordt het weer gegeven
voor vandaag, voor hier en nu
zoals het manna
in de woestijn.
Niet om te bewaren
voor morgen,
enkel om van te leven
vandaag, hier en nu.
Vanuit Brasil
waar het heet is
en droog
hier en nu.…
Krachtplaats
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
518 Klaprozen in knallend karmijn,
als de 'coquelicots'van Monet
herboren in een berm,
trekken onze aandacht.
Verder, in een uitgeholde terra-nis,
daar ruist een 'rio', spuit een waterval.
Schemer, een waas, met zweempjes pastel.
Een kikker springt op
uit een verstilde aqua-krul.
Mimet hier iets? In deze holte
huist een goddelijke grond
die…
In eeuwige slaap
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
540 Door doornen getergd
in onwetend bestaan
vloeide 'n druppel bloed
achter donkerraam
een hof 'lijke slaap
van eeuwige nacht
sluipt
in brocanten gewaad
onverwacht
lippen rozenrood
ogen als smaragd
onsterf'lijke dood
wachtend vol smacht
honderd jaar geduld
nevel drijft voorbij
in zilv'ren gedachten gehuld
kust hij haar vrij…
Rinkelend zilver
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
474 Het was in de laatste dag
van die zomer
waar stilte dwaalde tussen woorden
hij naam kerfde in hout
en zocht naar voetstappen van haar
die hij droomde
in lange nachten
van samenzijn
de herinnering
aan rinkelend zilver
ragfijn
verstopt in heden van bestaan
dwaalt hij nog eenmaal
langs het maanmeer
veegt zout van zijn ranke lijf
streelt…
Tussen twee werelden, in beide thuis
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
562 De drugs wringen m'n gedachten in rare bochten
tonen me de mensheid zijn verborgen krochten
maar het zijn paden die ik graag verken
de gek die ik ben
Het rechte noch het kromme pad
een kaart heb ik niet nodig gehad
De Ster heeft mijn pad geplaveid
met ervaring, bescherming en wijsheid
Ontspoord geweest
extreem geleefd
maar kijk me…
stilte voor de storm
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
520 de storm eist de gedachte
aan zachte stilte
tussen hier en nergens
het perspectief van een orkaan…
Betoverend
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
660 Abcoude is, van oudsher al, een sprekend dorpje,
omringd met water, hagen en hortensia's,
nog nét niet opgeslorpt door Amsterdam.
Met cum laude willen wij daar snel ontwaken.
Het weidelandschap is er zo plat aan;
een koe schrijdt er traag voort bij een plataan.
Wij willen sneller vliegen dan geluid
en met ijver moeder aarde eren.
Zij hoeft…
De (stijve) stilte
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
496 De hazelaartjes waren al uitgelopen,
aangelokt door zachte Spaanse lucht
en door te vroeg getjielp van vogels.
Hun lijfjes stolden tot ikoon,
want daar blies de 'bise', berenkoud.
Lieflijk zijn de zonnestralen
bij dit Arctisch geweld;
een speer-strakke wind, eenlijnig.
De zon stoot schitteringen uit de sneeuw
in tinten van de regenboog…
Dwars door het licht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
567 Ik liep en ging dwars door de sferen.
Alles en altijd werden onbelangrijk,
en wat onwaar scheen, leek zich
sterker te presenteren, te willen gaan manifesteren.
De werking van de sferen: om nooit te vergeten,
kwam door mij heen
via nieuwe dromen
in mijn levend gegeven.
Een compleet bizarre combinatie!
Enkel lag de boodschap hierin
om vrede…
Vondst ( Voor J. )
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
482 Als kind droeg ik al
de stilte in mijn hart.
Als puber vond ik de stilte
in het bos en gaf haar een plaats
in mijn geest.
Nu weet ik de stilte
te vinden in jouw aanwezigheid
en geef haar een plek
in mijn ziel.…
Baai van Rapello (naar Nietzsche)
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
449 zomerlang heb ik gezongen
minnestreelde liefde als be-leven
woorden aan Zuiderwind gegeven
weemoed ver verdrongen
mijn longen vol gezogen
met bossen en wild geurende weide
de drang die me leidde
naar volmaakt vertogen
op mijn doelloos dolen
dingen gekoesterd en beluisterd
achter tonen van violen verscholen
duizend namen heb ik gefluisterd…
drink van de regen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
526 werp het voedsel
uit het venster
en eet van de zon
spoel de wijn door
de gootsteen
en drink van de regen
zie op naar de maan
en slaap het geluk
voel honger noch
dorst en weet weer
hoe alles begon…
Duistere Kempen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
516 wat de dennen fluisteren
bij het wiegen op de wind
in treuzeltoon getint
onder jagende maan het klagend ruisen
van eeuwenoude verhalen
uit zure zavel gezogen
over soortgenoten al lang vervlogen
die nog spraken van doksalen
in verzonken kloostergezang
het vreemde licht boven kruisende banen
met de lokroep van heidense nazang
wijdste…
zang
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
429 zingende stemmen
zo snel gaan ze
en dan weer
zo langzaam
elke stem elke toon
vloeit in een andere
bevestigt ons bestaan
maar lost ons ook op
in het al…
Atmosferisch ~ tanka
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
630 grijsblauw wolkenveld
dreigend of mysterieus
lichtversluiering
opklarende stralenkrans
atmosfeer in beweging…
JEZUS EN DUMUZI
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
509 ‘Is Pasen en de wind is krachtig
Mijn windsels liggen op de grond
Er speelt een glimlach om mijn mond
Er zijn weer vele schapen drachtig
Het is en blijft toch raadselachtig
Ik fluit mijn trouwe herdershond
Die blij is nu hij mij weer vond
Hij likt mijn wonden, het is prachtig
Ik was slechts enkele dagen dood
Het is met recht waarlijk een…
Donkere kamer
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
534 ik zit in een donkere kamer
hoor niks
het was al een poosje verlaten
totdat ik verscheen
er lag stof op de meubels
een boek stond er in de kast
met vergeelde papieren
waarin ik je las
ik zag je handschrift
op het kiekje van de stad
je bent mooier dan het schilderij
waar ik Delft zag…
Wonderstil
poëzie
4.5 met 2 stemmen
2.161 Gij zijt mij overal nabij,
In ieder ding: gij ziet naar mij,
Of ik u aanzie en herken,
En, een met u, gelukkig ben.
Wel blijf ik dikwijls blind voor u
En reis ik ver van hier en nu,
Of ergens ’t veilig eiland is
Waar ’k troost of slaap vind voor gemis.
Maar soms ben ’k onverwacht weer thuis.
Gij roept mij zachtjes. In ’t geruis…
moment
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
466 ik keek haar na
terwijl ze wegfietste
haar schaduw midden
in de ondergaande zon…
Foto bij de Rijn
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
538 Vanachter een spiegel van fixeer
kijk jij mij vragend aan.
In de gewichtsloze sfeer
spel ik zachtjes je naam.
Samengebald licht op papier,
voor altijd spelen we hier.
Een konvooi van beelden flitst voorbij,
één ogenblik sluit de rij.
We mediteren op de rivier
waar de zon opbloeit uit het water.
Vissen schilderen ons plezier,
de…
zingend hart
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
415 de bladeren aan
de bomen zuchten
onder de vochtige warmte
de wind nam een vrije dag
in de kalmte van
de wegebbende hitte
wordt gewacht op de zeepbel
in de zinderende lucht
de met mos begroeide muren
de niet geplukte vruchten
in de boomgaard
troost van dat wat was
de vallende sterren
in de maanloze nacht
voor wie luistert
de magie…
ons leven
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
522 ga vijftig jaar terug
en nog eens vijftig jaar
en doe dat twintig keer
zijn we terug in het jaar duizend
twintig mensenlevens na elkaar
passen makkelijk in een klaslokaal
en je hoort ze ook praten
al die stemmen uit de verte
recht voor je neus
je kunt zelfs kwaad worden
die wil ik niet meer horen !
terwijl we ons toch om tafels…
Het sterrenstadium
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
497 In rust, uitgedijd als sneeuw, staan de sterren.
Stokt mijn adem. Zij stralen en verbergen verten
als silhouetten. Die frivole ernst van zonnen
die zoenen! Liefde? Monsters vol mysterie?
De Pleiaden, het gezegend Zevengesternte
dat een bescheiden plekje inneemt in het zenit
zingt sterker dan Zen en wekt de sfeer op van
een haiku. Grillig is…