794 resultaten.
Gelukkig alle plekken waar je wordt gezien
gedicht
3.0 met 1 stemmen
15.714 Gelukkig alle plekken waar je wordt gezien
de mensen leven op, hun ogen flakkeren
hun lichamen zingen in de lichtende stad
ze zinderen door jou, aan liefde verslingerd.
Zoals iedereen aandacht wil krijgen van jou
want in parken sloven jongens zich uit voor jou
op boulevards hebben voorbijgangers je lief
en op schoolpleinen gaan schoolmeisjes…
Ineens is alles onbeduidend
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
643 Er is nu enkel het verdriet,
de onmacht om nabij te zijn,
de dingen ongedaan te maken,
te zien hoe alles onbeduidend
en van geen tel meer is te weten.
Toch moet je door, je kan niet anders,
het leven vraagt niet om je lach,
je ironie of je verklaren.…
Vogelvrij
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
765 Het oude hoofd, de draden losser
spoken van vroeger scherper in beeld
De benauwde tuin, onwetend struikgewas
Als getuigen van een bevroren tijd
de hoge drempel, een blok van hout
met ogen die het niet zien
de namen allemaal verhaspeld
bordjes van zinloos verlangen
vlakbij is de eeuwige muziek
tien meter verder is de wereld
vrij…
Mama
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
907 Zijn we met z'n allen verdwaald
in de jungle van machteloos en mateloos?
wat is nog niet verkracht
en houdt nieuwe kaalslag de wacht.
wou dat ik zelf eigenhandig
een woestijn kon verhinderen
voor onze geliefde kinderen.
Och neen, we zoeken gewoon de zon
want al dat gebrom vinden we erg dom.
Slaap rustig en leef lustig
we houden het…
Soms weet je niet meer
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
613 Soms weet je niet meer wat te doen, wat zeggen,
alle woorden zijn zo machteloos, zo helemaal niet
opgewassen tegen al die regen, al die pijn,
dat misverstand.
Toch wil je dapper zijn, de moed niet opgeven, de
kleine dingen blijven doen, al lijkt het allemaal
maar niets, maar toch is er het leven, het grote
kleine leven.
En morgen al misschien…
Vertraging
gedicht
4.0 met 1 stemmen
6.580 Een meter voor het rode sein
komt het vertrek
waarin iedereen elkaar bekijkt
tot stilstand
Voorzichtig tikt de regen
vergrendeld blijven de deuren
vingers betrommelen een raamkozijn
voorzichtig tikt de regen nog
Langzaam begint het te dagen:
dit is geen kamer maar een doorgang tot
een eindpunt
dat op afstand blijft
een moeder haalt…
Gedicht over een landschap
gedicht
3.7 met 27 stemmen
13.686 Het mag hier niet worden geschreven
met een woord als wereld, het is
te wijd te leeg te wit voor de bladzij
en ook een woord als tijd is voorbij
wat mag, ook dit is te eindig en
te oneindig te wit voor papier
we mogen ze denken, welja, maar alleen
om te denken, aan wat hier wil worden
herdacht, een landschap bijvoorbeeld,
aan dat wij…
Mijn pen als wapen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
547 Ik schrijf met tranen
tranen van de zee
over hen die in alle vrijheid
leven daar waar
grenzen onzichtbaar in
elkaar overvloeien
waar weelde oeverloos is
en kracht immens
ik schrijf met tranen
tranen van de wereld
over hen die oorlogen
creëren
die kogels gebruiken
in plaats van woorden
om hun verschillen
mee te beslechten
ik…
Mens toch...
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
507 waarom worden dagen geschonken
die trager maar korter zijn
het ochtendroze met avondrood geschonden
leven als zachte rozen of venijn
ik ben mijn weg gegaan
dag na dag met anderen
niemand kan het veranderen
toch blijft bestaan een eeuwig begaan
leven, een flits van wachten
op wat komen moet
eindigheid, één verachten
voorbij het kwaad…
letsel
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
490 verdoving wegebt
komt de kamer in beweging
en luwt de storm
tot weeë misselijkheid
en flarden berusting
ik luister met gesloten ogen
naar de gestolde stilte
in mijn hoofd
later
tracht ik
aarzelend in faalangst
met stramme lettertekens
een brief voor je te krassen
op grauw papier
maar verder
dan luttele woorden
kom ik niet
de onmacht…
moed
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
560 is je stilte,
het stugge zwijgen
dat hem monddood maakt
enkel lafheid?
of vraagt het moed
van je hart
een moordkuil te maken
en toe te zien
hoe hij wegzinkt
en drijfzand
hem de mond
vult?…
het neerhalen van het vliegtuig
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
504 opgewassen tegen het trage luchtruim
klimt het vliegtuig langs klauterpaden
richting het afgeschoten raster, de hoogte
eigenwijs oneindig, aan boord enkel vertrouwen
en de dood was nog niet geschonken
afgrijzen bedekt met brandend vlees, de geur
van vernietiging en valse verklaringen, niemand wist
en niemand deed, doch nu het schreien…
orkaan
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
594 De liefelijke naam
van de orkaan
paait de windhoos niet
die wervelend
een spoor van vernieling
zuigt
door de paradijselijke eilanden.
de kramp
die mijn nart beklemt
sedert
je mijn leven verwoestte
heb ik niet naar jou genoemd.…
Eindelijk weer even
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
532 Eindelijk weer even rustig ademhalen
na alle drukte, stress en zorgen, onmacht
en geen zin meer in zoveel wat moet gedaan.
Toch is vreugde niet voorgoed gegaan
want onverwacht schijnt even weer de zon
en trilt de herfst in duizend gouden tinten.…
Alles gefilmd
gedicht
4.0 met 1 stemmen
7.363 Dit zijn de schoenen van een man die als je zegt
hier zijn je schoenen zegt daar zijn mijn schoenen.
Denkt: mijn bloemen, mijn bloeien in de wereld.
Hij reist op sokken voor zijn huis heen en weer.
Hij komt weer binnen en verplaatst zijn schoenen.
Is hij die lieve man die met de kinderen praat.
Kan deze nieuwe wijk een nest tegen de wereld…
DIRECTEUR
gedicht
4.0 met 11 stemmen
12.152 Onmacht en rechtloosheid ontbinden
de ziel, die langzaam onpersoonlijk wordt.
Zo zal ze beter passen in het blinde
systeem van kaarten, dat zijn tafel torst.
Verraden krachten richten zich op deze
mens met het enige tekort
dat hij mij zólang zal genezen
tot ik een ander word.
----------------------
uit: Blauwzuur (1969)…
hunker
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
713 ik ben een wolf onder de wolven
buil bronstig mee in 't koor
niets menselijks is me vreemd
ik schuw geen platitudes
ik hou nochtans
van al wat onbereikbaar is,
van duistere symbolen
tot lichtende sterren
helaas
ik ben de man die naar de zon wil lopen
maar vastzit op het kleverig asfalt:
de hunker zelf houdt me gevangen.…
Als een hartenwens verdrinkt
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
671 Wanneer je hartenwens verdrinkt
En het lijkt of je er langzaamaan in stikt
De adem je soms ineens ontnomen wordt
En de boeien nog zo ver weg
Wanneer het zwemmen niet meer gaat
Geen enkele slag lijkt ongeslagen
Wetend ook; zó denken heeft geen zin
En toch het brein díe hartenwens niet loslaat
En, het hart al evenmin
Dan dáár ineens een sprankje…
Luctor et Emergo
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
697 gisteren toen het schrijven
van gedichten mij nog vrij
gemakkelijk afging schreef ik
dikwijls voor mijn gedachten uit
vandaag echter pieker ik
me te vaak suf
en worstel met de woorden
loop voor mijn gevoel
amechtig achter de feiten aan
maar toch als een vorm van
'Luctor et Emergo '
en met de wilskracht van
ik zal boven komen…
Waar vind ik mijn vrede toch?
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
868 waar vind ik mijn vrede toch?
het slaat me van lieverlee,
van links naar rechts
en ik schipper
tussen wal en schip
en raak door scheurbuik,
van een wreedheid als deze,
bedlegerig en wens
te mogen blijven slapen soms
als ik het zou vatten
het verzuurt niet zeggen ze
maar mijn spieren
en deze deining
die aantrekt en
afstoot als eb
en vloed…
Oorlog
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
627 De oorlog is plots hier en nu,
niet ver meer van ons bed of denken
en niemand weet nog hoe het verder moet
al willen velen ons wel woorden schenken.
De woorden willen troosten, uitleg geven
of nuanceren en verklaren hoe dit kon.
De duisternis is groot en weg de zon
en 't lijkt wel op het eind der dagen.
Toch willen we de hoop bewaren
want…
De tolk
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
602 Ik zie een kind
lopend aan moeders hand
samen naar de dokter
waar het gesprek begint
over de ziekte van moeder
tussen dokter en kind.
Ik zie een kind
lopend aan vaders hand
samen naar de school
de inschrijving begint
vader voert het woord
met als tolk datzelfde kind.
Ik zie een kind
gebogen over veel papieren
die dringend…
Wat ons betreft
gedicht
4.0 met 1 stemmen
9.473 Van alle dingen die ze ons daar leerden – hoe rechtop te staan bij tegenwind,
een pak te kopen, das te knopen, geld te sparen, hoe je stem te vormen
tot een schoon geweten, weg te lopen, vast te houden, af te wachten,
te praten met vrouwen, netjes eten – er bleef weinig achter.
We waren onverbeterlijk gebouwd voor roof en braak, met handen
als…
Soms is er even vrede
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
580 Heel soms kan ik de hemel zien
en alle engelenkoren horen;
dat lijkt onmogelijk misschien
maar daartoe zijn we toch geboren
opdat er vrede zonder pijn
en mensen vrij en ongedwongen
elkanders broers en zussen zijn,
en helder van geluk gezongen;
maar 'k weet: vaak is de vrede zoek,
en wacht en wacht ze lang op morgen;
bestaat ze enkel in…
Depressie
gedicht
4.2 met 4 stemmen
4.426 het is alsof je blik steeds meer naar binnen
gekeerd raakt je voorhoofd steeds
donkerder wordt je wangen steeds
strakker je mond steeds afstandelijker
dan enig iets wat ooit van mij
was je lichaam zo doorzichtig alsof mijn
hand zo door je heen kan als ik probeer
tegen te houden dat je verdwijnt je bent
onder ons maar hebt het contact
verbroken…
Nocturne
gedicht
3.0 met 2 stemmen
7.002 De sterren zijn met veel, vanavond.
Grote ogen in de nacht:
een meisje zwiert haar rok tot bloemen
op een dansfeest aan de gracht.
Een jongen wankelt door de stad.
Zijn benen slepen uit de maat.
De stoep ligt slordig langs de straat.
Hij heeft zijn flessen leeggedacht.
Hij is zijn mooiste woorden kwijt
en niemand die zijn pijn begrijpt;…
Verloren in behagen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
467 Ze kon slechts nog zachtjes met haar hoofd heen en weer schudden
terwijl alleen maar een stille droefheid rond haar huid plakte als verharde schubben.
En een schrapend, schor geluid tussen huig en keel bleef hangen
omdat ze moedeloos in oude patronen verzeilde
en zich vastklampte aan gekende beelden
waarbij ze zelfs aan geuren bleef verhangen…
Bloedband
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
1.168 Gemene piraten met koffers vol parels
en gouden juwelen hebben jou van mij
gestolen.
Zij maken goede sier met jou en ze doen
alsof ik een vreselijke boeman ben.
Ik weet wel beter.
Het zou nooit in mij opkomen om de zon
te verduisteren. Daarvoor heb ik teveel
in de shit gezeten.
Net als Christus Jezus geef ik mijn leven
voor jouw…
Kracht
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
808 Jaren sleepte hij zijn ziekte
als een zware last
waar hij moeilijk mee leven kon
en die hem bleef belagen
na uiteindelijke acceptatie
vond hij de kracht
het niet te slepen maar te dragen
mijn kind met Parkinson…
OVERSTEEK
gedicht
5.0 met 1 stemmen
4.029 Voor Aylan Kurdi het 3-jarige Syrische jongetje dat, verdronken, aanspoelde op het strand van de Middellandse Zee.
Wie ben jij en wat lig je daar raar
Ben jij de bode in ons toneelstuk, de
eenling die van gruwelen vertellen moet
Ben jij een aangewezen gebieder, die onze
realpolitiek van afstand komt herschikken
Ben je misschien een ‘…