294 resultaten.
Portret van een vlinder
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
540 Hoe het innerlijke verbonden voelt met alles wat bestaat
Een omliggende natuur vol kansen, uitdagingen en mogelijkheden
zowel klein als groot, een wereld proeven en beleven van zeemzoet naar zilt
Vanuit diepte lente zingen op weg naar winter rust en verstilling tot hoog in de sterren.…
Ik zal altijd van je houden
netgedicht
2.7 met 9 stemmen
495 Wanneer grijze lage wolken een sluier van verstilling in
dichtheid en uitgestrektheid vormen waarin een zon verborgen zit
In verschillende karaktereigenschappen en als een waas hangt over stad
en land gedurende geruime tijd tot zowaar sporen worden afgedrukt op stukje huid.…
Ode aan de poëzie
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
710 Dat het velletje wordt gevuld met verschillende lagen rijm
en ritme, regel van verlangen, zin in liefde en toch is het de kunst om
er iedere keer weer een andere betekenis aan te geven, hoe lyrisch uit het hart
of uit het hoofd een nieuw stukje poëzie is geboren van waar haar schoonheid doet verstillen.…
Tranen in mijn hart
hartenkreet
2.0 met 8 stemmen
1.146 O zo klein en mooi
puur uit onverwachte hoek
tranen in mijn hart
Wanneer een nieuwe herfst haar intrede doet
kloppen pure melancholie en weemoed ook op de deur
Onderweg vervaagt het geluid daar ze ook nog eens halt houdt bij
een stilte tot ze uiteindelijk haar bestemming heeft bereikt: winterse verstilling.…
Bijzonder wonder
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
476 Een wonderlijk vlinder is geboren zodat het
zal fladderen in de vrije natuur samen met zijn ongekende
kracht en pracht tegelijk staan verschillende uitdagingen te wachten op ze
Vanuit diepte een lente zingen naar winter om te rusten en verstillen tot hoog in de sterren.…
Winterroos
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
735 Elke morgen zie ik haar gehuld in verstilling van ijzige dauw, wachtend op vleugje zon.
Hoe ze, zelfs in haar zwijgen, een
diep gevoel van geborgenheid weet te dragen, haar
aanwezigheid vult de lucht met een frêle geur, die als een stille belofte
blijft hangen in de lege winterse hemel, puur en zacht, als stilte die de sneeuw omarmt.…
Als een blad
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
547 Als de wintertranen dwarrelen in hoog
tempo onregelmatige maat en snel ritme, los ik tot ik
neerkom op een stukje aarde waar rust en verstilling diep in mij zijn
Al met al leven is zo mooi en weet ik dat uit een knop een nieuw leven zal ontspruiten.…
Ongekende waarde
netgedicht
2.6 met 22 stemmen
654 Dat het velletje wordt gevuld met verschillende lagen rijm
en ritme, regel van verlangen, zin in liefde en toch is het de kunst om
er iedere keer weer een andere betekenis aan te geven, hoe lyrisch uit het hart
of uit het hoofd een nieuw stukje poëzie is geboren van waar haar schoonheid doet verstillen.…
Daar is de Lente
hartenkreet
2.6 met 8 stemmen
709 Hoe onverwacht en plots natuur
een einde maakt aan haar sinistere winterse
verstilling waarbij gefladder en gevlinder de plaats innemen
Dagen worden weer langer tegelijk laat de zon zich van haar beste kant zien.…
Onderweg naar Kerstmis
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
572 Hoe melancholie en weemoed van een afgelopen herfst hun
gevoelens inruilen voor een winterse verstilling die steeds meer diep
onder de huid begint te kruipen, het hart en ziel als eindbestemming waar ook
sporen van een geloof, hoop en liefde kleven, eeuwige vrede ergens hier ver vandaan.…
Winterse mystiek
netgedicht
2.0 met 8 stemmen
533 Maar elk moment
glinstert als een ijskristal, waar elke verwondering en verstilling samenkomen.
En in die winterse stilte, waar tijd oplost, zal de werkelijkheid opnieuw tevoorschijn komen.…
In jouw genade
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
301 Je raapt de losse fragmenten van verstilling op
en maakt er een weg van
voor een ieder die durft te zoeken.
In jou herken ik sporen
van ontelbare levens.
Je houdt me vast
zonder me te binden.
In de ruimte van je nabijheid
verliest het verschuivende zand zijn haast.
Tijd stopt niet —
maar vergeet zichzelf.…
Onbezorgdheid
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.431 Ik droeg de dagen
in mijn hand
alsof de tijd nog
slapen kon
de wereld lag als
los zand
te glanzen in de
bleke zon
ik dacht nog niet
aan wat verdwijnt
aan namen die
verstillen gaan
niet aan het uur
waarin de schijn
zich losmaakt
van het voortbestaan
toen kwam de ratio
heel stil
geen vijand, eerder
een gezicht
dat zei…
Een nieuwe winter
hartenkreet
2.6 met 14 stemmen
484 Hoe bezinning stroomt in mijn lichaam tegelijk voel ik een
sluier als een dichte uitgestrekte verstilling bedekkend bloemengeur
geritsel van bladeren, vogelgefluit waarin ik ook creativiteit en inspiratie inadem
Een nieuwe tijd breekt aan: het is de winter die met haar natuur terug is van weggeweest.…
De rode Deux Chevaux
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
483 -
Nu is jouw reis afgerond,
stil tot besluit,
de wegen verstillen,
de lichten gaan uit.
Maar elke rit verder,
hoe ver ik ook ga,
voel ik jouw nabijheid,
als wind in mijn haar.
-
De rode deux chevaux,
blijft symbool van kracht,
een wagen vol leven,
vol liefde,
vol pracht.…
Een nieuwe winter
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
611 Hoe bezinning stroomt in mijn lichaam tegelijk voel ik een
sluier als een dichte uitgestrekte verstilling bedekkend bloemengeur
geritsel van bladeren, vogelgefluit waarin ik ook creativiteit en inspiratie inadem
Een nieuwe tijd breekt aan: het is de winter die met haar natuur terug is van weggeweest.…
Bij de dood van een klein kind
gedicht
4.4 met 5 stemmen
8.603 Misschien als onze ogen, kind,
eenmaal verstillen, wij doorschouwen,
dat van de aarde zij, mijn kind,
niet méér ervoeren dan de jouwe.…
Woud in Droom
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
496 Ribbenkamer van mijn ziel,
kathedralen van verlangen,
lichtstorm door schaduw, glas-in-lood,
zee der vergetelheid,
die buigt, die breekt, die heelt.
Zielsrebel,
geen eind, maar zaad in 't aard,
groeiend, groeiend als een woud in droom.…
- hemelblauw -
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.212 op ons
en rijgen zich de dagen vast aaneen
ik kijk eerst naar je door het raam
en kan er geen genoeg van krijgen
hoe vaak kan ik nog naar je kijken
even stilstaan voor ik weer naar binnen ga
ik kan het beeld haast niet verstoren
zoals je zit en wacht is welhaast heilig
hoe kan ik dat verbreken en verjagen
laat mij alsjeblieft dit uur verstillen…
GGZ 14.15 Uur, Zevende Afspraak
netgedicht
4.8 met 27 stemmen
547 --------------------------
--------------------------
de tram stopt net niet precies op de witte lijn: dit voelt niet goed -
dit voelt absoluut helemaal niet goed.
Ik moet ergens staan met prima rugdekking,
plús een goed uitzicht op de ingang/uitgang,
zodat ik nog een kans heb.
Huizen staren me dreigend aan,
achter ontbossende kerken, karkassen…
Liefdes Hof
poëzie
3.1 met 7 stemmen
1.716 Dan overheerst de rust,
verzinken leed en lust
verstillen angst en pijn.
Dan zal er vrede zijn
en zal ik weten mogen,
mij als een morgenlicht
over mijn brekende ogen,
uw diep ontroerd gezicht.…
MIJN ZONDAG KON NIET MEER STUK, OPGEDRAGEN AAN EERWAARDE DS. FOKKELIEN OOSTERWIJK en aan mijn buurvrouw in de Westerkerk.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
664 zit vooral voor de ruimte en stilte in de kerk
laat het orgel swingen in mijn ziel
luister zonder bekeerdwang naar het woord
omdat ik van woorden hou, van tekst
en het liefst nog een preek van een leek
maar een politieke kan mij maximaal boeien
want geloven zijn voor mij persoonlijk vooral POLITIEK
maar als ik naar de kerkramen kijk
verstillen…
Vertoeven
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
631 als ik zo in de nacht vertoef
en even achterom wil zien
ervaar ik het licht en tegenlicht
de adem waar ik me van bedien
vloeit over helder zicht
maar ook de zwaarte
waarvoor een mens haast zwicht
ik zou zo graag willen,
ook door mijzelf te verstillen,
jou bevrijden van zwijgende
doch knagende last
wat het hart doet verkillen
en de zon…
Om nog eens gezien te worden
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
269 Ergens vergeet een blad dat het groen is,
als het zich laat dragen door de fluistering van herfst.
Het verlangt naar één laatste blik,
één zachte bevestiging van zijn bestaan,
voor het oplost in de onvermijdelijkheid van vallen.
In wijde spiralen dwarrelt het naar beneden,
als een traag vloeiend verhaal
dat de wintergrond met stille gaven zal…