4425 resultaten.
IK DENK SOMTIJDS...
poëzie
4.0 met 7 stemmen
2.163 Ik denk somtijds, als ‘t avond wordt,
hoe wij ‘t geluk met voeten
vertraden om een nietig woord,
en hoe we daarvoor boeten.
Ik denk me een huizeke klein en rein
met bloemen in alle hoeken,
een gouden zonnestraal op de vloer,
en hier en daar wat boeken.…
De zomer kan me gestolen worden I
gedicht
3.6 met 28 stemmen
17.772 Op blote voeten zijn de sintels scherp,
De boetedoening is geen vorm van straf
Een legpuzzel van woede stroomt de helling af.
-----------------------------
uit: 'Jaargetijden', 2000.…
Winterspiegel
gedicht
2.7 met 19 stemmen
14.906 Het kind met beide voeten gestrand
vraagt naar ijs - glad - ijs.
Zo vraagt ze naar de chemie
van het simpele, gladde, volmaakte
waarin ze haar doorzichtige drie jaren ziet.
De schelle schaatsers flitsen voorbij
tekenen in de wind.
Het kind beweegt, schaduwloos
ze knielt, buigt voorover.
Een vis bloedt dood onder het ijs.…
Met lege handen
hartenkreet
4.3 met 30 stemmen
1.981 Ik loop met lege handen
en voeten zwaar als lood
de nagels in m'n palm gedrukt
voel warmte van bloedrood
ik kan daarvan de pijn niet voelen
maar zie hoe het m'n kleren kleurt
en zelfs mijn denken is verdwaald
na alles wat er is gebeurd
'k voel langs mijn wangen tranen
die langzaam druppen van m'n kin
verdriet wat zacht zal slijten
maar…
DOODSSTRIJD
poëzie
4.2 met 12 stemmen
5.155 hij sluipt op zware geruisloze voeten onzichtbaar
achter het leven aan.
hij is weergaloos laf:
hij valt aan in de rug;
hij durft niet recht tegenover mij staan;
ik zou zijn schedel te pletter slaan.
ik heb nu nog, nu nog, een wild ontembaar
verlangen naar bloed.…
Schemertijd
gedicht
2.3 met 64 stemmen
21.611 Later wilde ik een strak laken onder mijn voeten
en nog later trokken mijn ogen op de drie muren
die mij omringden loodrecht ingebeelde lijnen
van het balatum naar het plafond en terug.
Een rookmachine spoot de lichtheid onherkenbaar,
maar ik zag ze wel, de op en neer dansende spoken.
ik kneep mijn ogen en mijn lichaam dicht.…
Santa Margherita
gedicht
3.2 met 28 stemmen
9.365 Rapallo en Sestri
liggen aan de voet der bergen
te trillen in de zon.…
Bekering
gedicht
4.0 met 26 stemmen
17.242 En moeten ook de bloemen weer verdorren:
mijn lendenen zijn omgord, mijn voeten staan geschoeid.
Uit Uwe Hand ten tweede maal geboren,
schrijd ik U uit het donker tegemoet.…
Vogelnijd
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
1.122 kleppend beraad op het strand
getergd door zwevende garnalen
en zachtjes scharende krabben,
roeien de snavels
stuiten op stokken
schuren langdurig het doek
Van binnenuit halen messen
het linnen aan flarden:
de riemen zitten te strak
te diep staan de steltlopers,
terwijl ze langzaam vallen
tikken de vogels voorzichtig
tegen hun voeten…
deining
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
800 de zee daalde en steeg als de adem van de maan
rond mijn lichaam leek zij de armen van de aarde
zij koesterde en had mij lief en er was geen duister
haar witte schuim verlichtte steeds die lange nacht
mijn hart sloeg het trage ritme van de deining
ik rustte in de branding toen mijn voeten weigerden
en sliep in het warme zand waar zij mij neerlegde…
het elfde feest
netgedicht
1.3 met 9 stemmen
2.623 er is volk in de straat
de opgebroken straat
staat er naar te staren
ze vergeet haar open wonden
en vleit zich spinnend
als een overjaarse kat
aan de voeten van haar volk
haar Vlaamse volk
viert feest feest vandaag
de Groenplaats, de Grote Markt
ze zien zwart van het volk
en ook een tikkeltje geel
zwart en geel
het vloekt…
Zwikken
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
790 Op het terras kraakt
het riet van de stoelen
kranten lezen rug aan rug
elkaars letters en de koffie
valt ditmaal niet verkeerd
ogen staren onverbloemd
duidelijke taal naar een
rode blos waar wangen
een lach laten vallen
in dat ene kuiltje
langs lippen bloot danst
lonken naast verleiden
ik voel mij even mooi
en swijlens voeten
vochtige…
mijn sterke wereld was papier
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
648 zette makkelijk de koning schaak
de weg terug was er niet vaak
leunde tegen holle muren
mijn sterke wereld was papier
het leven aan mijn voeten
was de hel maar dan wel hier
ben verkracht door eigen woorden
kaats in woede furie terug
wilde heersen werd gevonnist
door de ogen in mijn rug
drie stappen nog
dan ben ik daar
mijn goot die…
De kolenkelder (een kinderrijm)
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
2.402 Waar wezens wonen achter kasten
en spoken klauwen naar je voet
als jij niet snel jouw werk doet
voel je de vingers naar je tasten.
Als je gestreeld wordt door de spinnen
jou donkerheid niet lekker zit
de geesten jou dan zien als buit;
je kunt van schaduwen niet winnen
al vul je snel de kolenkit,
je komt die kelder nooit meer uit.…
de beelden II
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
735 vissersboten
zoveel gezichten legde zij bloot
vreemde namen klonken het land in
waar de hazen zich ingroeven voor
de komende winter, dorpjes stillekes
onder het vallend blad bedolven
hun grijze gezichten uit steen houwen
ik ben blij, de melodie verdwijnt
langzaam in de nacht, de zee zwijgt
en de maan valt met zijn geel licht
op haar naakte voeten…
De nieuwe morgen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
546 Bij het wakker worden
kust de nieuwe morgen
haar nog slaapdronken ogen
buiten is het voelbare afscheid
van de zon en de maan,
de eeuwenoude geliefden
ze schenken elkaar
de glimlach van het vertrouwen
in en op elkaar
ze wachten en verwachten
zij stapt uit bed
haar voeten raken de grond
haar handen
vinden de glans
van het ontwaken
buiten…
Uitzicht met stilte
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
605 lichtvoetig
trippel je
de heuvel af
voeten zijn
onzichtbaar in
het hoge gras
je opent hekjes
die spontaan
weer vallen
in passeren
koeien kunnen
dat nooit leren
jouw rood
laat groen
nog malser lijken
we rusten op
een uitzicht met
stilte in begrijpen
jij was weer
de berg opgegaan
ik ben je nagekomen
zag je ogen spiegelen…
Het Westen
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
642 buitenlichten vallen
door ‘n gebrandschilderd gewelf
Inwoners spelen complexe rollen
voeren "illusie van het leven" op
spel en werkelijkheid verbonden
als 'n zwemmer en z’n zwemmen
de mens kent zichzelf niet meer
dat ging met het spelen verloren
Illusies vervangen de werkelijkheid
in dromen op oude roem geteerd
‘n lange beschaving op lemen voet…
VADER
gedicht
2.3 met 59 stemmen
17.405 Hetzelfde buikje,
Golfslag op het nauwelijks kalende hoofd,
Dat voortdurende zwijgen, de voeten op tafel
En altijd tranende ogen. Je glas. Ouder.
Waar we ook waren, was er afstand, was er
Nurkse koppigheid. Je schopte je oudste zoon,
Waar je hem raken kon: enkels, kuiten, schenen.
Meestal onder de tafel of in de kerk.…
Zegepralend
netgedicht
3.4 met 13 stemmen
970 tooi
zinsverukkend
staan de bomen te bloesemen
vol pracht en praal
knallen geuren en kleuren
je als het ware
verkwikkend tegemoet
speelt de lauwe zonnewind
een schaduwspel van zichzelf
door swingende bomen
fluitend en welgezind
hoor je heel wat vogelvertier
in gevleugelde kracht
een oase van rust
komt opnieuw tot leven
voeten…
Gedeeld natuur/geluk
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
637 elkaar over
bij het ruisende requiem
van vrolijke klanken
een blijde lentegaard
toont de keukenhof al zestig jaar
zijn schoonheid in miljoenen
bloeiende bloembollen
dat loutert is ontwaakt
in het zonlicht
van liefde der noeste arbeid
die door mensen handen is
aangelegd
mijn vreugde toont dankbaarheid
tot ver in de namiddag
op voeten…
Volle maan
poëzie
3.0 met 11 stemmen
2.983 In een stoet van grijze wolkenvlokken
Trekt de maan naar 't Zuiden, naar de zee:
Al wat jong is, voelt zich aangetrokken:
Vissermeisjes waden langzaam mee:
Voeten scheemren onder donkere rokken
En weerspieglen in de blanke ree!…
de ruimte mijden ( voor S.)
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
444 Dus kijk niet teveel in de ruimte
met je telescoop, straks stoot je
het nog tegen ruimte-rots of ko-
meet, staat je verstand in brand,
of kneus je je wel erg nieuws-
gierige hart. nee, blijf op aarde
en lijd in stilte en bewonder men-
sen als Neil A en Wubbo O. die
weten ook, ondanks ruimte-er-
varing hoe met beide voeten op
de aarde…
Noor vertrekt…,
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
1.020 Plezier in waar je gaat
de kin gericht naar waarvoor
je staat, katoenen jurk waarop
alle klaprozen van de wereld
bloeien, rugzak op de rug,
wollen muts op het hoofd
warmt tot aan de ogen, waarin
al de koppige sterren als kolen
gloeien, met onafzienbare tijd voor
beide voeten, je schopt het niet weg,
je loopt er triomfantelijk doorheen…
De echo schatert kakmadam
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
543 kijk haar lopen……arrogant
je hoort ze fluisteren
opgeheven hoofd
blik op oneindig
verstand op nul
tranen in je ziel
droge ogen
glimlach gestift
op verlegen lippen
aarzelende voetstappen
vanuit wiegende heupen
kakmadam
echoot haar na
ze durfde niet zo goed
naar buiten
de angst hield haar jaren thuis
nu zal ze nooit meer
haar voeten…
bijna dragelijk
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
778 van holle huizen
waarin niets zich kan hechten
behalve de onmacht, immer herhalend
zoals witte kruisen, lijf aan lijf
nooit uit marmer
of uit letters van leven
wel liefde, liefde, zoveel liefde
onberekenbare liefde, binnen in mij
en daarna, fluister je
onbekend
ik houd mijn mond dicht
en loop
naar de bladeren rondom jouw voeten…
Zinvol?
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
580 bleek maanlicht schijnt
op blanke duinen
dunne strepen wit schuim
sieren woelige golven
de zee deint onvermoeibaar
dat grote grijze wezen
lijkt uit zichzelf
steeds opnieuw geboren
ik sta daar met koele voeten
als iel en breekbaar wezen
maar te staren naar dat grijs
dat eindeloos lijkt te reiken
naar het zwarte van de nacht
vol onbereikbare…
Vroege herfst
gedicht
2.5 met 31 stemmen
14.043 Of 't blad nu is verzameld aan de voet
of zich als dichte kroon verheft, voorgoed
blijven de takken zichtbaar in de bomen.
Geen nieuw seizoen maakt het nog ongedaan,
geen schaduw valt meer om in schuil te gaan:
de herfst is over heel het jaar gekomen.
-------------------------------------
uit: 'Krullen van jezelf', 1993.…
gloeien
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
801 koeren van de duiven, de winterlucht
ik wil opstijgen
zodat ik naar huis kan schrijven
naar jou
om te vertellen
dat het over liefde gaat
dat het altijd
om ons heeft gegaan
en om het lot
dat wat we verwachten
onze lichamen in de zon
en vlinders
vele kleine vlinders
wanneer bomen zich strekken
bereid tot overgave
met wortels aan voeten…
Vanzelfsprekend
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.180 Het is toch zo vertrouwd
Jouw warmte in mijn bed
die ik zo koester en bemin
Het friemeltje aan het voeteind
met jouw voet daar tussenin
Onze eigen kussens
strikt gescheiden op het matras
Het vaste ritueel
van ieders avondplas
De strijd van het erin gaan
in de winter haast een hel
Jouw zachte ademhaling
en de snurkjes die ik tel
Gesprekken…