6196 resultaten.
Ondoorgrondelijk
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
283 Na het sluiten van de ziel
Lijkt niets meer op hetzelfde
Zodra het hart zich opwerpt
Wil het op de ziel gaan lijken.
Maar eerst moet de ziel
Dat willen. Jij
Heeft jouw hart ook op een ziel
Willen lijken. Lijkt het liever
Op een weiland
Vol paardenbloemen. Soms gaan meerdere dansers
Met een gelijk aantal dromers
Van start.…
Kauwende koeien
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
191 In een stille wagon
Is het druk
Mijn aanwezigheid is aanwezig
Zonder oordeel
Met muziek in mijn oor
Weet ik dat ik de rest afsluit
Maar is dat aangeleerd of wetende afwezigheid
Tonen in mijn oor zijn soms druk soms rustig
Zijn we nog sociaal of sluiten we daar juist vooraf
Misschien zijn we net al als koeien
Kauwend in de wei
Niet weten…
Blinde Vlucht
netgedicht
4.3 met 16 stemmen
1.077 Onbewust van schoonheid
noch van broosheid
zit hij op bloemen te pronken
voert zichzelf dronken;
nectar in overvloed.
Blind, onbesuisd
raakt hij juist
in een dartele vlucht
door zwoele avondlucht
dodelijk verstrikt in
het web van de spin.
De eindbestemming van de vlinder
wordt het vertrekpunt van een verslinder.…
Meditatie
gedicht
2.9 met 19 stemmen
14.870 Hier keert men in zichzelf terug
hier slinkt men tot zijn pit
in een nooit eindigend
ogenblik.
---------------------------------------------------------------
Uit: 'Van de aarde die ook hemel is', 1963.…
Aanstaande moeder...
hartenkreet
2.9 met 29 stemmen
7.810 De zwangere vrouw zat
in zichzelf gekeerd
Zonnestralen op haar
lichaam
Handen op het kind in
haar buik
Haar hele zijn naar
binnen gericht
Het plaatje was zo
vreedzaam
Je zag, ze was niet
werkelijk daar
Ze was ver weg met
haar denken
Haar handen om haar
groeiend kind
Met zo'n vertrouwd
gebaar
Zittend in de zachte
middagwind
Nog…
Lichaam
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
1.278 slachtoffer gevonden
Zij staart wat door het raam
Haar lichaam vol met wonden
De warmte is verdwenen
En leeg is nu de stilte
Haar witte, lange benen
Zijn nu gehuld in kilte
De kou trekt door haar lichaam
Verdrijft nu elke kracht
En starend door dat raam
Had zij dat al verwacht
Daar eenzaam en verlaten
Is zij geheel bebloed
Ze wil zichzelf…
onvolmaakt verlangen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.376 'n gemoed
doordrenkt is
in niet te
stoppen gevoelens
door aanrakingen gevoed
kijk ik met een
kritische blik naar mezelf
wanneer de scherven van het
onvolmaakte hun plek krijgen
glimlach ik naar m'n
spiegelbeeld
dan besef ik
dat het spel niet is uitgespeeld
maar dat de schoonheid
van het verlangen
een herinnering wordt
die aan zichzelf…
NIMENO
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
947 tóch vond hij in een moment
van onachtzaamheid in de arena
van Arles zijn 'Waterloo'
de innerlijke pijn en wellicht
ook de vernedering is hij nooit
meer te boven gekomen
een torero moet immers altijd winnen
of anders strijdend ten onder gaan
misschien dat hij daarom in 1991
de hand aan zichzelf heeft geslagen...…
Poëzie
netgedicht
4.2 met 23 stemmen
690 Waar alles mee begint
is meer dan een zin of taal
meer dan men doorgaans noemt
dan een idee uitdrukt wat verder
reikt dan de blauwdruk van ons leven
want wat zich uit een gedachte
voltrekt in een woord of regel
kruipt door het oog van ons bestaan
en heeft het oneindige geduld
om op te staan ten alle tijde
overleeft zichzelf als het dat wil…
schrikbeeld
netgedicht
4.3 met 13 stemmen
794 de tijd bleef even haperen
voor de alledaagse vitrine
met de aanblik op dreigend somber
en aan de overzijde een helder licht
uitnodigend geestdriftig naar een speelse uitstalling
versierd met een dynamisch leven
waarop hij zichzelf over een andere steven wende
en werd meegesleurd door een ontroering van bloeiend geluk
verlangend vluchtte…
Angst voor Woorden
hartenkreet
2.2 met 9 stemmen
1.511 Ik heb gehoord dat er een man bestaat
die woorden zo prachtig kan uitspreken
zwevend als herfstblaadjes door ochtendmist
vanaf het einde van zijn lippen
tot de eerste aanraking
Zo prachtig dat elke jonge vrouw
bij het uitspreken van haar naam
zichzelf direct aan hem wil geven
Als ik ooit verlamd naast je lig
onze lippen door stilte overschaduwd…
Stilstand
gedicht
2.7 met 23 stemmen
12.939 Lager dan een engel
vallen kan, zinkt
ze in zichzelf.
Als god dit ziet,
noemt hij de kamer
hemel, de seconde
eeuwig.
-------------------------------------
uit: 'En alles staat stil', 2000.…
Op knisperende hoogte
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.021 hoog kleurt geel
tussen betonnen muren
de onderkant afvallig groen
jij waaiert bladeren
op knisperende hoogte
wervelt kleur in herfstoogsten
maar rust dan als
de avond valt en het
tapijt je eindelijk bevalt
mag ik misten in het
ochtendgloren zo dat de zon
zichzelf weer rood kan kleuren
een klein detail
ik loop buiten en de mensen…
De Nacht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
761 De Nacht is weer gevallen
Mensen drinken hun laatste glas
En komen op de rand van hun bed tot inkeer
Het leven wordt onzichtbaar
Gaat schuilen voor zichzelf.
Het is oorlog.
De wind rukt de bomen aan flarden
En met hen de stilte
Van in olie gedrenkte dromen
Op hol geslagen vliegtuigen
Scheren langs kerken en moskeeën.…
Leningman, onwennig, hè?
hartenkreet
3.2 met 14 stemmen
919 Frits Bom keert plots weerom als 'Leningman'
Hij persifleert zichzelf in zo'n reclame
Waarvoor de maker zich zou moeten schamen
Maar ja, er komen toch wel klanten van
Waartegen Bom voorheen ten strijde trok
Omdat iets ongehoord of dubieus was
Heult hij nu mee.…
Impressionisme
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
803 onthullen
misschien nog een hoed
en stoere cowboylaarzen
om de aandacht af te leiden
van mijn rusteloze handen
muziek kleedt de ruimte
in een ontspannen sfeer
“you can leave your hat on”
opgelucht haal ik adem
als ik kijkers zie binnenstromen
die betalen met belangstelling
het linnen betasten met hun ogen
en me reserveren voor zichzelf…
Inzicht
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
576 de koeien langs de weg
liggen rustig te verteren
wat er nog te wachten staat
herkauwen kalm
van maag tot maag
overleverde verhalen
opkomsten en rampen
een zichzelf blijven herhalen
bedaarde ogen ongericht
zien in waar ondergaan om draait
wimpers luiken dit verdiepte zicht
terwijl zo nu en dan een harde staart
een glanzende blauwe…
NACHTZANG
gedicht
3.4 met 28 stemmen
9.913 De dag laten voorbijgaan tot het
avond werd en in de fruitschaal
de vergeten mandarijn ontaardde
in de verte gloeide de stad, zich
ontstekend aan zichzelf
wat leefde in de beijsde weiden
kroop in cocons, zette stekels
tegen de sterren op
Alleen de hemeljagers van diamant
geluidloos snijdend in het graniet
namen ons mee, losten ons op…
't Ideale paar
hartenkreet
3.0 met 33 stemmen
7.499 Als beiden het alleen met elkaar doen
En nooit meer met zichzelf
Leven in het nu, niet straks of toen
Overspel een uitgedroogd verlangen
Romantiek schittert aan hun gewelf
Als beiden zo totaal in elkaar opgaan
Dat liefde bloeit jaar na jaar
Onafhankelijk van gaan of staan
Dan zou je beiden moeten vangen
En tonen: je hebt ’t ideale paar…
Mijn tante
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.175 Mijn tante lust ook heel graag wijn,
zij drinkt zichzelf ladderzat.
Een fles en enkele glazen later
zitten ze alle drie heel fijn
gezellig samen in het bad,
mijn tante, haar poes en de kater.…
en zo
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.731 verglijdt het leven
achter stappen
die weer klinken
in de stilte van mijn geest
dromen die
illusies waren
die intens vergeefs
in al ons voelen spaarden
weg
in pijn
en smart verstorven
en zo
verglijdt het leven
als een leegte die niet kiest
die alleen in houden
van zichzelf verliest
zomaar, ongemerkt
weg
en al wat dan…
Herfstmorgen
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
581 een mooie bloem
wat eenzaam ogend
aan de graskant
van de sloot
wiegend
in de wind
een laatste hommel
drinkend van de nectar
tot de herfstregen
hem verstoord
een vlinder
die nog even dartelt
de vleugels gespreid
een vrouw die in de vroege morgen
haar venster opent
zichzelf goede morgen wenst
een kushand toe glimlacht
aan het nieuwe…
de kus
netgedicht
3.7 met 25 stemmen
777 beschrijf me
deze belofte niet als zacht de zee
oneindige golven
wanneer dan ook
geen enkel woord
draagt de eeuwigheid, aan beide zijden
alsof er wind zou waaien, heen en weer
laat het zijn het voorjaar dat komt
twee vogels onvolmaakt
zichzelf
in het vinden en almaar
mooier
beschrijf me niet
maar laat ons
het strand als…
Thans
netgedicht
3.8 met 18 stemmen
825 morgen zal zich
spiegelen aan vandaag
maar het heden nog aan gister
zo komt het
dat ik thans een herinnering draag
waarop ik teer;
een dunne laag
zo licht als een veer
maar wel met een gouden rand;
handjes vol geluk
wil voor even gedragen worden
in geborgen gedachten
die zichzelf zalig aaneenrijgen
en niet op uitstel willen wachten…
Nazondag
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
624 De zachte regendauw
ligt aan de voet van de dijk
het gras ontwaakt aarzelend
in zonnestralen
het pad is volmaakt
alleen mensenvoeten
kunnen verdwalen
vruchtbaar land, het rust
in de vroege ochtend
de zon schijnt
niets anders verlangend
zichzelf te zijn
de dag schrijft een gedicht
in een blauwe lucht
waar beelden zweven, wolkenwit…
En de toekomst positief
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
698 De aarde slechts
Een kraamkamer
Voor de mens
Als boegbeeld
Van het grotere
Plan - positieve
Mensen die zichzelf
Ooit als pluisjes van
Een paardenbloem in
Ruimteschepen door het
Heelal zullen blazen,
Om ver weg, op prachtige
Bewoonbare plaatsen,
De mensheid pas echt
Tot bloei te laten komen
Inspiratie: column Daniel…
sneeuw !
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
561 De Goden schudden hun bedden op
Vlokjes van onschuld dansen met
pluisjes van dons
Zuiverder wit kan niet bestaan
als van een maagd die zich
behoedzaam neervleit in de straat
Die zichzelf niet meer herkent
Stemmen niet ver van stilte
Voetstappen die alles verraden
Lijdzaam dragen takken hun nieuwe
last en buigen diep voor de
passanten…
vandaag, in mei
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.063 (we zijn begonnen met een goed gevoel)
nu de dodenweg zichzelf verlaat
en korte passen richting witte bloemen zet
noem ik de dag al bij zijn asgeworden naam
we hebben zacht gestrooid
de witte bloemen stil geplukt, waarna
ze teder rusten in hun bed
van grijs geworden blad
ik huil
en laat het raam dat altijd uitkijkt
op weleer
open…
Verdomme!
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
739 Verdomme, velen verdoemen zichzelf!
Maar wie of wat of hoe U ook bent.
Verdom ons niet!…
Verscheurende waters
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
548 Je dolk rijt het water open,
maar het water zalft zichzelf terug in slaap.
Een slaap die ik niet meer kan vatten,
nadat de dolk der liefde, mijn hart heeft verscheurd.…