3020 resultaten.
KRUISACHTIG
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
549 KRUISACHTIG
Daar in Duitsland maken ze een scherpe dolk
en aan de hemel staat een witte wolk
ach, dat ik eens zo sterk en zo wit was
dan zou ik echt kunnen leven, dan pas
En in Frankrijk, daar schenken ze bloedrode wijn
in kristallen glazen en zo wil je zijn
Zoals een eikenboom, die zijn takken spreidt
een gelukkig leven dat je leidt
een…
De stem van de herfst
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
436 Hoe op een kale tak ik de gezangen van een
huismus hoor wier akkoorden en toonsoorten zich laten mee-
stromen op de golven van heimwee en melancholie tegelijk vermommen
zich allerhande vlinders als dorre bladeren die een voor een zweven in de open lucht.…
Bohémien
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
481 kubussen van uniform beton
En polychroom glas, bij het oud station
Sinds mijn vertrek naar de rijzende zon
Zag ik niets van de sfeer van
plein of straat
Als Turfmarkt Ebbinge, waar je ook gaat
In Delhi Singapore Rangoon Canton
Nu ook de engel weg is en verdwaald
Als Kuifje in de blauwe
lotusdraak
Zie ik het nu níet langer als
mijn taak…
Diepe vijver
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
412 Een diepe vijver met groengrijs water,
in zichzelf rustend, bewegingsloos,
bladeren van een overhangende tak
drijven op het donkere oppervlak,
er is wat zwerfvuil ingewaaid.…
Diepe vijver
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
463 Een diepe vijver met groengrijs water,
in zichzelf rustend, bewegingsloos,
bladeren van een overhangende tak
drijven op het donkere oppervlak,
er is wat zwerfvuil ingewaaid.…
Zoals het is
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
484 Die mooie zomer
blijft nog lang nazinderen
bij geknakte tak
Wanneer tijd is gekomen dat het
prachtige blauw van de hemel vermindert waar
de zon gezelschap krijgt van steeds meer getinte en donkere
wolken gelijktijdig zorgt een opkomende wind voor aandacht en verstrooiing.…
Venus achterna
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
493 Voortaan kan ik je waarnemen
tussen de takken van de herfstige bomen waar
je mij meeneemt naar onbekend paradijs om dromen te vangen
Je kent het geheim van een goed langer leven waarin onverwacht en plots bloeien.…
Winteren
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
525 Onderweg komen deze samenhangende
hoopjes diverse takken tegen die gedeeltelijk of volledig
bladerloos zijn zodat ze worden aangekleed met hun lekkere warme
vachtjes dat ook nog eens heel zacht aanvoelt; een moment van tederheid nabij.
En ik?…
De treurwilg aan de waterkant
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
467 Een treurige wilg
met zijn hangende takken
water schept een band
Zie hem daar staan langs de kaai waar
zijn stevige stam eervol, waardig en edelmoedig
uitstraalt maar hij benijdt zijn vrienden die met hun verbluffend
knappe voorkomen en mooie verticale lijn best wel opvallen tussen de menigte.…
Als herfst me overvalt
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
574 Daarbij zijn ze niet enigen die zich laten
merken: zingende vogels aan de takken omgeven door
hier en daar paddenstoelen en zwammen die me doen herinneren dat
alles vergankelijk is terwijl de emoties en gevoelens een poosje dobberen in een dipje.…
Als de herfst voorbij is
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
681 Op bladloze tak
strijkt neer en pauzeert een kauw
einde van de herfst
Wanneer de tijd is gekomen dat de
grijswitte wolken steeds meer op voorgrond treden
en samenkomen tot een ongekend geheel waarachter zachte zon
vervaagt tot een vaal lichtpunt terwijl een opkomende wind zorgt voor enige kilte.…
Afscheid in de mist
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
578 In de mist klinkt veelstemmig
'vaarwel' stil tussen de takken...
(Ieder) verloren in (eigen) gedachten,
niets ziend, lopend in het duister,
merken we enkel
dat de mist ons haar bevochtigd.…
Veel
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
600 Binnen veel familie
in een rond en op een rij,
zoals bij ons
en alle gezichten waren blij
'k Kreeg foto's ook van dochter
van de hei, van bomen,
de zon scheen tussen takken
hun schaduwen erbij
een hondje lopend vrij
een groene orb zag ik
Een flat die schoongemaakt
en nu verkocht, zij blij
En jij kwam weer naar mij
Jij die altijd…
Lijfelijkheid
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
498 Mijn handen raken de takken aan, een ontmoeting
van zielen waar de tijd zich verstilt en alles één is, in stilte en vrede.
Het gras fluistert zachtjes tegen mijn voeten
de natuur spreekt in mijn bloed, een fluistering van leven.…
De kunst van eenvoud
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
554 Er zit een waarheid in het kleine,
die niemand opjaagt, een echtheid in het kijken
naar iets dat eenvoudigweg bestaat, zonder oordeel — zoals een
vogel op een tak, die niets hoeft te bewijzen, en mij toont hoe rust vanzelfsprekend kan zijn.…
Lentelicht
netgedicht
2.3 met 12 stemmen
527 Bloemblaadjes vallen
als ongezegde gedachten, de takken buigen terug naar hun kale oorsprong.
Langs de rivier glinstert het water
als bewegend glas, maar aan de rand kleven de
resten van regen en oude bladeren. Wat stroomt, herinnert zich
toch wat het achterliet — de wind ruist, en neemt iets mee dat niet meer keert.…
Ik Groeide, Jij Schreef
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
404 ik schiet de lucht in,
takken reiken verder dan ik durf.
de drang om los te komen,
om bij de anderen te horen.
groepsdruk drukt op mijn bast,
woorden snijden als messen in mijn schors.
soms een trap —
het breekt me vanbinnen,
maar ik buig
en zwijg.
en zo gaan de jaren voorbij.
ik word steviger, stiller.…
De oude boom
netgedicht
2.4 met 28 stemmen
443 Onder zijn beschutte takken
heerst een trage vrede, de lucht lijkt stiller,
de voorbijtrekkende tijd minder hard. Vogels landen zonder
schroom op zijn dragende schouders, alsof ze weten dat hij niemand iets ontneemt.
Wie even stil blijft staan, een
hand op zijn ruwe bast legt, voelt niet alleen
hard hout, maar iets dat ouder is dan denken.…
Langs het glinsterende water
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
489 Onder overhangende takken
en uitgeholde oevers verbergt hij zijn nest.
Het water fluistert, riet beweegt zacht. Jongen wachten,
veren nog pril, tot de lucht hen roept, een onbekend pad van vrijheid.
En als de winter komt, bevriest
het water, hij verdwijnt geruisloos, gedragen
door koude winden.…
Herfst
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
542 Nog lang blijft een tanige tak flink staan zwaaien.
Een bos rode bloempjes met heel korte rokken
blijft over de verloren kansen staan mokken.
Maar ook zij zullen spoedig ter aarde waaien.
Het rumoer ebt weg en de lichten gaan uit.…
Ritme en Beweging
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
392 gletscher
in stroom
versnelling
rakend
naderen
oogverblindend
de zonbeschenen
cataracten
oorverdovend
vallen de massa's
donderrazend
in megatonnen
kilowatt-uren
bij dag en nacht
pas vele dagen
en mijlen later
langs rotsenbodem
door bos en lommer
in merenwater
krijgt panta rhei
ten lange leste
forse gestalte
in brede takken…
Bee-bee & beau-beau
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
477 Beau-Beau zweeft hoog in de kroezeboom
vangt er veel wind maar houdt
het meestal droog
bij tegenwind schuilt hij
onder stevige takken
en twijgen met mooie
langwerpige blaren
Een schuilhut voor als het
te stevig gaat waaien
en stormen en moessons
zijn haar verfomfaaien
hoog in de boom hoeft hij
niet veel te doen
dat moest er nog…
Rouw in de polders
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
421 De polders in de mist
In grauwe mist die als een rouwkleed drukt
op polders waar ik jou voor ’t laatst heb gezien,
staat nog die wilgeboom, gebogen, gebroken,
zijn takken schreien om wat nooit meer zal zijn.…
Wanneer de mist ademt
hartenkreet
2.4 met 23 stemmen
1.279 Uit de winterse takken vallen
druppels die de ochtend vertragen, tot elke stap bedachtzamer wordt.
Achter dit ademende grijs
wit verzamelt de dag vloeiend zijn licht
en contouren. Het omliggende landschap keert terug uit
diepe luwte en laat mij achter in een ongekende kalmte die lang nazindert.…
Van filosoferen kun je leren
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
177 bekoren
In het hart gezaaid van wie Hem toebehoren
In een eeuwig durende woonplaats zonder
De aardse zorg om het menselijk bestaan
Dat op aarde tot het einde toe zal blijven bestaan
En wij mensen met de opdracht om
De tempel van hart ziel en lichaam met ons huis te beschermen
Tot het einde toe met het van God gegeven leven op aarde
Onze taak…
Wat de aarde blijft dragen
netgedicht
2.6 met 18 stemmen
7 Het gras houdt sporen
de wind draagt stille resten
groen wacht op herstel
Het gras houdt sporen vast van wat hier langskwam,
plastic en glas dat niet meer bij de takken past.
Je voelt hoe de aarde stil blijft dragen wat blijft liggen,
een lichte druk die rimpelt door de open ruimte.…
Het licht bijeen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
11 Het gras draagt nog de nacht,
de bomen staan te wachten,
en tussen hun vermoeide takken
komt de zon je tegemoet.
Er is zoveel dat niemand ziet:
wat je hebt gedragen,
wie je mist,
hoe je soms blijft zorgen
terwijl je zelf
wat zachtheid nodig hebt.
Ga maar even zitten.
Laat de wereld zonder jou
een ogenblik bewegen.…
kijk papa ik maak een loop
gedicht
2.2 met 17 stemmen
11.613 kijk papa ik maak een loop
dat spreek je uit als een vergrootglas
ik ben kwetsbaar als een lek regenjack
je hebt een hoed op die iedereen stom vindt
en of je 'm nu ophoudt of afzet
de boot is aan en niet de hoed maar de critici hebben het gedaan
ander voorbeeld ik roerde in mijn soep
en je jeremijohee overstemde het tak van m'n pollepel…
Wachters
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
609 langzaam ontdooit het bevroren water
restanten ijs hangen met hun laatste houvast nog
in de stijve riethalmen die dor overeind zijn gebleven
de winter wijkt met tegenzin
en laat met name in de nachten
zijn ijskoude adem het land geselen
kale bomen met naakte takken weerstaan
ontdaan als zij zijn van hun zware bladerlast
als wachters al die…
Wachters
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
566 langzaam ontdooit het bevroren water
restanten ijs hangen met hun laatste houvast nog
in de stijve riethalmen die dor overeind zijn gebleven
de winter wijkt met tegenzin
en laat met name in de nachten
zijn ijskoude adem het land geselen
kale bomen met naakte takken weerstaan
ontdaan als zij zijn van hun zware bladerlast
als wachters al die…