3724 resultaten.
Leven?
netgedicht
4.4 met 55 stemmen
4.522 Eenzaam zit ik hier
In een donkere kamer
Verlicht door het wit
Van mijn scherm
Waarin met een snelheid
Ongekend voor een mens
Als een totale machine
Zich in het pikzwart
Tegen het wit afzettend
Mijn emoties en gedachten
Via de punten van mijn vingers
Zich woorden vormen uit letters
En zinnen uit woorden uit letters
Ik typ, ik typ, ik…
Seizoen
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
1.779 smeltwatervallen langs haar lijnen
Regenbui drijft over als een sluier prevels
schuin afgeklonken aan rondingen einder
verschijnt er grijs gezonden een ara in rui
nevelmotjes fladderen van onder tot kruin
Zon breekt moszoen; droogt tussen bedropen
het kalme bloeien van hoog naar lage gebieden
stuwt de sponzige lucht tot ontembare stormen
Vormen…
voor de zomer
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
1.015 Lente
De bloesems aan de bomen
welriekend en van korte duur
Vormen daarna een roze loper
bij het vallen, uur na uur
Het bankje, geteisterd door weer en wind
heeft vele romances zien ontluiken
Gezien het aantal hartjes met initialen
met liefde heeft hij zich laten misbruiken
Het park met zijn versgemaaide gras
en ontegenzeggelijk veel…
Moeder
hartenkreet
3.4 met 18 stemmen
3.539 Moeder, de spil van het gezin
’t opperhoofd zonder vorm van gewin
Moeder de vraagbaak van iedereen,
de tolk, zoals zij is er geen één.
Moeder die kinderen baarde
moeder van onschatbare waarde
Moeder of ze nou één kind heeft of tien,
tijd maakt voor allemaal, je kunt ’t zien.…
Stiekeme tranen
hartenkreet
3.6 met 10 stemmen
1.670 Ze vormen al klein plasjes,
driftig veeg ik ze weg.
Ik wil niet huilen, ik mag niet huilen!
Ik lijk wel een kind zeg..
Mam, je zei dat er van mij nooit iets worden zal,
en nu ben ik weer ingestort.
Ik deed mijn best, mijn àllerbest
Maar volgens jou schoot ik te kort.
Helende tranen trekken banen,
met een minderende vloed.…
Jou zijn
hartenkreet
2.8 met 8 stemmen
1.948 Dat we een eenheid vormen, samen een worden.
Samen. Alles samen. Niks alleen.
Een elkaar door en door kennen, gezamenlijk voelen,
Geen grenzen, algehele versmelting.
Wij: jij en ik. Met z'n tweeën een.
Maar wil ik dat of wil ik gewoon jou zijn?…
animal planet
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
642 nog steeds kan ik niet wennen
aan documentaire taferelen
van het toch nog onverwachte einde
zoals laatst die wreedlachende haai
met een blikontdane tengere pinguin
slingerend tussen lange rijen
van blinkende hennie huismantanden
tot elkaar veroordeeld, getweeën een
functioneel gebroederlijke onderzeeër
ja, het blijft een wonderlijke vorm…
PAARS
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
1.800 Diepe klanken verkennen haar vormen,
Gevangen in geel, gedempt door zwart.
Haar buik, strak, een naakt membraan,
Wordt alleen openlijk betast.
Haar hals ontstijgt de warme gloed
Van haar borsten, vormt de koele trekken
Van haar gezicht; zwarte lijntjes accentueren
Het zwoele bruin van haar ogen,
Met scherp in haar vel gegrift.…
Small Bang
gedicht
3.8 met 30 stemmen
11.092 Bij, zag het geschreven, en als echo
zei het zichzelf, bij, bij, maar toen
was de hand alweer verder, gejaagd
door de zweep van het krassen,
het heimwee naar vorm.
Het doet pijn om niet af te zijn
voor wie nergens vandaan komt.…
Ik Wil Dat Je
hartenkreet
4.0 met 36 stemmen
2.820 De poorten van de hel bestormen
Nieuwe kleuren gaan bedenken
De mooiste beelden voor je vormen
De Mona Lisa aan je schenken
‘k Zal de aarde voor je verplaatsen
Alle wildste dansen dansen
Twaalf steden voor je schaatsen
Gewoon omdat.....…
Gewenste wendingen
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
797 de manoeuvres van je liefde leren
zoals het roteren van je krukje
al haar sensuele wending kent
een strelend verlangen geeft
je gestalte in alle ronde vormen, verkent
‘je mooie dichtbij’ langs boven en onder
delen, waarrond een diepe dimensie
contouren krijgt
daarin drijft jouw alles
je tedere niveau bereikt rechtstreeks
de allerhoogste…
souvenir
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
1.444 de schaamte voorbij ben ik blij met elke vorm
van genegenheid al zal ik het zelf ook creëren…
DE VREEMDE SCHEMER
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
773 Een brandgang is misschien de weg
die wij al eeuwenlang bewandelen
als zonverlichte hazen
eens groeit hij dicht
achter de vele stappen
die versterven
De vreemde schemer
van het nooit begrijpen
ontsiert ons denken
en vertraagt het bloeien
van nieuwe en doordachter vormen
achter ons
Traag zingen spiegelende rivieren
sussende liedjes…
Bevriezen mijn ogen 2
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.310 Ik ging door zware stormen
Om bij jou aan te kunnen komen
Dwong me in de moeilijkste vormen
Voor de liefde van mijn dromen
Ik ging zo ver als ik kon
Wilde je eindeloos gelukkig maken
Schoot mijn passie per kanon
Om jouw hart vol te raken
Je hebt mijn liefde opgedoekt
Gewoon omdat de jouwe op was
Hebt onze toekomstdromen afgeboekt
En uitgekeerd…
Ode aan de mond.
hartenkreet
5.0 met 5 stemmen
1.211 Volle rode lippen
gerond in stille lach,
steeds wisselend
van vorm, vol kleur.
Zo soepel,
warm glanzend,
speels lokkend.
Je vochtige tong
streelt de
gewelfde ronding
van de half
geopende lippen.
Daartussen,
tanden, hard
parelend wit,
haast voelbaar.…
Seizoen
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
1.770 smeltwatervallen langs haar lijnen
Regenbui drijft over als een sluier prevels
schuin afgeklonken aan rondingen einder
verschijnt er grijs gezonden een ara in rui
nevelmotjes fladderen van onder tot kruin
Zon breekt moszoen; droogt tussen bedropen
het kalme bloeien van hoog naar lage gebieden
stuwt de sponzige lucht tot ontembare stormen
Vormen…
Zoeken naar woorden
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
1.566 mis de muziek in het lied
In mijn hoofd is het glashelder
Duidelijker dan ik kan omschrijven
Want wanneer ik het probeer
Lijkt alles uiteen te drijven
Alsof ik kijk in helder water
En mijn gevoelens weerschijnen
En als ik ze probeer te vangen
Zie ik ze in de rimpels verdwijnen
Alsof ik kijk naar de wolken
Die het antwoord langzaam vormen…
Verloren hart
hartenkreet
3.4 met 7 stemmen
1.221 huilen tot een rivier zich vormt
En hem een weg naar buiten leidt
Mijn hart wil zich uit mij verlaten
Wil zich van mij scheiden
Een weg naar buiten vinden
Zo veel te verduren gehad
Pijn, angst, verdriet
Zo vele malen gebroken
Enkele keer bedrogen
Liefde gekend maar van korte duur
Zo veel te verduren gehad
Wil zich een weg naar buiten vormen…
verlichtte stromende champagne
netgedicht
2.6 met 24 stemmen
4.496 de eerste vuurpijl knalde
verbrak in sier het nieuwe jaar
verlichtte stromende champagne
gejuich omarmde de franje
ik was alleen, zij daar
uitgelicht in hoeken
zag ik schaduwen bewegen
vergeten had ze daar gedropt
ik kon er toen niet tegen op
moest verder met mijn leven
ik zag ze kleur
en vorm krijgen, voelde
weer de wanhoop aan den…
Zij zit naast me, en ik aai ‘t gevlochten haar
poëzie
3.0 met 21 stemmen
2.850 En ‘k voel, ze rilt, nu op haar borst zich legt
Mijn gulzige hand om de veerkracht’ge vorm.
Zo huivert de aard’, waarin de toekomst kiemt,
Voordat met bliksems haar de zomer striemt,
Onder de schaduwvingers van zijn storm.
---------------------------------------------
uit: Brahman, deel II, pag. 412…
Onzichtbaar
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.043 Maar in wat voor vorm is onwetend afwezig,
Als je blind bent voor het waarneembaar zijn.
Hier twijfel ik,
Want afstotend is mijn buitenlaag,
Niet afkeer wekkend,
Het lijkt open, waarvan gesproken is.
Maar moeilijk doordringbaar.
Het is gesloten, wat niet voor jouw zicht zien baar is.…
het meisje
netgedicht
4.2 met 27 stemmen
2.203 niet dat ik haar ken
immers nooit te voren
kwam zij in beeld
als plots wat woorden,
geschreven dat wel,
aan mij worden toebedeeld
op zo'n moment
blijk ik weer een aards wezen
en vorm mij een idee,
hoe zij in werkelijkheid zal zijn
slechts door haar letters te lezen
ik weet niet hoe het u vergaat
slaat uw fantasie dan op hol
of is…
Uren van geluk
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
582 onze dromen zijn van glas
in vormen teer en breekbaar
ze schijnen door voor altijd vast
ik wil kijken in je ogen
zien hoe licht daar breekt
hoe langzaam je emoties doven
samen gaan we wandelen
naar de grens van ons gebied
leven tussen vreugde en verdriet
wil met jou de bloemen zien
de vergezichten in de wolken
het gras dat buigt in…
Uren van geluk
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
671 onze dromen zijn van glas
in vormen teer en breekbaar
ze schijnen door voor altijd vast
ik wil kijken in je ogen
zien hoe licht daar breekt
hoe langzaam je emoties doven
samen gaan we wandelen
naar de grens van ons gebied
leven tussen vreugde en verdriet
wil met jou de bloemen zien
de vergezichten in de wolken
het gras dat buigt in…
Kijkdoos
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
633 Het kleine oog gericht
door het kleine venster
in het licht van de wereld
de kleine caleidoscoop, kleurt
de aarde met één oog, telt de
multiculturele regenboog, abstracte
stukjes land en culturen afgewogen,
verkleuren vorm en plaats, beweging
door een simpele handomdraai, en
een voortschrijdende tijd, om de
carrousel te verfraaien, intuïtief…
schilderij
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
830 het scherpe oog tekent de hemel
van binnen, een rare machine maakt
indrukken onthoudt kleuren vormen,
hij loopt weg. Van iets maakt hij
later op papier ook iets, maar anders,
het hoofd en hart doen mee en het
verleden speelt mee, tranen en glim-
lachjes, verkeerde en goede ideeën
en eerdere indrukken..…
de dood een vriend
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
606 injectie
doet zijn werk
de doodstrijd
met gesloten ogen
zij kijkt op de klok
een snik
loopt naar buiten
plant een rozenstruik
opent zijn laatste brief
ze huilde om
de dood
van een vriend
men zei een moordenaar
zij oordeelde niet
veroordeelde nimmer
haar fluister
was vol
intens verdriet
elke zomer als de rozen bloeien
vormen…
Afscheid
poëzie
3.8 met 19 stemmen
6.110 Eén ogenblik van het voorbije leven
Als voor 't bewogen spiegelvlak te staan
Van rimplend water, dat met stadig beven,
Het beeld, eer het tot stand komt, doet vergaan,
De vorm te zien, die in het water drijft,
Onzuiver zo van kleuren als contouren,
Die, vluchtig bij het allerlichtst beroeren,
Geen wezen heeft, dat in zichzelf beklijft...…
Octava alta
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
493 Haar wapperende zomerjurk bolt zich als
een ragfijn vlindernet, de bloeiende
akeleien vormen een aureool boven haar
piekerende zelfbesef. Nergens op aarde
heeft het licht van Jezus zoveel ingang.
Nergens zo. Of is het haar eigen licht?…
poelen in het weiland
netgedicht
3.2 met 17 stemmen
684 dageraad
wanneer een brandgeur het zwarte veld verraadt
zonder geweten
zonder genade
niets mislukt met nieuwe zonden
in rechtopstaande kisten, kronkelend in het landschap
aanwezig
ik staar
voorbij een heuveltop
naar smalle stroken waar winter zichzelf bewaart
en hang gaten op
tegen muren van de nacht
gaten
rij aan rij
in de vorm…