inloggen
voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 34048):

Octava alta

In de kelders van haar blijmoedige ziel
dansen de elfjes, dromen de gnomen, staat
de gouden vijfster stralend overeind.
Haar wapperende zomerjurk bolt zich als
een ragfijn vlindernet, de bloeiende
akeleien vormen een aureool boven haar
piekerende zelfbesef. Nergens op aarde
heeft het licht van Jezus zoveel ingang.
Nergens zo. Of is het haar eigen licht?

Zij herstelde mijn geloof in een feeërie,
terwijl ik strandde in boeddhistische leegte,
waar mirakelen nu eenmaal welig tieren, maar
nooit zo tintelig door spirituele diepgang.
Al is mijn angst voor Circes in het geheel
niet ongegrond, ik heb meerdere Magdalena's
gezien, meerdere duisternissen doorkruist.
Overal doemen zij op, de passerende schepen,
er zijn er maar weinig van achttien karaats

goudsbloemen.

Schrijver: Joanan Rutgers, 12 Jun. 2010


Geplaatst in de categorie: liefde

4.0 met 1 stemmen 126



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:pelgrim
Datum:14 Jun. 2010
Bericht:prachtig lichtvoetig geschreven....


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)