6196 resultaten.
Moment suprème
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
755 alles draaide
om die ene vinger
wenden en werking
als lokkende vlinder
verleiding in nieuwe lente
manoeuvreren
van komen en gaan
spelend spel
met dans en gezang
in liefde verhuld
met haar allerlaatste
geil glimmende blik
venijn en rode roos
sleepte zij zichzelf
naar het einde
nog zingen de zigeuners
na de messteek
"Mi adorada…
Hotel des Indes
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
594 Die lieten er banaal hun broeken zakken,
Maar zetten daarbij puur zichzelf te kakken.…
Stem der advocatuur
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
606 Mijnheer/mevrouw Edelachtbare
mijn cliënt is heus niet zó slecht
maar ’t kwam door die halve gare
die de buit op tafel had gelegd
en het voor zichzélf wilde houden!
Stelt u zich dát toch eens voor!…
Vincent
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
638 de eeuwigheid
Snaren die doen wat
Jouw gevoel wil laten horen
En klanken voortbrengen
Vanuit de hemelse gerechtigheid -
Mijn handen open gevouwen
Naar de muziek en naar jouw stem
Doorleef ik mijn eigen
Geestelijke pijn met
Rillingen over mijn lijf
Als jij Starry, Starry
Night zingt voor hem
Die het mentale gevecht
Met zichzelf…
Afscheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
590 Ze susten zichzelf in slaap.
Denk niet aan de beroering
van het zoete, zachte gras.
Kijk niet over de schouder
naar de oude eucalyptus boom.
In een smalle straat van glas keert
mijn buiten niet naar binnen.
Geen weg terug en niets te verliezen:
ik ben wat je van me weet.…
zwarte wolken
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
645 het beeld verdiept splinters
driedimensionaal
ik wil niet terug en draai mijn hoofd weg
van het graf in de spiegel
mond na mond ligt de waarheid uitgestrekt
in een rusteloze slaap
een naam komt opnieuw langs
jaren lopen terug naar achter
ik wil ze niet bewaren
ze bewaren zichzelf, stromen voorbij
tijd tast alles aan
maar…
Als je weet hoe hard het ijs is
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
496 Stormachtige furie
Met veel venijn in
Vuur en vlam ontstoken,
Door redeloze razernij zo ver
Gebracht dat de wereld waarachtig
Even stilstond - is nu door
Winterkou tot bedaren gekomen
En de golven op jouw oceaan
Van hartstocht lijken in zichzelf
Bevroren - schuimkoppen die nu alleen
Uit ijs nog bestaan - zachtjes probeer
Ik je…
Monologen als dromen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
547 heb stukjes drama geraapt
uit het toneelspel van mensen
zonder geluid en publiek
expressieve mimiek
voorkwam schamen voor tranen
en het stokken van adem
pas achter het vallend gordijn
mocht ieder zichzelf weer zijn
in een demasqué van gevoelens
heb de scenes gelijmd
decors uit het leven genomen
geen monologen als dromen
met publiek…
Ontwapenend
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
480 het kan nu wel wat minder
ondanks groei van het gewas
de zon schaamde zich dood
gaf te vroeg zijn warmte af
en geeft zichzelf vrijaf
mensen kleden zich te bloot
regen vindt de grond te droog
het wordt tijd voor wat gespetter
dus de wolken hier omhoog
dijen uit naar iets gezetter
men is hier toch gewend
dat seizoenen eigenzinnig zijn…
verbazing
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
440 dingen
in staat zijn, je gelooft het niet
Maar gebeurt elke keer weer
dus de verbazing is eerder
dat zulke wrede mensen
zo normaal kunnen leven
wachtend op een kans
die voor de meesten nooit komt
het bestaat dan slechts in hun hoofd
maar gaat het los, dan zijn zij de eersten
om te bevestigen dat ze altijd
al moorddadig waren van zichzelf…
DE SCHRIFT BETWIST
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
481 Gelezen in het Oude Testament
Hoe God bestraffen kon, razen en tieren
Bedreigen kon de mensen en hun dieren
En hoe Hij zich gedroeg; inconsequent
Hij sprak zichzelf dus tegen, permanent
Hij hield van pest en schurft, nee goedertieren
Dat was Hij niet bepaald, wanneer Hij gieren
Als lijkenpikkers aandroeg; het serpent
Je baktrog en je korf…
Ver Laten
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
791 winterbang zichzelf
niet tegen te komen
zoekt sneeuw houvast
de bomen, kijk, ze zwijgen
niets dat mij beweegt
oorverdovende stilte
hoopt zich op
geen tijd meer te verliezen
ik ga er aan voorbij
stilte,niets dan stilte
alle vergeten woorden
ze vallen zacht
zacht
zachtjes weg
in het nog onbeschreven wit
ik kan mijn zinnen…
Vertegenwoordiger in troost
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
584 Een vers dat schuurt,
Brengt bij de lezer
Die vertroosting zoekt
Het gevoel op gang
Dat al zo lang volkomen
Op slot zat, zijn ik
Was immers sinds hij
Zich heugen kon gevoelloos,
Uitgesleten door de taaie
Werkelijkheid van de dag,
Van alle dagen die achter
Hem lagen - en de tranen
Die jaren lang niet komen
Wilden laten zichzelf…
Herdenken
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
539 En telkens
sta ik weer in pyjama
voor het oude raam
en controleer de auto's die
in die jaren
even voor het gewijde uur
naar de kant van de weg
zwenken en stoppen
lijken mijn vader en moeder
in zichzelf verzonken
verbonden met iets
dat groter is dan zij
gedachten waar ze goed
naar moeten luisteren
die het waard zijn
om telkens terug…
wijsheid in het nieuwe jaar
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
542 Ik wens iedereen het genoegen
om tevreden te zijn met zichzelf.
Liefde te kunnen ontvangen en geven.
Gelukkig te zijn en wijsheid te ervaren.
Een geweldig 2016 iedereen !…
Vergeten beelden
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
563 gegeven
als antwoord
op zijn blik
waarmee hij vroeg
om nog een beetje
warmte in het leven
verward probeert hij
alle dingen nog te
linken aan herinnering
een gedachte of
een naam die hem
te binnen schiet
vaak lukt het niet
dan gaat hij
weer op zoek naar
de vergeten beelden
en lacht naar het
passeren van wat
hij nog herkent
zichzelf…
De schaamte voorbij
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
487 de
zon erbij veranderde
het aanzien van de stad
ben op pad gegaan
mensen keken me aan
of ze vuur zagen branden
had mijn naturel aangedaan
de schaamte voorbij
in mijn geboortevel
weg met kleingeestigheid
en preuts bekrompen zijn
mijn transparantie werd
echter niet op prijs gesteld
ben gekleed als delinquent terwijl
ieder toch zichzelf…
Oud en nieuw
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
491 De wieken
van de molen draaien boven het
ontluisterd kind dat zichzelf niet
meer terug vindt. Klokken laten
haar hart niet meer bonzen.
Steeds meer roekelozen en bozen
sluipen door de donkere straten
voorbij slapende in dozen.
Wie zal niet blozen bij het zien van
dit verval.…
voetbal
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
691 Er zijn er nog weleens
die zichzelf bestormen
en ineens staat hij dan de dakgoot
van de dug-out te zoenen.
Of een schele steward met overgewicht.
Hij rent ook altijd naar mens of staketsel toe
alsof hij een bosbrand aan de broek heeft.…
Drie woorden
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
582 Ik weet en voel te veel,
zegt de man die zich in
zichzelf verliest -
Maar dan het wonder,
de hele wereld wordt
tot drie woorden teruggebracht:
Liefde, vrede en verdraagzaamheid,
deze drie - maar de liefde staat voorop,
Zij staat aan het begin
en komt aan het eind,
Alles staat of valt met haar,
Zij draagt jou bij zich
als jij wie…
Camiel Eurlings vertrek of blijf!
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
511 In Nederland blijven
Ik doe een
Christen Democratisch Appel
op Camiel Eurlings
op zichzelf te gaan wonen
en te zijn wie hij is
zijn intrinsieke ik te vertegenwoordigen
met als doel: geluk(t)
Camiel Eurlings ik wens je geluk en vooral beterschap!…
snode aanzet
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
495 dood uit de takken slaat
de boom die zich leegt
van het schuddebuiken
en ik ongewis van de gestaltes
rijpe pruimen als verweesde kinderen
en ik die de vondelingen consumeer
alsof het mijn eigen vondsten waren
mijn tanden zetten zich in het vlees
het spat als bloed en veeg het weer af
wat overblijft zijn indrukken die krullen
van zinnen in zichzelf…
fout
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
572 Ook een dichter kan
verkeerd gaan kiezen
zichzelf in wanstaltige
theorieën verliezen
Dichters zijn mensen
hoewel sommigen
zich anders wensen
Mussolini Karadzic Lucebert
namen noemen doet niet altijd zeer
het één valt niet met
het ander te rijmen
of toch wel
dichters zijn geneigd anders te kijken
naar wat ze in de verte zien
en zoals…
Onder zeil
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
533 reclameborden ronkt
En aanzet om de bakens te verzetten
Het lijkt cliché en sleets
Maar in de haven is het altijd druk
Reisdoelen te over naar geluk
En dat herhaalt men steeds
Ik schuw de open zee
Het ongewisse zonder maat
Vooral bij ontij in de nacht
Toch bemerk ik van lieverlee
Dat er kade noch een buitengaats bestaat
En elk verhaal zichzelf…
Opgelost
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
521 midden laat
maar uit een blik naar wat ons
zoal omringt in het heelal
wist hij zowel duidelijk als klaar
dit zit mathematisch allemaal
veel te goed in elkaar
dat is echt geen toeval
hoe hij de vraag over zijn al
of niet geloven heeft opgelost
heeft hem heel wat meer
hoofdbrekens gekost
toch hoopte hij er van te zijn verlost
door zichzelf…
drempelwens
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
747 dat ieder elkaar mag blijven zien
horen ook en begrijpen zal
bij het doen en laten
dat ook zonder woorden
iedereen houvast mag hebben
door er voor elkaar te zijn
dat aandacht en tijd voor elkaar
de kersttijd en het nieuwe jaar
bij en voor eenieder mag brengen
dat ieder zo zichzelf en de ander
of je nu jonger bent of ouder
betekenis…
MEEUWEN
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
604 Ajax verloor zichzelf bij Feyenoord…
Mijn lief
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
445 Ik zie het wel
in het isolatieglas
mensen dragen zichzelf
op hun rug
hun hemden zitten strakker
dan hun huid
kalkoenkerels steken hun waaier
trotser dan heer pauw
.....met gebonden handen
.....paraderen ze in de lucht
.....van hun droogwindige darm-
.....bacteriën en ze laten daklozen leven
.....van de natte muntjes
.....uit…
Houd van mij – 2
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
439 Soms waait er in mijn hoofd een slechte
wind, een duivel die duivels najaagt
in een ander of
een verongelijkte hoogmoed
die zichzelf bevoordeelt en vraagt:
Houd van mij!
.....Bij wie kan ik voorspoed kopen
.....(levenslang en met garantie)
.....welke opties zijn er
.....wat in hemelsnaam moet ik
.....en zal ik daar voor doen?…
slaap
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
448 het lichaam is losgeraakt
op trage ademhaling getild
door een golf uit een diepte
gedragen aan slaap overgelaten
het is met zijn warmte onbewust
ingekeerd gegrepen door een zware
overmacht die waken op tijd inlost
ademend als geschapen uit
het traag ritme van aarde
neemt de droom een wending
ze zijn zichzelf niet meer bekend
weten…