Alle inzendingen

bemorst met het vuil van de adders strompel ik door de polariserende straten van mijn vaderland het ijzeren monster scheert rakelings boven mijn hoofd spant de aders strakker en strakker het bloed stolt de luciferdoos ligt op het witte kleed tussen de twee kandelaars meeuwen bo...

Daar staan 'n man in die son langs die blou water van 'n dam. So eenvoudig het dit begin, net so skryf ek dit hier neer. Dit is in 'n suidelike land en voor die seisoen begin. Die man hou in die wind sy hoed vas met één hand. Die ander hand is gelig, miskien 'n gebaar...

In het donker van de nacht, als mijn gedachten dwalen, komen er herinneringen. Ik kan ze zelf naar boven halen. Ze bewegen, ze praten, maken gebaren. Ik zie ze zoals ze waren. Zelfs bloemen zie ik. Zie hun kleuren, ruik zelfs hun geuren. Het is wel aangenaam daar te vertoeven. Het maak...

Gezapig als de zoen van koele kinder-lippen en zoeler dan ’t gezoef van bloesem-zoete wind, o kleine regen, heeft van duizend glinster-stippen uw stuivend licht mijn haar met perelen gepint. En zonder roeren, dan te voelen hoe mijne ogen vergroten, naar me uw peerlen-weelde zonne-wijdt, ...

Het wildgroeiende groen door de zon belicht De mooiste bloem die voor het onkruid zwicht Hoe langer de tijd verstrijkt, Hoe meer kleur voor het groen uitwijkt De gele schijn, zo fel op het niet onderhouden leven Bomen zijn niet omgekapt, zaadjes blijven nutteloos in de rondte zweven Paden word...

Ze schuift haar hand tussen haar pillow en haar wang . Huidhonger roept in een trage gesmoorde schreeuw. Haar aanraken is warmte sijpelt via elke poriën naar binnen een stukje zelf beminnen. In foetushouding omwikkeld door beddeplooien zakt ze weg in haar beschermende womb....

Hier, boven spiegelend water, dansen muggen in de zon. Drijven witte wolken voorbij. Zelf adem ik gewoon vanzelf, rustig in en kalm weer uit. Ik, die altijd denken moest, dat ik overal buiten stond, maak hier nu deel van uit. In dit spiegelende water, spiegel ik mijn leven. We worden ...

ik heb ze begraven zand erover en afgevallen lover uit pure berusting uit vrede ermee hebben heel gedwee eens zal het dagen dat het zinloos is het na te blijven jagen we zijn tenslotte allemaal mensen en zullen ze ooit ten grave moeten dragen onze onvervulde wensen

Gebaseerd op een gedicht van Gurien Kwantes die er niet meer is! Kijkend naar het nest in de waterplas, waar voorheen nog eieren lagen zie ik moeder en kindjes door het water waden, ze zijn het nest uit, spartelen met moeder mee! Denkend aan het uitvliegen van kinderen, gebeurde bijna hetzel...

In mijn gedachten heb ik weer gewandeld over de dijk langs het water van de rivier met aan mijn linkerkant de uiterwaarden en rechts van mij de bomen in het bos genietend van de schepen die daar voeren en de wind die zorgde voor een frisse blos. Ik heb gewandeld, in gedachten, in het bos do...

Mijn geraniums staan buiten, heel fleurig tegen het groen. De rode bloemen wiegen zachtjes in de wind, heel zachtjes, alsof hij ze teder bemint. Ze komen mijn terrasje kleuren. Hun geur vermengt zich, met de geur van blauwe regen, overdadig bloeiend in de lentezon steeds weer kom ik nu d...

Eer hij sjoege in zijn koppie kreeg Voordat sapiens het toneel besteeg Buitenaardse wezens daargelaten Wie hield er de kosmos in de gaten? Bevroedde er iemand de wijdse afgrond De ongebreidelde uitgebreidheid Van een ruimte die alsmaar uitdijt En ondoorgrondelijk nonstop bestond? Al die ...

Het bedje netjes gespreid. Kleuren in alle verscheidenheid. Benieuwd komen de bloemkopjes kijken. Onbewust het perspectief verrijken. Aandachtig bekeken lijkt het net een lapjesdeken. Alle kleuren mooi geschikt. De eentonigheid doorprikt. Een fleurige festiviteit. Een loflied van uitbu...

Raap op straat geen goud op, het is van een rijke – die het terug wil.

ik zag je de laatste lentebloemen plukken uit de zomerwei volle pluizenbollen blies je nog leeg in een lange ademtocht toch speelden er vleugjes nostalgie in de lach die je achterliet hoe koude wind de bloei vertraagde en er nog een schitterend palet van maakte waar veilig g...

Weer eeuwenoude wonden openrijten Door het gebrek aan tederheid bij lust Het stelt La Deuxième Sexe niet gerust Al weet die soms wel van zich af te bijten Nog altijd hoor je vele vrouwen krijten Wie troost ze, door wie worden zij gesust? Weer eeuwenoude wonden openrijten Door ...

Ik hoorde een student in Rechten kluchtig zeggen Van een mooi meisje blond, Dat in zijn ogen stond Dat’s een braaf Pultrum om zijn Corpus op te leggen. ----------------- 1654

De NOW-steun kwam niet ongelegen Het doel: behoud van werkgelegenheid De kamer schrikt van de brutaliteit Dat managers miljoenen bonus kregen Schandalig vind ik het, dus ik weet wel Ik bel van nu af zelf naar zo’n hotel

Ik peuter maar wat en ik mier aan gindse wilgen hangt mijn lier onbereikbaar voor de hand in 't bekende polderland. Ik peuter wat en mier verder in de woestijn is geen herder de wolf in schaapskleren gehuld huilt, doch de jager brult Brult tegen de karavaan die verder trekt naar Ispaha...

Een dichter uit oud zuid Geen naam maar wel een huid. Een stam zoals de eik Geen rang maar gelijk. De een een schilder van t 'HOUT De ander schrijver in 't WOUD. Meander de wegen met pen en eerlijkheid. Mooi zo deze gelijkheid.

Taakgericht voetballen? Eindhovens toptalent Blijft op en neer langs het Zijlijntje gaan Rest van Oranje ziet Rechterverdediger Hopelijk niet voor de Grensrechter aan

klootzak kon je niet eventjes toeteren hem of haar laten schrikken of op laten vliegen de ruimte geven om verder te leven hij tolde nog even om z’n as veren vlogen uit z’n jas daalden naast hem neer in z’n bloedplas moest ik het laten bij foeteren? niet zonder zonde wierp ik ...

Wat werd er geroepen, alsook geklaagd de afgelopen dagen, of waren het weken, een ieder die je hoorde had het over: de regen die smakeloos naar beneden viel! Wat werd er gemopperd en ook wel gevloekt als er opnieuw een bui omlaag kwam de zoveelste al deze keer, jemig: wanneer stopt het eens...

Er zijn zoveel zonsondergangen, zoveel boeken, zoveel steden. Er is zoveel verlangen zoveel verleden. Er zijn zoveel plekken, panden polders, sloten, bomen. Ze gingen in je landen. Ze voeden nog je dromen. Er zijn zoveel mensen die je in de ogen zag. Over al die grenzen steeds weer ee...

het lichaam is een huis een teken aan de wand zichtbaar door rakelingse huid verboden voor onbevoegden geworteld in aarde, gevoed door ochtendregen en later op de dag als een ijzeren wil het zachte weefsel pijnigt, steeds minder gelijkend op een gedicht, op amorfe spraak voorbeeldig...

We leven in een arm land sinds we het terugpakten en wie blijft, moet betalen in natura, we nemen het heel persoonlijk, man na man onderwerpen we met geweld de laatste vrouw aan ons recht in haar te dringen zoals zij en de andere vreemdelingen zich zes generaties lang in ons leven dr...

je scherpte lucht sprankelde pigmenten om naast vele verbondenheden uniciteit ook zijn kansen te geven juist de kleur kent het onderscheid voor niet alleen het velletje maar ook gerelateerd aan het sociaal contract waar dan in tal van boekwerken alle ins en outs zo omstandig z...

Hoe verlicht is het bestaan om vijf uur in de morgen als slaap haar dieptepunt of hoogtevrees bereikt? De chemokuur slaat niet aan. Doe nog een keer wat je kunt. Beklim manmoedig het Ballumer punt dat je liefhebt: de Blinkert. Een standmuur van zand met wolkentoppen die het gemunt schijnen...

Ze wierp een magistratelijke bom En vindt dat Shell zich meer moet in gaan spannen Vol gas erop bij al die witte mannen Want die zijn uitgerekend oliedom De rechters hebben meer macht dan de goden Straks wordt de hele wereld nog verboden

De straten van Granada waar in 't donker Gitaren gonzen en van 't lang gefluister Van minnaars aan de traliën de duister Nacht warm wordt, - gaan met graden naar 't geflonker Van 't sterrenbeeld. En op de top wat wonk er Rode lantaarn van het Alhambra? ruiste er Wening uit rode muren? of ...