5616 resultaten.
De woordzoeker
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
772 als een rots in de woestijn
met een huid van leer
leest hij blad na blad
het jaaroverzicht
een plicht
vers na vers
snijdt hij gedreven
uit het stramme gewricht
duivelstoorn
kent geen eindigheid
wanneer het helle licht
zijn hielen likt
hij die tussen draken slaapt
zal nachtenlang waken
hemelvuren zullen spugen
op zijn blauw gezicht…
tot het kind weer spreekt
netgedicht
3.7 met 17 stemmen
894 geworden
op te rapen als een pagode
van verloren gelegde tanden
al het snedige stukgevallen
op je voetstuk van het geijkte gelijk
dat niet verder meer draagt
dan een geringe schaduw
van wat je ooit geweest bent
elke wending of enige afloop
daarvan gaat op als een mens
die alles kwijt is
plompverloren
als bijna niets meer
in het blauw…
in de dagen van mei
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
688 de ochtend komt binnen
met het grote blauw in zijn handen
dwaalt verder, werpt bloemen in het water
en jonge schaduwen
die nooit genoeg van elkaar krijgen
leggen zich licht, klein en onkreukbaar
ik keer terug naar het begin
doe mijn ogen open, rond mij in armen
als knoppen zonder tegentijd
half verscholen
in het kortverhaal van stollende…
Heerlijke wandelvriend
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
587 Op je mooie gezicht
zie ik het zonlicht en
de blauwe lucht schijnen.
Het witte zand
laat je uitbundig lachen en
de zeevogels kussen je
op je lippen.
Oh, heerlijke wandelvriend
ga door met je mooie lied van de zee en
vang het ritme van de zon.…
De dauwoedemen leven
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
604 het strakke blauw van de hemel
trekt sporen over het vlakke land
de dauwoedemen ademen
hun vrijheid om tenslotte
te verdwijnen in het niets
ik ken geen bergen die hoger zijn
luchtkastanjes nog niet gerijpt
in hun stekelige huis vallen te vroeg
blijven ongeraapt kleven
en leiden de herfst
naar weer een ongerept seizoen
het…
Minnares
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
533 Na een warm lavendelbad
stond je nat na te druppen
op de blauwe badmat,
je begon te huppen
je borsten deden mee,
je was blij bij mij te zijn,
toen ik met je vree
rilde je van de napijn
over alle wrede eenzaamheid
en je lichaam dat verkilde,
sinds je de dagen met mij slijt
krijg je meer dan je ooit wilde
en we slapen tijdens zonsondergang…
het lot dat stuitert
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
500 hoe bedreven de geest verrijst
boven de klanken van geduld
laakt het lichaam de behoefte
aan warmte en wijsheid
bedwelmd schittert het blauw van de tv
door een traan van het rechteroog
alhoewel dag veertien volmondig
het weten flankeert van wijze witte
jassen woorden is deze onrust
als knisperend van grind op mijn graf
geen dag zal nog…
Wolkenhemel
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
1.026 donker grijs getamponneerde wolken
steken af tegen het vuile wit
hier en daar wringt een winters zonnetje
om het blauw in de zee te weerkaatsen
wentelende golven te verlichten
die af en aan rollen op het strand
meegebrachte schelpen slijpen
in het tij aan het natte zand
wanneer zonlicht het wolkendek breekt
en het water kust, schept het…
stiltemoment
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.746 er woont een vlinder in mijn huis
heel zacht…
schijnen blauwe ogen zomerlicht
waar nachtsfeer koud verdwijnt
verschijnt het kleine wonder
tussen glas en glas, vertrouwd alsof
het altijd al zo was
mag ik zuchten rond het middaguur
de avond beter weten langs de witte muren
van vandaag?…
Kleurrijk geschapen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
578 Voorzichtig met het licht
in kleuren rood, blauw, geel en wit
een snuifje paars,
oranje voor wat pit
zo schept de hemel langzaam mij
karakter kleurt een leven lang
de maker van Mijn leven
verdient mijn grote dank.…
Grote Markt
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
513 duizend stoelen met wat tafels
mensen ontmoeten met paardenstaart
op de racefiets strak in 't blauw
met helm en mobieltje aan je oor
lege glazen op tafel met een net
uitgemaakte peuk, grote schaal
versnaperingen
geroezemoes spontane lach
bedelend hondje bij haar baas
rolt een buggy langszij
vliegen duiven plots op als
stoere motor wordt…
dromen komen terug
netgedicht
3.4 met 14 stemmen
648 en de lente
legt zich naast een langer lied
langs niet te stuiten stromen
het vergezicht glanst
glazuur op blauw
het heeft effect op mij
het oeroude weten
klokt traag
laag over laag
wanneer wij ons vasthouden
aan elkaar
door gelijke lanen
de liefde beschrijven en de verbeelding
die we tussen onze vingers wrijven
met geen andere…
Wenken
poëzie
2.6 met 5 stemmen
1.364 Blauwe plekken, in de blaadrenbogen
van 't prieël,
wenken als een zacht paar vriendlijke oogen
Min haar veel!
Reuzenletters, in de kristallijnen
schaatsenbaan,
wenken als een beeldspraak door haar lijnen:
Wil toch gaan!
IJzelpluimen, die aan takken klemmen,
stijf van kou,
fluistren als een zacht paar feeënstemmen
Blijf haar trouw!…
stil
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
735 jouw fel blauwe ogen die mij ontmoeten
en mij iets geven van nieuwe hoop.
er zijn zoveel verschillen
dat ik het me ga verwijten dat ik zo ben.
waarom ben ik niet zo'n sportief, knap en sociaal meisje,
zoals al jouw vriendinnen die ik ken.
die liefde blijf ik verzwijgen
tot de hoop zich ontwikkelt in moed.…
Herfstpad
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
504 Waar witte wol
op blauwe velden weidde
zeilde door zachte bries
gekleed met gouden tressen
en vlammende zomen
boven rood en gele ets
hier en daar zilveren aderen
omzoomd met wuivende halm
langs rimpelend glazen vlak
doorkruist met banen goud
loop ik huiswaarts
over klimmend pad
met eindigend leven
dat voor toekomst borg staat
als…
bestemming
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
678 verdwijnt het geluid van de zee
ik luister, tast aan
de beweging van stilte
van golf naar golf naar de holte
van mijn hand
luister, hoor het kind
dat op meeuwen vliegt
naar jou zwaait
vloedgewassen, op weg
naar liefde
- wie speelt er met
het lijk van de maan -
*
voor het raam
is de dag zo zacht, zo
vanzelfsprekend dragend
blauw…
Doodmoe
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
1.527 Ze roept me weer, zegt
dat ze even niet weet wat ze vergeet
en staart naar het oude behang
alsof in het diepe blauw
het antwoord ligt.
Oh, ik weet het weer,
haar gezicht klaart op.
Er ligt een kaart van pappa in de gang.…
Karma
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
693 de lijn waarover hij balanceert voelt flinterdun
geconcentreerd zet hij stapje voor stapje
armen wijd gespreid blik gericht
op de toekomst die zienderogen
wordt geschilderd met grote kwasten
voor het hemels blauw dat dik wordt
opgezet hier en daar een verdwaalde wolk
tot penselen het doek detailleren
contouren verfijnen al dat denkbaar…
Je zon doorschoten haar
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
489 een gedecideerde pas
de zonnebril die jij op had
trok alle aandacht
donker onder
zon doorschoten haar
dat goudblond krulde
je zwaai was ingetogen
maar vol verborgen kracht
zag verlangen in je lach
woorden bloeiden
zomers zacht in
tal van warme kleuren
tot jij die bril afnam
en ik verdronk in
jouw intense blauwe ogen
heb het…
Het Nieuwe Land
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
512 De open horizon
ademt een blauwe bries.
De wijde omtrek
zegt los te laten zonder verlies.
Hier geen gepijnigde steden
langs de strakke waterkant.
Een onbelast verleden
is de schoonheid van een vlak land.…
Nowa Wies - Komancza
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
487 stijl omhoog
langs glimmende beuken
gaat mijn hart
hevig tekeer
onverstaanbare woorden
te druk met mezelf
haar teken gemist
vier bolle ogen
zien mij
vanuit een plasje
in de modder
vele kilometers
gekleurde veldboeketten
slechts het geluid
van een zakdoek
dwarrelend
uit een raam
een blauwe libelle
kust een bord
dat waarschuwt…
lief,
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
759 hoe blauwe ogen iriseren, lichtgebonden
rond het zwarte gat
dat missen heet
ik weet dat het goed met je gaat-
je huppelt blond rond bronnen vol jeugd
jouw vlechtjes vrolijk in cadans
de trance van nu
mijn tafel draagt ook roze tulpen
elk laat zien hoe mooi- je bent
ik hoop het
dat jouw tijd
ook zomers kent en winters
onder witte sneeuw…
Winterzon
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
791 De winterzon breekt de kou
in kwetsbaarheid en ademt warm
een zachte blauwe horizon
tot ver in de kindertijd.
Vreemd hoe alles wankelt
door de seizoenen van de tijd
maar er nog nooit een vuur is geweest
dat deze warmte heeft gedoofd.…
Wolven in het bos
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
482 Waar eerst de held werd
Uitgehangen en in vereniging,
Zoals dat heet in wettelijke
Termen, onschuldig leven
Doelbewust werd afgebroken,
Is nu gekozen voor anonieme
Onschuld, wolven huilend in het
Bos vermomd in schaapskleren
Van oranje, blauw en rood,
De kleuren waarom je juist je doelwit
Dagelijks met je gif bespoot
Zit je nu miezerig…
De koelte voorbij
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
533 wuifde met palmen
de koelte voorbij
waste de voeten
van jou en van mij
zacht kleurden de kleden
rust in zijn huis
kou van de nacht
brak het ijs bij hem thuis
maande de nacht
tot kristalhelder schijnen
voedde ons stilte
liet spanning verdwijnen
tot de schemering kwam
zijn hand ons verfriste
met het ragfijne dauw
uit zijn hemelse blauw…
ongerust
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
494 ik ben ongerust over
kinderen die verdrinken
en landen die niets met ons hebben
niet te vergeten de wanhopige gezichten
die verdronken uit de blauwe zee opduiken
omgeven door zwermen meeuwen
die het altijd al hebben gezegd
dit gaat niet goed met ons wie
we ook zijn weet ik niet eens
dus ik probeer iets het gaat
niet goed met ons mensen…
vroegte
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
443 en links
het ochtendgloren…
in flarden nacht verscheen
-voorzichtig al- wat licht; ’t werd roze
en de nacht verdween
zijn hoogtepunt droeg niets dan blauw
met vogels her en der en nevels, boven grauw
en bloedend
kwam de zon
haar schuilplaats openbreken
onderweg op snelbewogen preken
rolde tijd diens voortgang in
een goed begin…
Thuis
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
542 ik ben onder aan de berg
thuisgekomen na jaren van
omzwerven in belichte duis
ternis, helder zie ik de blauwe
lucht, nog verder dan tranen
die verdampen aan wimpers;
de rietvelden van de ziel in
het gevoel vastgeprikt als
spelden die glinsteren in het
aangezicht van mijn volle maan
nog eenmaal demp ik het vocht
en tel in mijn hart de som…
bliksemliefde
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
486 ik struikel over de letters in mijn hoofd als ik je naam lees in je blauwe ogen
je jaagt een leger hazen door mijn bloed
en rilkoorts rolt over mijn huid
ademen is je onweer inzuigen
en je stempelt mijn huid vol vervaldata en streepjescodes in te ruilen voor zachte zoenen
ondertussen wandel ik door de warmte van je naam
en knabbel op de letters…
Handvol duisternis van Carolyn
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
684 Op de blauwe planeet zijn mensen
bezig met de rookwolkjes van hun bestaan
vrezen de hitte van de zonnestralen
en erger nog wat schuilt achter de zon
en dat daarbij elke vaste vorm van 99,9
procent ledigheid is vervuld.…