6267 resultaten.
eenzame reis
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.270 leven als een eenzaam mens
een lichaam dat vervaagt
woorden eens uitgesproken
de ziel die het verdraagt
onzichtbaar voor de mensen
toch zichtbaar voor hun haat
leven in het duister
alsof je niet bestaat
zijn zoals de wind
toch gebonden aan het leven
liefde ooit gegeven
haat gekregen
de liefde nooit beantwoord
nooit bestaan
ik heb…
Stug
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
897 Hoofd in de wolken
Handen in m'n zak
Negeer ik valkuilen en draaikolken
Daaraan heb ik lak
Koude handen, warm hart
Zweef ik op haar af
Misschien niet de juiste start
Maar ik ben alweer niet laf
Alsof ik 't echt nooit leer
Helemaal in haar ban
Vraag ik 'r voor de zoveelste keer:
"Ken ik jou niet ergens van?"…
Even, voor een eeuw
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
753 rusteloos
beweegt mijn adem
ergens laag boven
de grond
of is het mijn stem
die niet meer
bestaat
omdat ik zwijg
onder natte rouwkransen
van gras en water
te vroeg komt
elk geluid, als hagel
op getelde uren
alsof duizend nachten
drukken op het landschap
van één dag
ingezwachteld
onafgebroken stil
draag ik
de transparante…
verdriet
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.335 Tranen borrelen omhoog
Ik probeer ze te verbijten
maar het lukt me niet
Ik kan niet meer slikken
mijn keel zit dicht
is helemaal pijnlijk gezwollen
Je kwetste me een keer teveel
en je deed alsof je het niet zag
De pijn zit veel te diep vanbinnen
de onmacht is te groot
Tranen blijven stromen
ik kan het niet meer stoppen
het lukt me niet meer…
soms 6
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
549 schilders is
de vissen even opduiken
als ochtendgroet
de koude decemberwind trotserend
het silhouet van de stad
al eeuwen in evenwicht
het is een komen en een gaan
van reizigers door de tijd
met in hun ogen de herinnering
aan alle dingen
die er toe doen
of niet
de vissen zeggen niets
zwemmen tegen de stroom in
de nieuwe morgen
alsof…
Harmonie
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
708 Als je haar dan bij haar hand pakt
is het alsof zij opnieuw moet leren lopen
links en rechts kijken
mag ze overslaan
al volgend gaan
jouw passen alleen maar vooruit
soms lijkt het wel of zelfs
voeten hand in hand gaan
zij kijkt nog eenmaal achterom
en sluit de vermolmde poort
die ooit vanzelf in het slot viel…
Minnedicht
netgedicht
4.2 met 20 stemmen
836 ik koester de zachte melodie
in elke zin die je in inkt gedrenkt
laat verzachten tot pastel
alsof je de letters in minne doopt
voor ze met voelsprietende precisie
elegant mijn retina mogen bekoren
ik proef de innerlijke klankkleur
van een vibrerende intonatie
die mijn sluimering aanwakkert
hunkering voert de boventoon
naar de volledige…
een Woord..
hartenkreet
4.1 met 11 stemmen
1.166 Je kan er niet omheen,
Alsof het hamert in je hoofd.
Een enkel woord
Kan je feilloos raken
En is zonder weerwoord
In staat je af te maken.
Zand erover,
Vergeten en vergeven,
Geen aandacht aan besteden,
Gewoon verder met je leven.…
onzichtbaar
netgedicht
3.5 met 38 stemmen
2.636 ik zag niet
hoe jouw ogen zochten
langs de bladeren op de grond
alsof je leefde
in de dood
met hen
de laatste schaduw nog leek vast te klampen
en uiteindelijk besloot
nogmaals zeg ik je
ik zag het niet
noch het tuinpad
waar je laatste voetstap
nog afgedrukt staat
-als bemind-
ik zag niet hoe je naar me omkeek
ik hoorde…
Weggaan
hartenkreet
4.1 met 12 stemmen
2.923 hij keek mij aan,
alsof hij wist,
wat komen zal...
hij kneep mij zacht
en lacht
door een waas van de nacht.
hij keek mij aan
en zei
dat hij mij nooit vergeten zal...
hij keek weer naar boven,
haalde diep adem,
zijn hand gleed uit de mijne
geen verdriet,
een lege vlek,
die nooit meer weg zal gaan...…
buitengaats
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
607 maar als ik terug zal keren
door zilt en zon geloogd
dan rust ik zacht
in jouw hart en armen
alsof het leven zopas begon…
Ben jij het missende puzzelstukje?
hartenkreet
1.0 met 2 stemmen
1.297 En mij doordringend aankijkt, alsof ik bijzonder ben?
En mij alleen al gelukkig kan maken door een kus?
Dan denk ik bij me zelf,
dit zijn vaak dromen die niet vervuld worden.
Maar ik heb jou en ik beloof
ik blijf je altijd trouw, houvanjou.…
Mijn kind had niet dood hoeven te gaan
hartenkreet
2.4 met 15 stemmen
2.364 Je sluit de toegang
Toch komt hij terug
Belt je om te zeggen
Ik kom er aan……
Je keert je rug
Laat hem gaan
Hoort niets meer
Wat er gebeurt
Gaat jou niets aan
De spijt komt achteraf
Maar veel te laat
De sporen worden gewist
Het lichaam wordt versleept
Alsof er niets is geweest
Je ontsnapt hier niet aan
Eerlijkheid duur het langst…
Eitjes rapen
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.634 Met zijn
kleine voetjes
stapt hij vrolijk in 't rond
In zijn hand
'n bakje voor de eitjes
vindt hij er al snel één op de grond
Kraait hij vrolijk en blij
en verdwijnt het eitje
stilletjes in zijn mond
Met z'n pretoogjes en z'n mooie lach
rent hij speurend verder
alsof de Paashaas echt bestond…
door hoop vergoed
netgedicht
4.5 met 17 stemmen
1.266 een stil rumoer
binnenin mij
alsof je niet weet
dat meer dan handen
kunnen slaan
de ochtend van
de blauwe plekken
zal wel zakken of
ik laat ze wel knagen
onder mijn lange jas
die is nog wat zwarter
dan het dreunen van je stem
of de blinddoek die ik
letterloos moet dragen
om de kleurloze stenen
te stapelen tussen het
nachtbraken…
Enge stilte
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.970 De warme zomer van mijn leven
werd beëindigd met een enkele zin
je kon me niet meer je liefde geven
omdat het even niet meer ging
Toch is het gekke van dit alles
dat het me eigenlijk nauwelijks deert
het lijkt alsof mijn eerst nog lege hart
zich tot iemand anders heeft gekeerd
Ik geef toe: ik lijk je soms te missen
maar het is niet 'jou…
ik en mijn vinger
netgedicht
4.2 met 28 stemmen
1.481 ik roer mijn vinger
door het schuim
van de cappuccino
dat blijft altijd achter
omdat ik snel de koffie drink
wat ongeduldig,
een onverklaarbare haast
zonde denk ik vaak
dat witte schuim
en lik mijn vingers af
met de cacao nasmaak
wat een genot
eerst slurpen
en dan de rand
van het kopje aftasten
alsof ik
een vrouwenlijf
betast…
Het dode konijn en de golfbal.
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
960 Het rende, met genoeg PK’s
over ’t pas gemaaide golfveld
alsof ’t nagezeten werd,
echt waar
Tot die felle nietsontziende bal
over ’t veld vloog
en eventjes, echt heel even maar
scheen de tijd stil te staan,
evenals het beest,
hij kreeg de bal met een knal
tegen zijn breekbare kopje
en was er zonder slag of stoot
geweest.…
Vader
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
617 rondom de tafel geschaard
alsof het even weer
net als vroeger was
luisteren we naar Uw stem
vader
scheiden doet lijden
klinkt het oude lied
al twintig jaar
bent U er niet meer
op deze aard
dan klinkt de melodie
Lily Marlene
Unter die Lanterne
Uw lievelingslied
in ons hart
de wind fluistert
Uw zijn bij ons
zo samen
dood is niet…
herfstvrouw en de eik
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
657 De zon glimlacht
door eenuwenoude takken
bladeren ritselen in de wind
in zijn bast
een hart gekerfd
vogels voelen er zich veilig
nu het herfst wordt
draagt hij vruchten
kinderen rapen met plezier
eikels vallend op het mostapijt
en zij omarmt om troost te vinden
legt haar hoofd
tegen zijn stam
alsof hij luistert
zo voelt ze zijn bescherming…
Zonder jou.
hartenkreet
3.6 met 56 stemmen
6.142 Momenten als deze
doen jou weer herleven
alsof jij nog bij me bent.…
Opwinding
netgedicht
3.5 met 26 stemmen
1.444 de glazenwasser is er weer
hij klimt omhoog
op weg naar een hogere sfeer
houdt hij het droog
zo hoog
het is een man
net als ik
windt me op
zo'n hijger op een trap
zweet breekt mij uit
zal hij mijn bovenraam
ook gaan doen
alsof ik er in stik
de spanning maakt mijn denken krap
kom, wees koen
vraag hem voor een bakkie
en geef…
Eerst,
netgedicht
1.9 met 8 stemmen
741 de woordenzee, en een gong, een
klank uit eerste mond en bron,
onberoerd in natuurlijk stof,
nog onbeschreven zonder woord
in de voetprint van het leven,
daarna kwam er meer dan iets,
daar bleek veel van te bestaan,
je kon rapen, of weer vegen, van
wat nog komen zou of vergaan in
een laatste snik, om in aards
rumoer te verdwijnen alsof…
ja
netgedicht
3.4 met 25 stemmen
623 alsof we druppels zijn
jij en ik
uit de ochtend geboren
in wit en blauw
zei ik
we kunnen
door de velden waaien
en weer huiswaarts keren
ons uitstrekken tot zee
en strand
‘of tot twee vogels
in volkomen stilte’
zei jij
‘ik zal de zon
op jouw lichaam zien en alle
dagen je ziel’
en ik glimlachte
om wat jij zag
daarna…
Verloren Muze
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
535 Ik slenter somber zonder inspiratie op de pier
de zo vaak helende zee werkt niet mee, een
man met ‘n gezicht als ‘n donderwolk passeert,
alsof ik mezelf tegen kom en schiet in de lach
in mijn hoofd klinkt het lied ‘Stormy Weather’
ik draai me om, de pier is leeg er is niemand
heilig vuur brandt weer als ik huiswaarts keer…
Wensen
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
1.216 Er zijn vele, vele mensen
met net zoveel,
of meerdere wensen,
soms wel duizend in getal,
alsof het met minder
niet toekomen zal,
maar mocht men ziek zijn,
is die ene wens hij
staat altijd centraal,
de wens om gezond te zijn
hanteren we allemaal!…
verdwalen
hartenkreet
4.2 met 13 stemmen
849 Schaduwen stromen voorbij
door de takken bladeren
Alsof ze op de aarde vergaderen
bruin rood op natte klei
Nevels hangen in de lucht
de herfst in al haar geuren
Takjes die langzaam verkleuren
breken in een zachte zucht
En mijn voeten nat en koud
laten me steeds verder verdwalen
Gedachten worden mooie verhalen
in dat wonderlijke woud…
Veilige hokken
netgedicht
3.8 met 17 stemmen
631 anders op
dan maar
naar de haaien
en aapjes kijken
binnenblijven
tot het zonnetje schijnt
te ondergaan
bekken trekken met de vissen
meegaan in de stroom
bidden met de beren
het wordt gewoon
op den duur
niet naar buiten
te treden
ingesloten als gekooiden
door media omringd
blijven tekenen
en kleuren binnen de lijnen
uitgezet
alsof…
pendule
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
797 Alsof zij zichzelf hervonden heeft,
haar huiselijk getik mij ook hier
vertrouwd in de oren klinkt.
Wanneer zij slaat, mijn kindertijd
zo nu en dan aanwezig lijkt.
Wat en wie ik gaandeweg verloor
in wazige beelden en klanken
weer zie en hoor.
Een zweem van heimwee zich af
en toe nog koesteren laat.…
Pauwenstaart
netgedicht
4.4 met 18 stemmen
1.284 Tussen keuze uit twee kwaden
verliezen wij de verenpracht
chemo om ons op te laden
voor onze allerlaatste nacht
bleekjes in het bed gelegen
dat slechts van pijnbestrijding spreekt
maakt de afscheidskus verlegen
alsof de dood de liefde wreekt
bij ons vertrek schrijf ik een kaart
aan allen die ons dierbaar zijn
in kleuren van de pauwenstaart…