5107 resultaten.
Hoe dan, hoe?
hartenkreet
3.1 met 8 stemmen
913 Maar hoe bepaal ik nu, het bestaan,
het woord, mijn gemoed, mijn angsten
en vraag ik om hulp, terwijl ik adem,
in en uit en leef?
Hoe?…
Stilte na de storm
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
686 spiegel
rode lippenstift, oorbellen ernaast
spoor van vers bloed en tranen
vergeten uit te wissen in alle haast
omver gelopen stoelen, horen als
verlamd de akelige stilte aan
zo snel mogelijk weg van hier
is er de laatste ogenblik gedacht
verlaten ruimte, ongezien geweld
reflectie van vernietigende woede
- maar -
slechts de geur van angst…
Een vrouw
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.314 ze was een meisje
het kind
waar lang op werd gewacht
verwend
ze was een echtgenote
werd moeder
man stierf veel te jong
verloren
ze was een weduwe
wilde veiligheid
vond een man en zijn gezin
geborgen
ze was een moeder
ontzegde liefde
zichzelf misschien het meest
alleen
ze was een vrouw
verzweeg
verdriet en angst en drank
eenzaam…
bloed en stem
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
424 jouw stonde een boekwerk vol
zweet en ontlastende maar zwaar
bevochten delen nagelden de scherpe
regen als ijsfonteinen op ieders huid
in mijn sterven zal ik jou van
alle angst bevrijden en zal er glorie
zijn op alle fronten waar de aarde
wordt gedragen door moerassen
van bloed en stem…
Zelfvertrouwen per milligram
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
887 Ogen star van angst
Trillend de ogen
Die niet durven kijken
Gillette-mesje gevaarlijk
Vastgeklemd in zijn
Rechterhand schuift hij
Het witte goud naar
De spiegelrand waarna
Al gauw de lepel volgt
Die in de kilte van het
Moment de warmte
Van een mager vlammetje
Vangt en poeder oplost
Tot medicijn - en na
Het shot zelfvertrouwen…
het geluid van tijd (1)
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
533 zie de tijd, liefste
en wat kan worden
laten we niet tellen, de schaduw
en de angsten of de nerven van een verdorde boom
ik ben een vogel in jouw handen
meervoudig en nabijer
dan ooit
zie de tijd
alsof we wonen in de haven
waar schepen voortgetrokken worden
door lange draden van lente
alles gaat voorbij
maar lief, laten we langs de zeeweg…
Het monster
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
562 Hij voedt zich met spanning, lust en angst.
De dagen worden korter en de nachten duren het langst.
Het is donker, kil en leeg, ik voel me alleen met dit monster in en om mij heen.
Ik heb al vele monsters verslagen, bergen beklommen..grote gevaren.
Maar dit monster gunt je geen rust, nee..geen ogenblik..…
Veertje van de vrede
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
555 Terwijl de wind
Met verwoestende
Kracht om zich
Heen grijpt
En al het zijnde
De angst van zijn
Leven aanjaagt
Zie ik midden in
Die orkaan dat kleine
Veertje liggen, gewoon
Op de grond in het gras -
En met geen mogelijkheid
Is zij van haar stuk
Te brengen, terwijl de
Storm over haar raast
Brengt de zwaarste
Stormvlaag…
hard van twijfel
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
510 het strekken van mijn vrije hand
in de wirwar van emoties raakt
geen snoep of het hoepelen van een kind, het raakt
de smaak van angst die belegen in het boeket
van onbegrepen tijd zich verzet
tegen de hulpeloze geest
het ervaren van erkenning ontvreemdt
het lot van oorsprong, waar is de wijze
in mijn andere hand gebleven nu ik dwaal…
Léman
gedicht
4.0 met 1 stemmen
4.283 Op zondagmiddag, aan de kade van een glasgroen, Zwitsers meer:
het zonlicht als een vijl, de wandelaars spits en schitterend en dui-
ven, imbeciel, altijd verdwaald in kluwens, maar te lui voor angst. Er
dalen trapjes naar het water, lichaam drinkend van zichzelf. Een
kind staat in damp gekleed.…
Voelbaar
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
618 Dat is de route tegen mijn angst.
Mijn onbehouwen filter je voor lief
Samen springend door natte straten.
Gewandeld langs vochtige muren.
Regen waar we voor schuil gingen.
In eeuwigheid kan dit eeuwig duren.
Ik voel jouw lichaam en geest.
Mijn dagen glinsteren in de nacht.
Als een parel in de stille oceaan.…
Verzoening?
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
543 Angst waarin de deur van een
veilige ruimte niet openslaat
wordt de liefde begrensd
door de smeulende twijfel,
een geur die het heilig vuur
blust in de verlokkende wind
en alleen de as van rossig licht
in het verlangen achterlaat.…
Blowtjes en wat pep
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
484 ik ben door
wolken wiet gelopen
onzichtbaar voor de jongelui
een roze zon
spon met liefde en een bui
talloze regenbogen
maar hun ogen waren
van het feest verdwenen
doelloos zwervend zonder benen
ik las de trips
van hun gezicht
toen de angsten kwamen
onbegrepen in bestaan
niet wetend hoe nu verder
met de toekomst om te gaan…
Wekker
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
573 kruisvaarders
oostwaarts de onschuldig lucht de rust ontnemen -
dan voel ik
dat onder het zomergras de herfst wordt gewekt
het dode hout zich op vallen voorbereidt
watervolk beeft en bidt
en scheepswrakken oude herinneringen ophalen
dat het loof van de bomen
weldra van kleur verschiet
de milde baren zich bekwamen
in schuimkloppen en angst…
Gevallen engel
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
544 In het grensland van goudgeel
Maïs en bloeiende zomerbloemen
Waar het geen water
Maar mensen regende,
In een zomer die maar niet
Op gang wilde komen,
Komt het kind voorbijgelopen
Dat allang geen kind meer is,
Ogen stijf van angst,
Het magere lijf behangen
Met het dodelijkste wapentuig
Dat een mens maar verzinnen kan -
Er rest…
gebroken hart
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
1.159 Ik voel pijn, verdriet en haat
Weer iemand die mij van binnen raakt
Ik had jou mijn hart gegeven
Maar niet om hem weer te breken
Ik had hem al in angst gegeven
Jou de macht over mijn hart gegeven
In de hoop dat jij de laatste was in mijn leven
Maar toch heb jij gekozen om mijn hart te breken
Terwijl ik in het begin jou een duidelijke keuze had…
Ongevraagd
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
543 Angst regeert als wortel van ons kwaad.
Poëzie lezen en gedichten schrijven.
Zo geven dichters hun leven zin.
Waarom hier? Waarom nu?
Onverwacht leveren we later ons leven in.…
(kanker 12) Caya
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
447 ze draagt zijn glimlach op haar vingers
elke top strekt uit tot waar haar schittering beweegt
door haar haren strijkt hij zacht zijn liefdeswensen
en bij nacht verbergt haar hart zich
in het zijne
uit haar ogen veegt ze angst,
ze laat twijfel snel verdwijnen
voorzichtig leg ook ik mijn moederziel
in weggeveegde zorg
ach
haar mooie meisjes-zijn…
Doden die leven !
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
608 Doden doden angst en beven.
Doden die doodsangst koesteren,
LEVEN !…
strop-das
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
522 fraai van kleur
fabelachtig het dessin
de das is schitterend
de strop
zoals vernoemd de das
daarentegen verschrikkelijk
jus
uit mondhoek gedropen
net als - van vele scheerbeurten
de after shave of balm
vermengd met zweet
van angst of warmte
alle kinnesap
van maanden
lijkt wel daar verknoopt
mij – liefhebben van de das
doet…
Hun nevelig verhaal
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
580 waar mist sliert
flarden geluidloos
hun nevelig verhaal
verkondigen druipen
woorden langs het raam
somberheid verdicht
het minimale zicht
waarin licht verstrooid
wordt en alleen bewegen
nog signalen geeft
alsof leven
zich afspeelt in
een ongeziene vorm
van bestaan dat zijn
zin verloren heeft
strak trekt angst
klemmen op de borst…
ga liefste
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
611 de glinsterende
sterretjes gaan
jou verlichten
jij warmt
je onder
de gloeiende
zon
de volle
maan maakt
jou licht
in gewicht
wat jij
hier niet
meer kon
zwevend rondom
de aarde
bijna nabij
handkusjes zend
jij roept
ik ben
eindelijk vrij
eeuwig geen
pijn meer
noch zorgen
angsten verdriet
't verlangen naar
elders was…
Uit voorzorg
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
517 Soms denk ik wel eens dat mijn liefde
voor woordgetover voortkomt uit de angst
voor de snel naderende dementie.
Ik wil coûte que coûte nog zoveel mogelijk
mooie woordcombinaties verzinnen en publiceren
voordat het licht definitief uit gaat.
Zo van, dát pak je niet meer van mij af!…
Ik moet het doen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
525 Mijn angsten verdrijven.
De grond onder mijn voeten voelen,
maar dit alles was er niet meer.
Weggevoerd langs onbekende wegen,
waar ik met een kompas niet kon komen.
Gesluierd in een zwart gat,
begraven onder onbegrip.
Het stof verstikte mij,
de adem werd mij ontzegt.
Ik trok aan de noodrem.…
Eenzaamheid
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
473 Het niet tussen de massa jezelf
behoeven te verliezen in een
angst daarin ongelukkig te zijn.
Maar alleen voor de eenzaamheid
te kiezen. Die het zelfbeeld
vormt van een extern groot naar
een innerlijk klein.
Een eenzaamheid die niet alleen
aan jezelf doet denken als een monnik
die staart naar de ego van een eeuwig tal.…
Dat vage
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
525 er is altijd dat vage
voor een mens alleen
bijna niet te dragen
gevoel dat alles onecht is
ik zie maar kan
er nooit bij komen
de horizon is vaak een
obstakel voor mijn dromen
filosofeer over
de diepte van bestaan
daal dan af in een steeds
nauwer wordende spiraal
waar angst
de sfeer bepaalt in
een totaal verloren zijn
door existentiële…
De kraai
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
671 Krijsende kraaien kraaien krijsend
In de zwarte grauwe lucht
Treur en angst weerklinkt verlaten
Verneemt de oudere met een zucht
Verscheurde veren, scherpe klauwen
Priemende ogen, een raar gebit
Een puntige bek, klaar om te krijsen
Nee, niemand zal hen missen, dat verzeker ik
Waarom zou een dier zo akelig zijn?…
De reden
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
665 tranen worden aan elkaar gebreid
daar onwijsheid lang gelee teloorging
in woelige nachten, waarin geweld
ongezien kan toeslaan
zijn de kreten om hulp oorverdovend
de geur van angst kruipt in neuzen
chemische wapens, niets schuwt
de vijand om het licht voorgoed uit te doen
wij nietsnutten staan aan de zijlijn
kijken toe, vragen ons stilzwijgend…
Poep en pukkels
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
411 In open veld is meer te zien
dan je lief is, poep en pukkels
niets privé, vertrouwen nergens
goed voor, overal schaamte
omdat het niet geheim is
waarin je afwijkt, wat je eet
aan welke angsten en ziektes je lijdt
hoe je je wast en seks beleeft, wanneer
je menstrueert, een miskraam hebt, huilt
ruzie maakt, hebberig, gemeen en onredelijk…
ben je daar nu misschien (voor Anja)
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
556 misschien liet je
het verlangen los
was je alle
angsten voorbij
zochten je voeten
naar vloeibare
uitgerekte uren
leidde iets je
misschien naar
de vertraagde
tijd waarin alles
langzaam maar
zeker wegdrijft
van het land
stuurde de god
van de dood zijn
gezant misschien
die je zag noch
hoorde die jou
dichtsloeg als…