Netgedichten over overlijden

O Amsturia, gij stad van louter schijn en dromen, Waar drommen rusteloos door de kille straten stromen! Het duister heerst alom, de vroege plicht roept luid, Wanneer men op het pad des doods een medemens stuit. Daar ligt hij op 't plaveisel, koud en gans alleen, En niemand die een traan om zijn verscheiden weent; Geen vurig hart dat thans in deernis…

Een grote stad die aanvoelt als een spontaan verzonnen fantoom vol dwalende mensen. Het is er nu donker we zijn onderweg naar het werk. Er ligt een dode man op straat en niemand weet waarom hij niemand heeft die om hem geeft. Het is te laat, er is geen spijt, hij is nu ook zijn leven kwijt, hij staat bij niemand in het krijt.…

Het Groot Gezinsverzenboek: grasduinen en genieten, vaak zoeken en vinden. Woorden van vreugde, woorden van troost, bij geboorte, bij dood. De bloemlezer geniet, zoekt mee.…

Het lage, glooiende dak glanst zacht rood. Daaronder geurt een ruimte ongedwongen vol houtwerk, dat fris geurt uit woudlongen, reinheid der schepping in stilte vergroot. Hierbinnen denkt men teer droevig aan de dood. Gevoel, bezinning weeft zich in wrongen rondom mijmering en klank van tongen, over wat het leven, dat heen gaat, bood. Gezeten…

Een hoofd vol woorden Ingewikkelde meerlettergrepenwoorden Simpele en domme woorden Lieve, die ooit een lief bekoorden Kwetsende, die niet gezegd behoorden Lege, om de stilte te vermoorden Woorden waaraan anderen zich stoorden Woorden voor een rijm of boek Maar niet de woorden die ik zoek Woorden van het hart Woorden van gedeelde smart…

Goud rot weg tot brons, koude herfstwind geselt de takken, een zwart gezwel in de tijd. Mist kruipt over de graven, zwart water spiegelt de wolken, zonlicht is al lang gedoofd. De wind huist in de muren, gestalten dwalen door de schemer, wat stierf, keert nimmermeer. Een traan van de hemel, de eenzame luistert in stilte, de kamers van…

ik draag jou en mij naar het dak van de wereld schaduw van verdriet ons tweezijn berg ik in verwilderde heuvels onder de wolken ik leg mijn hand op de geboorte van liefde het roerloos sterven de lange schaduw het gevecht dat niemand ziet liefde die verdween het oog dat niet leest op verwilderde heuvels van gestold verdriet tot…

Zijn vriendelijke lach…, zacht sprak hij door zijn zachtaardigheid maar bleef altijd in zijn waardigheid al nam hij aan alles deel. Troostte mij met zijn precieze inzicht in de dingen, mijn blinde vlekken als kwalen mezelf aangingen Al polsend maakte hij je een stukje heel In het hofje, de kliniek en zijn gezin ieder had zijn taak…

Geruisloos stil wordt de avondzon Langzaam het licht dat aan slapen toe komt Rustig als de bomen die ééndrachtig uitwuiven Zonnebeken voor het laatst bazuinen De eerste bladeren vallen af Dagen krimpen Het levenspad Klanken woorden Gaan en komen Het klokje dat niet langer tikt De omgeving valt stil Het na-zomertje verliest…

“ zij die sterven hebben mijn aandacht “ de dood streelt woorden die traag langs mijn huig naar buiten glijden, tijd is water in vormloze kronkels een vlaag van een koud schijnsel aanbidt het laatste maal dat ik zonder het te weten dat het in mineur gelegen weldra mijn overgang zal bespelen met de smaak van salmiak een vleugje kind…

draagt iemand jou op handen aan de randen van de hemel in de zaal der verloren schreden? slaat iemand acht op je engelengehalte in het Limbus infantum de nooit in kaart gebrachte terra incognita? een cartograaf die verwijst naar het onbekende landschap waar engelen wonen in opperste gelukzaligheid wellicht? in de geheimen van de bloedstroom…

Rode roos op graf een laatste stille groet liefde blijft over Op koude steen ligt ze in alle eenvoud neer, alsof de stilte zelf haar plaats heeft uitgekozen. Geen stem verbreekt de ruimte, toch spreekt ze zonder woorden. Ze draagt meer dan kleur tegen het grijs van deze dag, meer dan schoonheid die een vluchtige blik raakt. In elke plooi…

Dappere krijger gewapend met een wollen deken tegen onpeilbare duisternis en ondoorgrondelijke kou. Een dodelijke queeste op smalle paden door woeste hoogten van fort naar slagveld. Niemand leerde je soldaten- woorden en zei je waar je ze kon vinden niemand die vormgaf aan de kleuren van krijgers-zinnen het heldere blauw van…

Jij bent vertrokken om niet terug te keren zonder te weten waarheen weg van de woeste aarde Je hebt de bodem aangekeken de klappen een voor een doorstaan het Narrenschip nam jou mee naar het uitgestrekte onbekende Met liederen waterig tussen de tanden belletjes aan muts en jas: a sight to see mijn liefste koperen ko de bultrugwalvissen…

In de schaduw van de kerk Het veldje voor de wiegendoden Een wereld van zand Geen gebenedijde woorden Van bemoste cherubijnen Om alles wat hier roerloos ligt De wind maakt uit de kruinen Van de oude bomen De eerste herfstbladeren los…

Het water klotst een beetje Ik moet nu gaan, dat weet je Achter het hek staat de breker in het water. Wat is hij zeker Zal ik over zijn stoppels strijken zijn lippen zoeken, of nog blijven kijken? Ik zie in het vage avondlicht evenveel als met mijn ogen dicht Een vogel klapwiekt ongezien het geluid van niets, misschien verdwijnt ook mijn…

Zou het een soort droom zijn? Dat je meedrijft met het getij stroomafwaarts met de rivier van de dood, ja zou het een droom zijn? De horizon is mistig een vreemde gloed aan de hemel en niemand lijkt er iets van te weten wat voor mist dat is, oh is het een droom? .....Heldere ogen, vurige ogen .....Hoe kunnen die ineens dichtgaan? ...…

op drift geraakt in het strijdperk van verdriet hoger of juist lager vliegen over onbegaanbaar gebied steile en ijzige paden hoe het stollen vermijden vloeibare koelte vinden in wat weg is geen plattegrond klopt hoe stelt men de koers een paar graden bij vindt een mens zijn thuis zoals oude bomen in de rimpels van hun louterende…

Woorden die verloren zijn gegaan behoren bij vervlogen tijden het nagalmen houdt nog aan wekt verstilde beelden op beslaan een voltooid leven, maar zijn gemis is en blijft ontastbaar, zelfs een laatste wil laat sporen na ook wanneer gesloten en afgerond met zwijgen.…

Pa, de week dat jij verdween werd de lucht ineens een droge zee van stof. Het leek alsof de tijd zelf over Capelle waaide, een grauwe storm die alle kleur uit de straten blies. Ik liep door kamers vol stilgevallen spullen, Jouw bril, jouw pen, jouw jas die nog een schaduw draagt. De wereld ging gewoon door, maar in mijn borst woelde…

Herinneringen: de lieve doden leven. De leegte gevuld.…

Lieke Marsman; (25 juli 1990 - 03 juni 2026) Leven aan, dood uit Helaas is Lieke haar wens Reeds omgekeerd Al uitgevoerd, want Dood kent geen medelijden Mensen met kanker Leveren eeuwig strijd Uiteindelijk Triest, niet te winnen want dit ge- vecht tegen sloopkogels Was geenszins Echt ooit te winnen... Fuck, fuck, fuck Ik wil…

Drinkende en dansende dichters maken het de moeite waard oud te worden... Uit: Lieke Marsman haar gedicht TIJD EN EXPERTISE. Fuck, fuck, fuck Ik wil niet dood, uit IN MIJN MAND van 5 jaar Geleden Zij wilde Het leven aan, met De dood uit. Helaas is Deze wens Reeds omge- keerd al uitgevoerd Echter door duivel kanker Is het mijn…

'Is het mijn sterfdag?' In leven blijven lukt niet. Liefde is wat telt. Ontmoeting met de duivel? Nee, God treed ik tegemoet.…

Ergens tussen dood en leven ergens waar een diep verlangen jou en mij zocht, is een diepe stilte neergestort. Het tere dradenwerk van de liefde rekt en trekt het reikhalzen op. Twee mensen zoeken tussen kieren naar iets dat lichter is. Zij klemmen zich vast in een omhelzen met duizend armen. Zij draaien, draaien bewogen voort. Een oud verlangen…

Ooit lig je ergens in het volle zicht, onbevattelijk en stijf je zal geen krimp meer geven je lacht niet, nee, er is alleen nog niks je lijf, jouw zijn ervaart niets meer Ooit lig je daar dan zoals de dingen nou eenmaal gaan klinken er gedichten over schoonheid liederen over liefde? - verdriet en pijn die altijd komen kijken Ooit zal iemand…

nu zijn adem hapert raapt hij als de stormwind driftsneeuw van de grond opdoemende sneeuwduinen benemen hem het zicht in een ijskoud striemend gevecht nu zijn adem stokt komt hij tot een stil bedaren toen de sneeuw vervloog…

De doden liefhebben is een koude kunst Ze doen je geen pijn, branden je niet af Het continu naijveren uit afgunst Zoals bij welzijn gebruikelijk was Is over en hun voltooide bestaan Een wijn die geen lauwerkrans meer behoeft Een honing door imker en bij beproefd Die men in korven en kelders doet opslaan Zo oorbaar als op vaas gezette rozen…

vanaf de verre oever strekt een moeder haar handen uit naar het kind kom kind kom dichter bij huis blijf bij me in je diepste verdriet ik had je al verwacht kind van toen kind van nu laat mij opnieuw je moeder zijn vanaf de verre oever heb ik op je gewacht kom nu maar thuis we zullen wachten liefdevol wachten op hen die…

Op vrijwel elke dag Plukte zij de woorden Uit haar hoofd Formuleerde vraag om Vervolgens af te vuren Sonja op onwillekeurig Welke dag dan ook Nam geen blad voor de Mond. Geenszins manipu- latief Vragen aan politici Nerveus, graag geïnter- vieuwd Eén ding staat zeker Vast; zeer groot was Zij in talkshowdaden Veel gasten opzienba…