Alle inzendingen over aarzelende

balanceert, leveren zij het bewijs, dat zij hier naast mij hebben gezeten, hun sporen trekkend over ontwapenend papier, bij de kleinste schaduw staan ze stil, het was onze wil om hen te dragen in de hoogste stand naast de schijn van rede en met de tijdwind mee die zachtjes verder rijdt naar een bestemming zonder zekerheden, zonder aarzeling…

Telkens als je mij met je ogen aanraakt en ik in de ochtendmist ontwaak, word ik licht en doorzichtig als een druppel dauw in de mediterranen van je hand, waar levend water stroomt waarmee je mij hebt gemaakt, nu aarzelen je lippen nog, waarmee je mij eens zult drinken, zal zien en begrijpen als je dat gedurfd had, nu kan ik alleen…

Opeens stond hij achter mij irriteerde mij direct ik voelde, dat er iets niet klopte toen vroeg hij ook nog om geld en smeekte: "help mij" ik hoorde mijn smoes en walgde van onvermogen waarom reageer ik nu zo! want het volgende "misschien" was al weer in me opgekomen met een euro had ik mijn rust gekocht toch heeft dit voorval mij…

Aarzelende zon en boven zee doorzichtig de rijstwafelmaan…

Als je in je leven, altijd aarzelt een stap te gaan, bemerk je, als je oud en grijs bent… Dat je, je hele leven, op één been hebt gestaan.…

De lente heeft vandaag geen enkele aarzeling om de deur van de winter verder te sluiten. Maar de donkere wolken in de verte nemen eerst nog even de vrijheid haar overvloedige water te schenken aan de gouden rivierstroom heel ver aan horizon.…

Ik aarzel om hem iets te zeggen, zo intens -- vermoeid glimlacht hij.…

door tranen bevangen door emoties omringd is het vandaag de dag dé dag dat zij springt geen woorden maar daden dat werd haar gezegd de demonen in haar hoofd zij hebben haar omgelegd een sprong in het duister dé weg naar eeuwige rust heel éven een aarzeling voor altijd vaarwel gekust..…

Waar de tijd haar handen niet vouwde, bleef verwantschap een aarzelend vermoeden. Een helling, nauwelijks meer dan aarde, het water glanzend buiten bereik. Een kleine afwijking in het landschap, voldoende voor oud zeer om weer te spreken. Huizen van vroeger zonder muren, erfenissen nooit op naam gezet.…

niets meer leeft Stormen benemen oerbossen het leven De natuur verziekt kon niet meer geven Vuurhaarden verzengend ongeremd Door niets belemmerd of getemd Overspoeld door woeste golven Zijn de continenten bedolven Maagdelijk sluimert dan de brakke aarde In eeuwen van rust en ongemoeid Om omarmd in warm ochtendgloren De kling kling aarzelend…

zekerheid in taal, resoneert de tekst, verbaal in de tegen – polen in een ware zegetocht in de ringen van de ‘nibelungen’ en de poëzie en op‘ de schaal van richter’, in de dingen die zijn vergaan, blijft een mens een vrome dichter, en blijkt de naald naar een kant uit te slaan, wordt het een oneindig verhaal van afgewogen aarzelingen…

Dat ik het pure daar moest laten had geen haast als ik had geweten hoeveel aandacht het jou kostte om mij niet alleen te laten er lag in ’t proberen zoveel tederheid dat ik mij realiseerde hoe puur het was en dat het mijn verdriet genezen kon maar jouw aarzeling vorderde langzaam en alles wat ik naliet vergat te spreken in de stilte…

Het vergrootglas danst: zonnevlekjes draaien rond: de bloem zoekt zichzelf.…

Opnieuw geboren, ons aarzelend samenzijn laten rijden en dansen op de magie van de sintels.…

ik kende de melodie van het lied maar pas na driekwart van mijn leven heeft zij eindelijk stem gekregen na een aarzelend begin met kleine lieve woorden kwam jij goed op toon gingen wij als duo voor de mooiste akkoorden nooit was er applaus er waren geen zalen het gordijn viel niet dicht maar bloemen waren er altijd als ik je kwam…

ik aarzel in dit licht dit stilgevallen licht taal of weerstand alles van liefde is kostbaar zeg je en ik aarzel in dit licht herinner ieder gebaar geknield voor mijn engel zo vroeg in de stad dun en waterig licht besprenkelt lege straten verlaten pleinen en bruggen stille huizen en winkels naakt en kwetsbaar ben ik haar koning van…

Over onze liefde, wind en water: Heb je het dralen gezien dat de kust nadert: zal ik eb zal ik vloed? en de maan en de stand van de aarde die bepalen het aangaan het afgaan het over en weer Heb je gehoord het dilemma zal ik, zegt het, moet ik dan altijd het turkoois dat zweemt naar groen en aarzelt tussen blauw. Heb je om je hoofd…

Vechtend met een verwoestend verlangen in een teloorgaand lichaam gevangen dool ik in martelende onzekerheid van een uitzichtloze eeuwigheid Milde glimlach uit de wolken zachtjes strelend rusteloze volken die strijdend ten onder dreigen te gaan in een moeizaam bevechten van een menswaardig bestaan. Een sterke belofte na eeuwen bijna in…

Zij kende geen gisteren, geen later, geen besluit, en zond haar schraal en aarzelend schijnsel uit. Het donker onttrok zich. Het schijnsel bleef bestaan. Het dreef als bleke adem achter de maan. Het rustte op de grassen en het veld, als licht dat zich aan geen verstommen meldt.…

Misschien is het tijd, maar ik aarzel om te gaan – of ben ik er al?…

Ik heb er veel en aarzel -- welke te kiezen.…

Even ongelovig als jij ben ik, even aarzelend maar zeker van wat niet gezien wordt, niet bestaat ! Toch wordt je aarzelen door Zijn verschijnen plots overhoop gehaald: een licht verblindt je twijfelzucht en keert je wereld om. Waar ben je nu? Je kent jezelf niet meer.…

op een tere tak van de boom danst poëzie zonder aarzeling…

Het landschap ontwaakt in aarzelend ochtendlicht -- ademt nog stilte.…

Even ongelovig als jij ben ik, even aarzelend maar zeker van wat niet gezien wordt, niet bestaat ! Toch wordt je aarzelen door Zijn verschijnen plots overhoop gehaald: een licht verblindt je twijfelzucht en heel je wereld keert om. Waar ben je nu? Je kent jezelf niet meer.…

Even ongelovig als jij ben ik, even aarzelend maar zeker van wat niet gezien wordt, niet bestaat ! Toch wordt je aarzelen door Zijn verschijnen plots overhoop gehaald: een licht verblindt je twijfelzucht en heel je wereld keert om. Waar ben je nu? Je kent jezelf niet meer.…

Maar nu ik aarzel weet je want, mijn stad is niet meer zo de oude al heeft zij die allures eens toch wel gehad. ik aarzel…

Op een schaduw van verlangen klom je naar mijn hart in duister verleden gevangen maakte jij je aarzelende start jouw liefde overweldigend meesleurend overwinnend levensveranderend op een zee van verlangen veroverde je mijn hart dwalend door zijn duistere gangen maakte herstel zijn aarzelende start…

We volgen geen weg naar een doel, we aarzelen -- en drentelen wat.…

Alhoewel ik heel veel van de Sierra Bermeja houd, aarzel ik er weer naar toe te gaan. Ik herinner me de bloeiende citrusbomen, de vrolijke zwermen van gouden bijen. Ik ruik nog steeds de geur van de rode bloemen op de wilde cactus. Ik houd van de Sierra Bermeja, maar ik aarzel er naar toe te gaan zonder jou.…