Alle inzendingen over dood, nadien

praten over zonderlinge oorlogscapriolen 'Zonder transport staat alles stil' gruweloorlog, gevluchte helden dagjestoeristen zoeken in het buitenland lijken aan het Donaufront wereldschokkend nieuws over Rusland, vechtend in de nood over honger van de oorlogsmachten over oorlogsrechten strategisch afgevuurd, zo indrukwekkend dood…

en dat het prachtig zou zijn, te sterven in het violet van het licht gewoon een weldaad door het met guirlandes en bloemen belegde gangpad terug te keren naar het leven van voor het laatste sacrament, niet dat er een priester aan te pas zou komen, doch als dichter blijf ik desondanks heel dicht bij mijn dromen laat gaan dat ge-adem, het…

Een naam op steen als de hare drijft haar terug in tijd door dromen en visioenen in zinloze strijd zij hield zich groot verzorgde de zieken begroef ze nadien en vond zo ook haar zwarte dood…

Het lot dat in hand van de doden slaande verschillen opheft tussen hamer en aambeeld; prognoses die de ziel peilen door te dure broden, nadien het echte leven voedend aangegeven gedeeld.…

Het lijkt er op of het geweten knaagt Aan dokter Karazic die indertijd De moslims in een ongelijke strijd Gewetenloos de dood heeft ingejaagd. Want schuldbewust heeft hij nadien geschreven Hoe ieder mens het best gezond kan leven.…

Nadien werd Komrij nog tien jaar gegeven Van Wissen moest het doen met slechts een jaar Vanuit die reeks bezien is zonneklaar Dat Nasr nog slechts weken heeft te leven Trendmatig is zijn opvolgster gedoemd Om dood te zijn voordat zij wordt benoemd…

Poederachtig licht verbergt deze nacht felle lijnen als de stad dansend tijd tot stoppen maant zo zonder grenzen zo hebben wij stil gelegen nadien dichter bij elkaar…

met lompe harde stap betrad hij mijn breekbare dag maakte rommel en lawaai heel mijn wereld in de war maar hoezeer ik hem miste toen hij verderging het huis klonk plots zo stil de lege huls van herinnering…

tijd voor verder gaan roept herinneringen op om jou te volgen switi lobi…

Jankend aan verre kusten de zee zelf de dood in haar armen de kracht van destructie alom boezemt angst in metershoge zeeën boezemen angst in onverwacht in een verlegen gebaar zich terugtrekkend voor de aanval ze jankt de zee haar zoute tranen over duizend doden in veelvoud die ze afgeeft aan de stranden nadien verlicht door…

Wie heeft van zijn leven ooit, de dood gezien met eigen ogen? Doodsangst bestaat, dat is waar. Die kun je in andermans ogen zien, als angst om niet te durven leven. Wie levenslustig gestorven is, kan nog dagenlang nadien, zijn levend zaad schenken, aan een vitale vrouw, die daarom vraagt.…

Nadien was hij al vooruit vertrokken hobbelde speurend het pad bewakend een toeziend oog dat zuchten slakend doch met genegen in zijn oude sokken ze hadden veel afgezien, misère gehad gans het leven alleen samen geweest dat ontdek je als je even dieper leest in de rimpels die hij zijn dien aanbad Nadien had hij niet meer veel te zeggen…

dat dagen regen zijn en dat jij de uren van die dagen nog eens onderstreept - nadien- maakt mij tot regen vastgevroren in winter in mijn vacht zoals een vogel, dood onder doornstruiken en afgesleten rotsen tegen het landschap geklemd dat ik dan sneeuw op suikerwitte bloemen en jij je hand niet reikt naar het geluk…

zodat de dag nadien misschien een beetje kleurvoller lijkt al was het maar een illusie... er is er weer zo eentje voorbij nu wacht ik op een andere dag, de dag nadien met misschien een beetje kleur?…

Achterlijk jong was ik voor ziekte Poly- cythemia Vera Gelukkig veel te jong om er vroeg aan te sterven De tijd die heeft, zielsgelukkig, anders beslist Die tijd besloot een ander leven voor mij Een leven dat gelukkig meer dan de moeite waard is Tijd van vóór en tijd nadien de tijd van vóór heb ik gehad De tijd nadien is naar…

toen je zei dat het tijd was om te gaan hield ik je niet tegen ook ik dacht aan later -wist ik veel- nooit was tijd zo ontregeld als nadien…

Uitgehold door de wind die aanvankelijk vervulde en het nadien uitdrukte.…

Hoewel de tijd vaak als zon en soms als maan zijn ronde doet schenen die vijf jaren vaak zwart Licht begon door spleten te kieren toen doden besloten niet meer door de vijand te gaan sterven…

Wat is het leven als er nadien niets is Een nodeloze martelgang vol ellende Bij verlies geen verdriet of gemis Slechts een somber troosteloos einde Waar leven we voor als er niets was nadien Dat ons naar rust en toekomst doet verlangen Geen plaats waar we naar uit mogen zien Door geen aardse schoonheid te vervangen Dan zou het leven hier…

en maakten nadien foto's…

Nadat het laatste woord gevallen was zakte ‘t duister als een deken over mij Wijl ik nadien die laatste woorden las kwam ‘t einde stap voor stap naderbij In het duister taste een hand naar mij die stil in ‘t dodende duister schuilde In het donker kwam de dood naderbij en hij vroeg mij waarom ik zo huilde Zonder woord verstond hij mijn hart…

D' opwarming der aarde krijgt nog 2 graden nadien wordt de zon gearresteerd.…

Assad was voor de Syriërs een hel Hij ging om aan te blijven over lijken Zoals nadien op internet zou blijken Kent ook IS die werkmethode wel Eerst zenuwgas en koppensnellerij Nu komen daar nog bommenwerpers bij…

Antonius leidt nog steeds: ik zoek maar vind de weg rond brokken zelfverlies elk stukje “toen” van jou- mama, verkies en koester ik in rijtjes stil geluk zie ik stukjes levensles, beschreven op een vingerhoed vol kleur jouw wereldreis groter niet maar ook niet kleiner dan de wijs van liefde die er is zo rijk is mijn gemis…

ik sta op met een houten kop herken nog moeilijk mijn gezicht de spiegel toont mij het ware beeld van hoe het gisteren was geweest de tafel had een feestelijk kleed drank en geurende gerechten werden er rijkelijk geserveerd stil kerstmuziek op de achtergrond en familie maakte het feest compleet ik herinner mij nog de kerstboom in de hoek…

Ze willen permanente rimpelvullers Zo spoedig mogelijk verboden zien Vanwege de beschadiging nadien Die voortkomt uit die ouderdomsverhullers Maar nooit aan zóiets triviaals ontstijgen... Dàt is pas iets om rimpels van te krijgen!…

van Hermien- veel te vroeg- Er was altijd wat en het is allemaal Voor een filmverhaal meer dan genoeg Het duivenlied leek wel de kroon op het werk In het leven van Gert en Hermien Maar toch werd hun naam onverwoestbaar als merk Door de doffe ellende nadien…

Het vliegtuig was die ochtend opgestegen, Het vliegtuig vloog over de oceaan, Het vliegtuig landde op de landingsbaan, Het vliegtuig bleef nadien nog kort bewegen. Toen stond Hij voor de Nachtwacht en ik schrok: Hij maakte een gebaar als Banning Cocq.…

een vrolijk, dartel kind uit lint door iedereen als 't zonneke bemind, werd op weg naar school overreden is in coma drie dagen nadien in middelheim overleden. ik hoop dat de familie lijfelijke troost ondervindt…

hoe jij mij tussen eerste en laatste letter streelt als ik jouw troetelnaam prevel en nadien luister hoe het zwijgen is als jij rond, zo zacht in al weerklinkt, die zo de stilte tovert van mijn lippen hoe ik nadien als ik in jou aan het water waar ik me verlies, op deze brede oever kringen in het riet kauw hoe ik mijmer, alsmaar onveranderd…