Alle inzendingen over eindeloze bladvulling

Het nieuws van Nu voor elk wat wils een eigen rubriekje als bubbelmuziekje van de jongens en meisjes der tiktoktikfabriek van jong tot oud maar nimmer belegen dus neem ik u allen als de rattenvanger van Hamelen mee naar het résumé van smeltend feestijs tot mijngangkanaries in de oorverdovende inhoud en pal na de deadline het…

Een bladvulling wilt gij gaan schrijven, Hier voor dit slecht gevulde blad?... Och, – ’k zou het maar wit laten blijven! Daar wordt genoeg papier beklad.…

Een naaktmodel in Milaan Heeft veel voor haar loopbaan gedaan: Zij ging voor de heren Steeds grif uit de kleren Om in een goed blaadje te staan…

Er huizen in deze habitat nogal wat oude mannen Aardige zachtaardige maar opvallend baardige quasi liever lui dan moe Savannekoning op de uitkijk bejaarde chimpansee Hun handen links hun duimen rechts peuzelend keuvelend Doch altoos vruchteloos peulen beuzelend toute la journée…

als ik naar de koude trek duizenden, ja duizend kilometers in een bijna eeuwige tijd haast tot slapends toe in de verveling en ik alsmaar, onophoudelijk, verder doorrijd zonder maar iemand te zien, geen enkeling langs het groen, van zwarte geasfalteerde wegen met die eeuwige witte lijn in het midden wat zeg ik.....een lange slang die mij sprakeloos…

jou om je te haten en toch te weten dat ik dat niet kan om te doen alsof ik niet meer om je geef het is zo moeilijk een ander te vinden wanneer ik weet dat jij de ware voor me bent om toe te geven dat ik niet meer van je hou al doe ik dat nog het is zo moeilijk omdat ik weet dat je me alles hebt geleerd en dat ik nu dat eindeloze…

Return to sender dacht ik even In antwoord op Uw brief Zo mooi getypt door een onderdaan En zo dacht ik; dan maar een vervolg aangaan. Hoi God (T) dank U voor het antwoord U weet precies hoe of het hoort Ik stel een vraag en krijg retour Een antwoord, da's best wel stoer Ik weet best dat U niet op ongeluk aast Niet in de cockpit zat, of…

Eindeloze straten Met rijen vol Eindeloze mensen Met hun hoofd Eindeloos ver weg En onbereikbaar Net als hun Eindeloze gedachten…

Als de wind zachtjes op mijn schouders klopt, weet ik dat jij weer eventjes bij mij bent. Een gevoel dat nooit meer stopt, zolang ik jouw naam en jij die van mij nog kent. Wij lopen dan samen verder, net zoals dat vroeger ook altijd was. Ik jouw hand vasthoudend als een beschermende herder, jij die alle wensen in mijn ogen las. Ik wens…

Als 't maantje in mijn venster schijnt, Dan kan ik niet meer slapen; Dan komt de vraag: Waar is die God, Die alles heeft geschapen? De stille nacht, het eenzaam uur, Het suizlen door de linden; Dan denk ik aan de dood en 't graf En aan verloren vrinden. Dan wordt de geest zo onrustvol, En haakt naar 't onbekende, Als ik in 's hemels sterrenveld…

Eindeloze Vrijheid.…

Toen het nachtelijk stil zacht zuchtte ruiste de wind de dorste bladeren eruit Verloor de herfst zijn laatste vruchten zo zuchtte ‘t stil zijn ritselend geluid   Toen ‘t gele licht in ’t duister landde wachtte ‘t donker hem hunkerend op De zachte gloed, die hem overmande gleed geruisloos op de hoge duintop   Ik woonde stil in het holst der…

Hoe mooi die menigte hoe in de zon ze wachtten Ik in schaduw in een steegje, in de koelte mensen sprak leuzen las van keuzes Een vrouw liep langs met kind aan hand in d'andere de Nederlandse vlag Dan bewoog de stoet Een juichen, opzwepend Véél rood wit blauw, Veel rode harten, Véél 'k hou van jou Gezonde goede mensen die ergens voor…

Zijn wij bladvulling en goedgelovigen? Zijn wij ons bewust van de manipulatie?…

Maar als ik dan diep in je ogen vind De eindeloze liefde, die er leeft, Als ik gevoel, hoezeer jij mij bemint: Dan word ik klein, en ’t hoofd, trots opgericht, Zakt neer, - mijn hand, die jouwe vastnam, beeft: Kussend je mond, sluit ik mijn ogen dicht. ------------------------------------ uit: Nagelaten verzen (1918)…

Schemering, wacht... Beeld en pas vertragen tot nacht Lange wacht getijden van gevoel gewoel tot ik op de dag aanspoel verloren tussen jouw waarheid en de mijne Toch doorgaan, de blik achterom verankerd... deze dag doorstaan Ik heb geen kracht Schemering, wacht...…

heelmeester nog in de kern gezond, conditioneel op de rand van uitgeput constitutioneel zich voortslepend van vorst naar nachtvorst stond hij daar, ging zijn zelf te lijf en bij zichzelf te rade moe van een iegelijck, alleman en iedereen die met woorden komt, aangedragen uit welvende borst van mededogen overlopend welgemeende bladvulling…

Lieve schat, weet je nog hoe wij altijd liggen: Ik met mijn buikje tegen jou billen. Je haren strelen dan zachtjes mijn neus: Ik kan je zo ruiken, ja dat is heus. Met mijn rechterhand pak ik dan zachtjes je borst vast: Ik kan je bijna voelen, maar niet heus, wat een last. En dan... kruip ik heel dicht tegen je aan: Ja, ik kan je bijna verstaan…

de horizon van de eindeloze emotiezee is onbereikbaar dichtbij…

naar huis over de eindeloze wegen van angels en verdriet met ezelsbenen en koperen huid een rit van droom naar hel van hier naar daar van moord en onschuld van schikken of stikken in lawines van rozenblaadjes van beschaving en barbarij van toen en nu over eindeloze wegen van goed en kwaad hoe kom je thuis?…

gebroken aan de vloedlijn van verlangen door het eindeloze ritme van toenadering en afstand neem mij mee gebroken aan de vloedlijn van gevoelens die verdwijnen in het eindeloze ritme van het dagelijkse bestaan wanneer de zee weer komt zal ik mij overgeven en niet meer verlangen neem mij mee…

Een kudde modder- schapen in de schemering – eindeloze hei.…

Soms heb ik het idee, dat ik door een gemeen bos loop, een groot donker bos, met grijptakken. Ik loop, ik ren, ik kruip, ik spring, maar wat ik ook probeer, de takken krijgen me altijd te pakken. Ze laten me niet met rust. Ben ik net weer een beetje zelfverzekerd, heb ik net weer wat vertrouwen in mezelf, dan slaan de takken weer toe om me onzeker…

oogje dicht knijpt om het laatste licht in sterren te zien brengt spanning vertes van samen eindelijk dichterbij juist daar waar handen vingers krijgen om in zachte streling actie en reactie te peilen heeft liefde de uiteindelijke regie er was geen aanval en verdediging wel de pure bewondering van zoveel schoonheid in eindeloze…

Oh,eindeloze zee, neem mijn gevoelens even mee Laat ze deinen op de golven, zodat ze onder zeewier zijn bedolven Neem ze mee naar verlaten stranden, naar onbekende oorden,en landen Laat ze op de rotsen stuk slaan, of in het glanzende zout opgaan laat ze zich mengen met het zand aan de kust, dan heeft mijn hart heel eventjes rust.…

tussen de heuvels nabij het land zo vlak als een gulden een middenweg die wij samen delen tussen muren van steen en paden van asfalt is het brein inmiddels in beton gegoten omdat het ze niet lukt deze observeerders te slopen langs tuinen van goud door velden van zout gegoten in spijt vergeven is tijd laat alles nog eens los wij vloeien…

liefde eindelijk voel ik hoop waar ik zo lang op heb gewacht maar de angst blijft de angst om gescheiden te worden van degene van wie ik hou Eindeloos verzonken in de diepte van jouw ogen Eindeloos verliefd maar toch zeer overwogen leef ik, Eindeloos golvend in de tijden die gaan komen met jou verder naar het leven van mijn eindeloze…

te vertellen Straks ben ik bevallen en dan kom je niet kijken, het is niet voor te stellen Toch ben ik ontzettend blij, we gingen voor een derde kind Ik weet zeker dat jij het ook geweldig vindt Ach, ik heb het je vorige week wel verteld, en samen met de kinderen viooltjes geplant Ik weet niet of je geluisterd hebt, daar heel ver aan die eindeloze…

omdat ik met dit hart van vlees en bloed bemin zal ik wie was en wie er nog zal komen een leven lang herinneren en dromen voor wie ik liefheb is mijn eindeloze zin…

Zeven weken terug, duistere gedachten. Ik wilde je zo graag, maar ik moest nog even wachten. Smachtend naar je warme adem, verlangend naar je hartstocht. Naar je lichaam en je seks, naar het passionele vocht. Gewoon de seks bedrijven, want liefde was er niet. Het zou voor één keer zijn, als je het daar dan maar bij liet… Je had…