Alle inzendingen over hete soep

Dan gooi ik het maar in de groep, En brand mijn tong, aan een lepeltje hete soep. Mosterd na de maaltijd helpt soms wel. Alleen als ik blijf spitten, moet ik op de blaren zitten. Daar moet ik mij mee sterken,. En krijg dan loon naar werken.…

sttt wees maar stil er is een spreekwoord over hete soep na regen komt zonneschijn we lopen niet in zeven sloten tegelijk kennen we dit niet allemaal die geruststellende sussende taal of is het een kwestie van ogen sluiten horen zien en zwijgen wees braaf want je weet niet wat je dan zal krijgen een zwijgplicht bedekt onder de…

Mijn vrouw was zo vriendelijk nog gauw een kop hete soep op de Het ijs kraakte vervaarlijk, hoe- wel het op sommige plaatsen zeker 90 cm dik moest zijn.…

Een lepelend verlangen om vooral weer veel over elkaar te willen weten; en onder het slurpen van de hete soep zaken op wenst te dissen van datgene wat men al weer bijna was vergeten. Een familie feest van een noodzakelijk gevoeld algemeen belang. Dat zwaar ten tafel communiceert onder het continueren van de tweede gang.…

Zij diende de soep heet op, Te heet om zo tot je te nemen, Maar de volgende gang Diende zich al aan, en moest Ik de soep dus overslaan. Ik nam nog snel een hete hap Dat was ’n domme stap, Verbrandde m’n lippen en tong, Zat figuurlijk op de blaren.…

De soep! de soep was aangebrand! Ik leg mijn lepel zwijgend neêr En zie mijn weêrhelft aan, Toen rijs ik van mijn zetel op Om naar haar toe te gaan; Ik kus en kus haar blij te moe - De kind'ren zien verwonderd toe. 'O, teedre gade!…

Een ieder heeft zijn eigen plan verzonnen Dus vegen ze elkaar de mantel uit Van 'miezerig' tot 'zoek het zelf maar uit' Is nu de hete herfst dan echt begonnen? Welnee...de soep wordt nooit zo heet gegeten Als opgediend...want het is niet te vreten!…

Regen gooide roet in het eten daar de reis nu twee keer zolang zou duren niet dat de soep zo heet gegeten zou worden al was daar 't laatste woord nog niet over gezegd…

ze hebben er hun mond vol van toch staan niet alle petten dezelfde kant op zo blijft iedereen met hun eigen lepel in de grote pan soep roeren die zeker niet zo heet gegeten wordt, als 'ie al gegeten wordt verbroedering is nog altijd ver te zoeken…

De politiek was op het strand aanwezig Bij de vaste januariduik in zee Pikten zij een graantje van de drukte mee De VVD schonk soep - heet, dik en vlezig Mat Herben liep er rond als levend teken: Wat niet ontbrandt, niet nog eens aan gaan steken!…

We denken graag dat wij de waarheid weten Maar zelden is de keuze rechts of links Beslissingen zijn achterbaks of slinks En soep wordt zelden kokend heet gegeten Op straat is zwart en wit een vast gegeven Want zonder wordt het rennen voor je leven…

De schrijnende journaalbeelden ('Ter Apel Inside') spreken voor zich... Zie ook "Beroepsgrimassen" van Wil Melkert ________________________________ De grimas van Yesilgöz is als een judaskus de nieuwgekomen vluchtelingen rondgereden in een bus in plaats van overplaatsing naar een plaats waar niemand hen nog löz…

soep uit een literblik in een ogenblik klaar dat is werkelijk waar ogenblikkelijk soep de ogen in de soep drijven er zichtbaar op oogopslag is helder doch wel oppervlakkig werp een blik op de soep ga er niet mee werpen een helder ogenblik? pak een blikopener een blik heldere soep ogen als blikvanger…

hij at de soep met een vooroordeel zijn walging weggeslikt met een teveel aan brood, het broertje dood bedroog zijn smaak het was wel raak, die opmerking het ging naar binnen met een slag, vaardig langs zijn weerstand en de lach van plagerij ach, die hete brij bevat niet veel meer dan wat loze ingrediënten uit de smaak van jou en mij…

Dus praten we hier, want dat wou jij over wat niet wou lukken met jou en mij met jou erbij De ober is keurig, bestek stofvrij, de drankjes staan er wat lullig bij maar doe maar, dit wou jij: ik en jij en jij erbij Mijn god, mag nu de soep door?…

Heet van buiten zacht van binnen aanlokkelijk aangezicht de sappen in mijn mond mijn tong hunkert naar de smaak mijn slokdarm wil het niet te heet de combinatie zoekend uiteindelijk pak ik de lepel en breng deze naar mijn mond…

Het lukt me niet Wie niet ziet Geen mooie dood maar een rijnvis Observeerde m'n bron en Meanderende lang voordat Woorden überhaupt kropen Meeuwen brengen eb en vloed Zodat het ruis en licht zo niet Prijs geeft zo zoet En het Andreas kruisingedicht Maakt alles zo spannend en smoel Vergeef me dit versje zonder doel Het ruis schuimt…

De illegaal ziet met de kerst ook licht Uit naastenliefde mag u ze wat geven Dat wordt u deze keer niet aangewreven Men doet uit empathie een oogje dicht Maar na de kerst wordt soep vast nietsontziend Heter gegeten als ooit opgediend…

en wij terug Overal was de soep nu op We namen and're dingen Tijd voor de film.…

Wacht nog even rustig totdat het gesticht zich openbaart sprak de stem van de gifkikker tegen de prinses uit het ontheemde land het is niet de onaangename herhaling van de gek die in de lettersoep zwemt en er is ook geen spontane spagaat van de woorden die op de zinnenspinsels klimmen en dan weer naar beneden glijden in de soep waar…

De beste soep van alle soepen.…

In woorden woont en leeft, het lexicon van taal en teken, dat klank en betekenis geeft, beheerst, soms als een deken dekt, en controleert. Is het woord de dichter ontvloeid en eenmaal geleerd voorgoed in ijle lucht verknoeid, ook toevertrouwd aan het papier? Gaf Adam niet aan plant en dier een naam. Hun namen waren ze niet. Zo ben…

‘k heb het heet! O jee wat heb ik het warm, wat is het heet het water loopt me langs mijn oksels, mijn god wat is het moordend, hoeveel vocht kan een mens verliezen, o help ik zweet. Grote plekken ontsieren mijn shirt, ik schaam me diep en verloren ‘k heb het zo warm, ‘k heb het zo heet, kan niemand me dan horen?…

het voelt vreemd wanneer ik je vertel hoe ik heet alsof er iets beweegt; zoals de steen waarin ik mezelf herken die stomzwijgend rozen slingert in ramen en alle kamers binnengaat tot ver in het landschap van vruchtbare bomen het is onzichtbaar in dit gedicht; alsof een witte vogel een cirkel maakt van stilte; er dwars…

Hét is een schrander dier dat mijn bloed besluipt, hét is de kus van een vruchtbaar lichaam wat willig openslaat, hét kruipt door hét oog van tederheid, hét stuit me op mijn vlucht, hét noemt zijn naam in de dageraad en laat ‘hét syndroom’ me tijdloos zijn.…

De kranten hadden het al aangekondigd; 'U zult de ganse dag slechts lopen puffen' Dus heb ik maar zo'n beetje zitten suffen Me aan gezeur en 'warrum hè' bezondigd En verder niks gedacht dat u moet weten Ik zou dit versje ook maar snel vergeten.…

Hét is een schrander dier dat het bloed besluipt, hét is de kus van een vruchtbaar lichaam wat willig openslaat, hét kruipt door hét oog van tederheid , hét stuit me op de vlucht, hét noemt mijn naam in een adem met de dageraad, getooid in een zonnenaam, laat het syndroom van hét, transparant en tijdloos zijn.…

in bitterkruid is al jaren zoek mazzel als je nu op de oudemanhuispoort een kip die over de soep vloog scoort…

Mijn overleden oma De soep die ze altijd voor ons maakte De speculaas die ze altijd kocht De liefde die ze ons gaf wat ik nooit vergeten zal is de tijd die ze voor ons nam De soep die ze voor ons maakte De speculaas die ze altijd kocht Mijn overleden oma…

slaande deuren de soep werd koud en verder onaangeroerd…