Alle inzendingen over molshoop

Onhoorbaar graaft hij de onderaardse gangen van de molshopen.…

het Hollands landschap eindeloos vlak vergezicht een molshoop breekt al…

's nachts vinden voeten blindelings pantoffels handen graaien klauwen de kilte van het donker dat overal hangt en dromen betreuren de verkwiste dag woorden raken verward zijn allemaal eender en goed voor de doofpot ---------------------------------------------------- uit: 'De andere kant van het Niets', 1989.…

De molshopen zijn niet op ´n hand te tellen Een mol te vangen is ´n verhaal apart Je moet er boer voor zijn, van hoop vervuld Over z´n wei staren niets zien, wel voelen Riek in de eeltige knuist raakt hij aan blind vertrouwen Hij voelt ´m met z´n klompen aan.…

Er zitten minder blaadjes aan de boom dan er molshopen in het gazon zitten, maar ja, we zijn diervriendelijk hè?…

Vanmorgen had ik dat ... en zag toen pas Die mulle molshoop op het strakke gras…

Als ik mij op U verlaten mag Dan zijn dingen zoals ze moeten zijn, Omstandigheden teruggebracht Tot hun kale bestaan - Dan zullen bergen Niet anders dan bergen zijn, En molshopen niet meer Dan onooglijke hoopjes zand En is er niemand die Ze nog verwarren zal…

Toen jeugd onmerkbaar In toekomst vergleden was, De ergste uitstulpingen Als molshopen vermomd, Waren deze bij terugblik Niet meer dan rimpelingen Op een verder glad oppervlak, Met hier en daar een flauwe bocht - Ik zie nu wat mijn leven Geweest is, het was niet meer Dan een zucht, Hooguit een ademtocht…

Het beetje dat dan over is gebleven kan in een molshoop worden neergelegd. Een korting lijkt mij hier dus wel terecht.…

wegen zoeken hun bestemming slingerend door het landschap ontspoorden zij even gelee stuitend op een molshoop die nooit te berde was gebracht viel de gebaande weg uiteen in ontelbare puzzelstukjes de maan fronst en verdwijnt schijnheilig achter de wolken…

molshopen bleken stille getuigen die haar vertelden dat hij wederom op haar had gewacht verschijnen deed ze niet in tegenstelling tot flonkerende sterren die zijn nacht oplichtten overdag liet hij haar bespioneren door een uil die de slaap niet had kunnen vatten toch bleef ze verborgen met oog nauwelijks zichtbaar daar de grijsheid…

Ooit ben ik mens Geweest op deze Aarde - maar nu De maan haar Zwaartekracht aanwendt En de bergen hier voor mij Vermorzelt, en terugbrengt Tot de ware proportie van Onaanzienlijke molshopen, Durf ik geen mens meer Te zijn, enkel nog Leven ben ik bij het Aanschouwen van zoveel groots Casa Vaccini, Lenno, (CO), Italie…

Molshopen? Of hebben de doden gewoeld vannacht? Vergeet het maar. Niemand hier ziet hoe de bloemist boven lege emmers lacht. Lang blijven de tulpen stijf. De doden ook. Niet eens met tegenzin. 'Kom in de kelken, geel en rood.…

Om in dromen te dwalen moet je innerlijk rijp zijn zoals het authentieke knaagdier in verte van jouw landschap waar molshopen op bergen lijken een schilderij zou je kunnen zijn met verwilderde vergezichten voor een pastelkleurig konijn onder mijn hoed van eeuwigheid terwijl de regen het woord zoekt vliegen er dromen naar herfstkraaien…

Het was koud middernacht gestommel in het hoenderhok de knuppel, dacht ik en schoot in mijn sloffen tussen de dorpel en de deur vloerde zich een strook licht op de overloop, een zwarte jas als molshoop op het tapijt even verder een paar kisten te groot voor mijn kleine meid ik hoor haar hakken tikken voorbij de tijd, ik slik.…

Naar dit veld leiden de wegen die wij lijdzaam moeten gaan aan het einde wacht de zegen voor ons kommervol bestaan Heel ons leven kruist de degen met de dood als Partizaan wil mijn as tot molshoop vegen als ik voorgoed heb afgedaan Blind van woede zal ik sneven waar de liefde is vergaan Doof mijn sintels in de regen verstrooide ziel,…

Witte krokussen wiegen losjes bovenop de stugge molshoop. Hoge lavendel geurt fijntjes in de klanken van het hommelkoor. Bloemen, zuiver wit; hier beleven kevertjes hun reine liefde. Hoort: "Witte lente." Een woud van krentenboompjes of late sneeuwbui?…

De nacht is van ons Als we het rondje lopen Onder volle maan Verscholen onder Een mist van lage nevel Kwispel jij ons pad Kat sluipt achteraan Eenden kwaken eindeloos Regendruppel valt Dan nog een druppel Recht onder mijn oog, een traan Rolt over mijn wang Bomen als bakens Molshopen geven reliëf Aan donkergoen gras…

kerstige dagen liggen als molshopen mij te bezweren om als overtollig ballast zich te ontdoen van ellende die ik niet bij toenaam wil zeggen wij weten ik weet ze weten dat het duister deze dagen draagt in een kraag achter een gebeeldhouwde vertoning die geen kans van slagen heeft in wording van vrede liedjes versjes worden…

uw land zo mooi en schoon u ziet het misschien niet voor u is het zo algemeen gewoon u ervaart uw land zelf als plat maar geloof me er zijn bergen zat bergen vol met pieken van geluk je kunt ze bewerken zoveel je wilt maar ze gaan bijna nooit stuk wat uw oog voornamelijk ziet is waar molshopen ellende ontstaan u weet ze zitten vol verdriet…

in deze barre killing fields duizend mijl liepen we voor dit schouwspel smeulende lijkgeur een laars waaruit een brandende scheen commentator murmelt iets over mensenrechten en met de voeten treden kaki krijgers als laveloze rechters van de wereld barbaren doden in brand steken kraaiend dansen om geblakerde molshopen…

een kleine oneffenheid op haar pad ze kon het niet opbrengen om over die drempel te stappen keerde om en nam een andere route het werd een molshoop die almaar hoger en hoger leek te worden het maakte haar nog meer huiverig maar waar ze ging een uitweg leek er niet het werd een berg op elk te volgen pad moedeloos werd ze ervan tot ze begreep…

Normen en Waarden beklimmen de molshopen in het weidegebied houden zich met moeite staande vallen voor Pampus schuilen in ’t riet langs de uiterwaarden zien kraaien niet noch eksters en Vlaamse gaaien die integriteit belagen driftig pikkend angst verspreiden onrust zaaien Hoofd-Norm probeert een toespraak te houden vanaf een mestvaalt zet…

rond kijken in de verblindend lichte ruimte de slootkant is een ultra natuurlijk kunstwerk steil gewand ongerept met overhangende witte waaisels de dammen met roestige hekken wedijveren in fotogenieke uitstraling op afstand gevolgd door knotwilgen in de berm tussen plaatselijk glad fietspad en schoongepekelde snelweg esthetiseren molshopen…

Op het gazon: een zielig hoopje massa-DNA ter grootte van een molshoop. Je speurt de zwakke uitstraling. Droom van een trauma: de verstrooide as van een gecremeerde crimineel die je door wind in het gezicht wordt geblazen. De vijfvingerige leegte die je aangrijnst.…

Leer me dan niet te struikelen over een molshoop, al doet een keitje in een schoen ook pijn. Leer me het geheel te zien: de afgrijselijke armoede waarin zo velen ook nu nog leven; de eenzaamheid van ouderen, het onbegrip, de misverstanden, maar ook de sterrenpracht en het koele maanlicht, want de hitte van de zon kan zo vermoeien.…

Daar liggen de heimweeheuvels in het verloren land achter de horizon waar wij als kinderen dapper speelden kraaien op molshopen blote billen op papier Zie!…

Sommigen denken dat ze kunnen vliegen ver van de werkelijkheid geraken waar ze molshopen voor bergen aanzien. In zulke gevallen gaan we afhaken zou je zeggen, maar zo werkt 't niet. Laatste freubelwerk van Mondriaan Victory Boogie Woogie, kocht men nog even voor tachtig miljoen gulden aan.…

lê daar nog iewers op die vlakte eensaam, soos ‘n molshoop in die reën humusverrykte korrelnat donkergrond van jare gelede se seën ? is daar iewers nog ‘n groen gevoed deur wateraar, pompfontein waar kwepergeel en persturksvy skadu’s gooi teen ‘n rooi skemerduin ?…

even bekend als de rooftops en lofts de hangende tuinen van het opkopersgilde in londens kensington gardens en brussels paleizen bij het EU kwartier het atomium van sjeik abu dabi de kalief die op emirs tapijten zo hoog vliegt als burj kalifa de tour eiffel en de arc de triomphe de toren van brandenburg lijken molshopen…